08-03-11

Deze week ga ik rustig aan doen...

P030311_16.00_[01].jpgVorige week had ik voor het eerst een trainingsweek van meer dan 90 km. Er konden 93 km in het trainingslogboek bijgetekend worden. De voorbije week zag er als volgt uit:

Dinsdag: 16 km pistetraining KKS - waarvan 5 km warming-up en 5 km cooling down en tussenin looptechniekoefeningen, 8 x 30 meter alles geven en 10 x 300 meter telkens gevolgd door 100 meter rustig joggen. Ik voel dat ik sterker word van dergelijke trainingen, mijn 300 meters gingen aan 14,5 à 15 km/u en dit is voor mij al heel wat.

Woensdag: samen met Philippe 10 km aan 9,5 km/u rustig joggen.

P030311_15.56.jpgDonderdag trokken Philippe en ik richting Middelkerke om er een 20-tal kilometer te genieten van zon, zee en..... heel veel wind. We hadden onze auto zo geparkeerd dat de stukken dat we wind op kop hadden door de polders liepen. Het mocht allemaal niet veel baten, toen we na 15 km aan onze wagen kwamen wilde Philippe eigenlijk stoppen maar na enig aandringen kon ik hem toch overtuigen om nog een stukje van 5 km bij te lopen waarvan 2,5 km wind van 4 beaufort pal op kop. Het werd beuken en afzien maar de laatste 2,5 km kregen we het zonnetje op onze snoet en wind in de poep en zo konden we na 20 km in 2u02'02" afklokken. Eénmaal thuisgekomen werd de sauna "vollen bak" gezet en konden onze verkleumde spieren flink opwarmen.

Vrijdag volgde een welverdiende rustdag, althans wat het lopen betrof. Maud, onze jongste spruit, vertrok met de jeugdbeweging naar de bossen van Markedaal. Als één van de chauffeurs van dienst mocht ik 5 uitgelaten kindertjes afzetten op een boerderij waar ze samen met de overige vriendjes en de 2 schapen Johnny en Josefien, een gans weekend konden ravotten.

Zaterdag werd een overvolle dag. Zus Greet mocht 40 kaarsjes uitblazen en om 11u werden we bij haar thuis verwacht voor een aperitief gevolgd door heerlijke broodjes. Om 14u30 was er de huwelijksviering van neef Bert en Leen. Om 16u14 waren we terug thuis en om 16u24 stonden we al in onze loopkleren om 18 km af te haspelen (in  1u48'). Daarna een douchke gepakt en twee knopen aan Philippes broek genaaid, hemd en broek vlug gestreken en daarna richting brouwerij Rodenbach voor het avondfeest... champagne, heerlijke menu, lekker dessert, dansen en leute maken met de neven en nichten... en om 3u lagen we in bed. Ieder uur heb ik voorbij zien komen op de klok... 4u, 5u, 6u, 7u en dan viel ik wel in slaap zeker... 8u gemist en om iets na 9u opgestaan want er stond nog een bezoek aan Philippes moeder op het programma alvorens mijn dertiger aan te vangen.

dertiger 2.JPGIk ben dus zondag om 11u30 vertrokken om 2 toerkes van 14 km te lopen, 't was de bedoeling om 28 km te lopen. Het liep van in 't begin heel vlot ondanks de slechte nachtrust en dus besloot ik om er 1 km bij te doen alvorens terug thuis te passeren waar Philippe klaarstond om aan te pikken. Na 15,15 km in 1u29'19" kon ik eindelijk drinken. Ik had geen drinken bij en had 's morgens enkel koffie gedronken, niet slim dus, ik dronk bijna een liter sportdrank gelijk een zot uit en weg waren we voor nog eens 15 km. Potverdorie, dit had ik dus beter niet gedaan, ik heb mijn lesje wel geleerd. Na 500 meter kreeg ik steken in mijn zij en de volgende 4 km kon ik niet anders dan het tempo minderen want ik liep scheef van de pijn. Even gestopt aan de sporthal in Heule om te plassen en te recupereren maar die was gesloten. Ik wierp nu en dan een blik op mijn Garmin want ik had zo graag mijn dertiger gelopen aan meer dan 10 km/u. Na het dipje kwam ik er dan toch terug door en het tempo werd opgetrokken en zo kon ik finishen in 2u59' over 30,30 km. Ik ben echt supercontent, ik was zelfs nog niet moe.

Na de douche mochten we Maud terug oppikken in Markedaal en 's avonds werd er gesmuld van spaghetti bolognaise. Maud liep de ganse avond verdrietig door het huis omdat het weekend veel te snel voorbijgegaan was... Maar niet getreurd: volgend weekend mag ze samen met Philippe en ik mee op relaxweekend naar Nederland. Nuja relaxen, ik ga eerst op zaterdag in Maasdam een marathon lopen als training. Het oorspronkelijke idee was om aan 9,6 km/u te lopen maar nu droom ik stiekem van een iets sneller tempo. We zullen wel zien.

Deze week wordt er dus niet veel getraind, straks ga ik werken tot 19u en ik neem mijn loopkleren mee zodat ik me in 't labo kan omkleden om een 10-tal km los te lopen na 't werk. Woensdag ga ik naar de Gavertrimmers voor 1 of 2 rondjes (7 of 14 km) en daarna rusten tot zaterdag. Misschien dat ik zondag de dag na de marathon nog een stukje ga joggen alvorens uitgebreid te gaan ontbijten, we zullen zien hoe de beentjes voelen.

Aja, en 't is vakantie, de kindertjes zijn thuis en wat doen meiden van 14 en 16 jaar dan? Shoppen natuurlijk... gisteren zijn Marie en Louise naar Brugge geweest met de trein en ze zijn terug gekomen met heel wat shoppingbags. Wat ben ik blij dat ze alleen hun plan trekken want ik heb een broertje dood an al dat rondslenteren Lachen

09:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

02-03-11

Nieuwe schoentjes

P020311_12.25_[03].jpgDe voorbije jaren werden mijn voeten getrakteerd op vele uiteenlopende modellen en merken van loopschoenen. Mijn eerste loopschoenen waren er van New Balance. Verder passeerden volgende merken de revue: Kalenji, Asics, Nike en Mizuno. Enkele jaren geleden stapte ik binnen in Running Center Brugge en daar liet ik een loopanalyse doen. De schoenen die me aangeraden werden waren New Balance 857. Zoals ik al zei waren mijn eerste schoenen ook van dit merk en die waren me prima bevallen. Jammergenoeg werd dit de miskoop tot nu toe: 135 euro en amper enkele 100-en kilometer op de teller. Wat liep er mis, hoor ik jullie denken. Welnu, mijn schoenmaat is 37 à 37,5 en de verkoper haalde loopschoenen maat 37 boven, natuurlijk veel te klein maar wat wist ik toen veel. Met een dunne sok voelde dit in de winkel oké aan maar toen het winter werd en de sokken wat dikker werden voelden de schoenen heel wat minder comfortabel. Daarmee is de ellende met de uitvallende teennagels begonnen, denk ik. Jaren later en vele loopschoenen verder heb ik het "ei van columbus" nog niet gevonden maar ik blijf naarstig verder zoeken.

De meeste van mijn marathons liep ik met Asics (GT2150), de zes uren van Aalter liep ik met Nike. Die pasvorm beviel me uitstekend en ik dacht: deze worden het, vanaf nu enkel nog Nike tot enkele weken na de 6 uur mijn twee grote teennagels uitvielen. Ook bleek dat na amper 900 km de zool aan de buitenkanten reeds afgesleten was. Ik mag nu wel stellen dat ik tot de categorie niet-zware lopers behoor zodat je kan verwachten dat loopschoenen minstens 1000 km meegaan, niet dus. Over het huismerk van Decatlon (Kalenji) ben ik eigenlijk best tevreden maar die verslijten even snel als die Nikes. Als ik dan de keuze moet maken dan kies ik voor het goedkopere merk.

Dan zijn er nog mijn Mizuno's: die hebben voorlopig een 400-tal kilometer op de teller dus een echte evaluatie kan ik nog niet maken. Ik wissel momenteel op training af met Asics en volgens mij geven die laatste toch iets meer steun aan de binnenkant van de enkel. Met welk type en merk ik de Nacht ga lopen blijft een (klein) dubbeltje op zijn kant. De schoenen die ik vandaag draag zullen binnen enkele maanden versleten zijn met maandtotalen van over de 300 km.

Toch ben ik bijna zeker dat het Asics zullen worden en daarom heb ik me deze morgen getrakteerd op een ander type dan diegene die ik gewoonlijk draag. Terwijl ik dit typ steken mijn voetjes in gloednieuwe gele AsicsDSTrainers. De kleur voor de  vrouwen was felblauw maar ik koos dus voor het mannenkleur geel. Het zijn ultralichte (<300 g) schoenen - misschien verslijten ze daardoor sneller maar met Asics heb ik dat probleem nog niet gehad - voor pronerende lichte lopers geschikt voor de iets snellere training en (lange) wedstrijden. Ik ben benieuwd, waarschijnlijk loop ik Parijs met mijn nieuwe kroonjuwelen.

Tot nu toe werd ik gespaard van zware blessures (hout vasthouden). Het enige waarvan ik vroeger last had was mijn linkerknie en daardoor ben ik een patella-bandje gaan dragen. Ondertussen is dit bandje een soort van talisman geworden. Als ik per ongeluk eens vertrokken ben op training zonder dit bandje dan keer ik onmiddellijk op mijn passen terug. Misschien zit het tussen mijn oren maar ik voel het direct als ik het niet aan heb. Ik kan dus besluiten dat ik eigenlijk wel gemakkelijke voeten heb en dat ik met vele merken en types goed ben, buiten die teennagels die regelmatig uitvallen heb ik geen noemenswaardige problemen. En eens je een teennagel kwijt bent dan heb je er ook geen last meer van....

16:40 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-02-11

Testwedstrijd Watervliet + nonstop-marathon Maasdam...

watervliet.JPGOla, ik zie nu pas dat ik nog maar 1 berichtje gepost heb in 2011 en we zijn al bijna 2 maand ver in het nieuwe jaar. Tijd om daar verandering in te brengen. Eén bericht per maand zou toch het minimum moeten zijn...

De eerste 6 maanden van 2011 staan, zoals jullie wellicht weten, volledig in het teken van de 100 km van de Nacht van West-Vlaanderen op 17 juni. Ik heb voor mezelf een trainingsschema opgesteld (stel jullie daar absoluut niet teveel bij voor) waaraan ik me zoveel mogelijk probeer te houden. De kilometers worden goed verteerd, mijn teller staat momenteel op 505 km en daar ben ik best tevreden mee. De bedoeling is dat ik op 17 juni de start haal en daarvoor wil ik zeker niet te hard van stapel lopen.

Sedert begin februari ga ik op dinsdagavond naar de training bij KKS (= atletiekclub op 2 km van ons voordeur) en daar krijg ik professioneel advies van een geschoold trainer. Het is de bedoeling dat ik op dinsdag een beetje werk aan mijn basissnelheid (zonder te forceren uiteraard) want die is zoals jullie weten niet heel snel. Ik voel nu al na 3 weken dat ik er deugd van heb. Op woensdag probeer ik een hersteltraining in te lassen en op donderdag staat er telkens een halve marathon of ietsje meer op het menu. Maandag en vrijdag zijn rustdagen en zaterdag en zondag lange duurloopdagen of eventueel eens een wedstrijd zoals afgelopen zaterdag.

De Leopoldsloop over 27 km in Watervliet stond net zoals vorig jaar met stip genoteerd in mijn agenda. Ik had gedacht om marathontempo (10,5 km/u) te lopen maar volgens mijn trainer mocht ik gerust iets sneller proberen. Vorig jaar liep ik de 27 km in 2u32'08" (10,65 km/u) en dit jaar ging het dus 2u29'29" (10,84 km/u) worden. Bij de start kon ik me verschuilen in een groepje met oa Nico, Kristof, Philippe/Frank en enkele JC Aalter-lopers. De eerste 14 km hadden we wind in de rug en daardoor liepen we iets te snel (een kleine 11 km/u), ik liep zelfs een 4-tal kilometer vóór het groepje uit maar na het keerpunt, toen ik alleen tegen de wind moest beuken hadden ze me snel terug te pakken. Erop en erover, ik stond er terug alleen voor. Bij de voorlaatste bevoorrading kwam Kristof bij me lopen en een blik op onze chrono's leerde ons dat we aan een dikke 10 km/u verder moesten lopen om de vooropgestelde tijd te halen. De volgende 4 km verliepen iets moeizamer door de tegenwind en de vele putten in de weg maar aan km 24 kwamen we terug op het asfalt en hadden we zijwind. De snelheid werd opgedreven en de laatste 3 km gingen in 16'13" (11,1 km/u). 2u28'28" leek ons een mooie eindtijd maar ondanks het treuzelen aan de meet werd het 2u28'21" (10,92 km/u). Net geen 11 km/u maar toch blik ik tevreden terug op deze wedstrijd.

Normaal gezien ging ik in de marathon van Parijs (10 april) een tijd proberen te halen van 4u12' maar zoals het er nu voorstaat zal ik samen met Philippe starten met de pacers van 4u en zien waar het schip strandt. De week erop trek ik naar Loos (Frankrijk) voor een 6-uurs loop. Het voordeel daar is dat er op een gemoedelijk tempo rondjes gelopen worden van een dikke 1800 meter. Ik zal zien hoever ik daar geraak maar ik hoop toch om zeker over de 50 km te gaan. Xavier Callens met wie ik de 50 km van Gistel verleden jaar samen liep en die terug de Nacht zal lopen zal daar ook aanwezig zijn.

Op 12 maart trekken Philippe, Maud en ik richting Spijkenisse om er een weekendje te relaxen terwijl de andere 3 kinderen op weekend zijn met de jeugdbeweging. We hebben er een hotelletje geboekt met zwembad, sauna en welness-gedeelte. Nuja, relaxen... op zaterdag loop ik eerst nog in Maasdam (op een halfuurtje rijden van Spijkenisse) een marathon als training. Voorlopig zijn er nog maar 18 deelnemers maar er is ook een estafette-ultraloop over 63 km en daar zijn toch al redelijk veel teams voor ingeschreven.

Zo zie je maar, voorlopig zijn we goed bezig Lachen

Tot blogs Knipogen

09:25 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-01-11

De basis was er al, de opbouw kan beginnen...

Leffe.JPGHet nieuwe jaar is ondertussen bijna drie weken ver en als er al goede voornemens gemaakt zijn dan is het alleszins niet om meer te bloggen want dit wordt mijn eerste post...

De voorbereiding naar de Nacht van West-Vlaanderen op vrijdag 17 juni verloopt tot nu toe goed, ik mag tevreden zijn over de voorbije weken. De week na Kerst telde ik 61 km op mijn kilometriek, de week erop 65, verleden week 73 en deze week haal ik normaal 80 km. Ik heb zelf een trainingsschema samengesteld naar 17 juni toe. Nuja, 't is niet echt een schema maar eerder een leidraad en houvast waar ik me zal aan proberen te houden. 

Het schema omvat enkele weken van opbouw, bedoeling is om er iedere week een 10% bij te doen en in week 4 een beetje gas terug te nemen. Om de 8 weken heb ik een weekje nachtdienst (7 nachten werken aan 10 uur = 70 uur/week) en ik weet uit ervaring dat ik dan niet veel kilometers ga kunnen maken. Dit laat ik dus mooi samenvallen met mijn rustweek. Volgende week is het zover en ik zal al blij zijn als ik 50 rustige kilometers haal.

Op 12 maart zal ik in Maasdam (Nederland) een marathon lopen als training. De bedoeling is dat ik deze loop aan een aangenaam tempo'tje van maximum 9 à 9,5 km/u. Een maand later volgt dan de marathon van Parijs waar ik een tijd tussen 4u en 4u20' zou willen lopen. De week erop is er de "gratis" marathon van Antwerpen die ik heel traagjes ga afhaspelen. Treffelijk arriveren is daar de boodschap om daarna terug een rustige week tegemoet te gaan. Vanaf dan gaan de weektotalen serieus de hoogte in met enkele weken van door de 100 km maar toch wil ik niet overdrijven. Ik zal wel zien hoe mijn lichaam reageert op de LSD's en de dubbeldekkers (= 2 dagen naeen een LSD).

Verder ga ik op vrijdag de 13de van start om 20u 's avonds voor een wandeltocht van 50 km (3 etappes van 20, 18 en 12 km) met telkens start bij ons thuis. Jullie mogen me gerust vergezellen bij één of meerdere etappes, stuur gewoon een mailke en ik geef je de nodige info. Ondertussen tel ik al enkele gegadigden die de volledige afstand willen meewandelen oa Kristof en Rony van de Trimmers en Patrick van JCW. Verder zullen zus Tine, Philippe, Renate, Filiep VT, Veerle T en Renate één of twee lussen meestappen. De bedoeling is om het gevoel om gans de nacht in beweging te zijn eens echt aan de lijve te ondervinden. Na afloop worden koffiekoeken met chocomelk voorzien.

In het verlengde weekend van Hemelvaart zou ik dan deelnemen aan de Ronde van België. Samen met 9 collega-Gavertrimmers mogen we 1000 km lopen in 5 dagen (van woensdag tot zondag) over 50 etappes. De bedoeling is dat we in duo's verdeeld worden en telkens als duo 40 km overbruggen (terwijl de ene loopt kan de andere rusten). Nadat we gelopen hebben volgt dan een rustperiode van ongeveer 18 uur. 

Daarna begint het taperen en kan het rusten en aftellen beginnen naar 17 juni. Of het zal lukken zal de tijd wel uitwijzen. Ik heb er in ieder geval ongelofelijk veel zin in!

Maar eerst is er zondag de Leffeloop in Markegem... ik zou 16 rondjes lopen van 1,5 km goed voor 16 Leffes. Allen daarheen!

08:42 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27-12-10

Nog 27,56....

De bedoeling was om in 2010 evenveel kilometerkes te lopen als het jaartal.... 2010 km dus. Naar het einde van het jaar toe bleek dat ik erover ging gaan en zo werd mijn vooropgestelde aantal aangepast: 2222 km gingen het worden, voor een cijferfetisjist kan dit tellen hé. Jammergenoeg werd ik in het Sinterklaasweekend ziek en zo volgden een week van 5 en 10 km. Die 5 km verliep zelfs heel moeizaam, 2 keer moest ik stoppen om een stukje te wandelen. Nogmaals werd mijn aantal aangepast en zo moet ik deze week nog 27,56 km lopen om aan 2200 km te komen... of zou die 2222 km er toch nog inzitten?

Jaja mensen, jullie hebben het door: ik ben bezig een jaaroverzichtje aan het neerpennen... Eén mararthon zou ik zeker lopen in 2010 (Parijs) en eventueel in het najaar nog ene... Het is een beetje anders uitgedraaid: 4 marathons kleuren mijn palmares dit jaar en 't strafste van al, er zitten 2 sub4's bij!

Parijs werd er ene om niet gauw te vergeten qua sfeer, ambiance en bovendien liep ik er geen onaardige tijd (4u05'16") en zo staat de editie van 2011 terug met stip in onze agenda genoteerd. Enkele weken na Parijs werd er in Gistel een 50 km georganiseerd en ik besliste in een zotte bui om dit eens te proberen. Ik werd derde dame met een tijd van 5u07'. Nu had het loopvirus mij goed beet want in de Nacht van West-Vlaanderen kon ik onder de 4 uur duiken en dit met dank aan Dirk VT, Chris Rogghe, Christophe en nog enkele hazen van dienst.

11 juli werd een bloedhete Vlaamse feestdag met een eerste deelname aan een 6-uren wedstrijd in Aalter. Ik kon mijn tempo ondanks de hitte goed aanhouden en werd derde dame op slechts 117 meter van dame nummer 2 (Els Annegarn). 57,408 km en nog niet stikkapot... dit smaakt naar meer en verder.

Tijdens onze zomervakantie stond er nog een schitterende trail gepland in Les Alpes Des Sud (Barcelonnette). 23 km genieten in het hooggebergte, het was wederom snikheet maar dit maakt me niet zoveel uit. Ik hou wel van een warm zonnetje op mijn gezicht, Frank kan daar minder goed mee om en zo beviel die trail hem niet zo goed... "Nooit meer", waren zijn gevleugelde woorden na afloop... 

De marathon van Noord-Brabant eind oktober zou een mooie afsluiter worden van het voorbije jaar. Sedert april trainde ik slechts 3 keer per week maar toch voelde ik me sterk en fit. Ik reed eind oktober naar Etten-Leur, spelde mijn borstnummer op, trok ontspannen naar de start, liep mijn marathon en finishte in 3u56'38". Ik weet zeker dat indien ik me volledig toeleg op een snelle stadsmarathon dat ik er nog enkele minuutjes kan afpitsen maar de doelen voor volgend jaar liggen net iets anders en verder...

Eind november trokken we met ons gezinnetje naar 't Vennenbos in Hapert om een weekendje te relaxen en hoe toevallig... op zondag werd er daar op een half uurtje rijden een natuurmarathon georganiseerd in Geldrop. Jaja, "met voorbedachten rade" heet dit dan. Ik wilde wel eens weten of ik aan een ietsje trager tempo een marathon als een soort training kon lopen. De eerste 10 km gingen iets te snel maar daarna vond ik een geschikt tempo dat ik uren kon aanhouden. Ik arriveerde in 4u35'22", dat is 15" sneller dan mijn allereerste marathon ooit (Rotterdam 2007). Na die eerste marathon moest ik toch enkele weken bekomen: mijn voeten waren kapot en ik was redelijk diep gegaan. Stappen kon ik amper, laat staan een stukje gaan lopen. Ik had zelfs een weekje verlof gepland nadien en 't was nodig toen. Nu liep ik 2 dagen later al terug een eerste training zonder enig ongemak.

 

Nog even enkele cijfertjes publiceren om af te sluiten Afgesloten:

Totaal aantal kilometer tot nu: 2172,44 km in 143 beurten

24 wedstrijden over 594 km

Maand met het meest aantal kilometer: oktober 235 km (12x)

December telt tot nu slechts 93 km in 8 beurten

In week 13 werd 75 km gelopen (beste week)

In week 50 stond er 5 km op de teller (minste week)

 

Verder wens ik jullie een mooi eindejaar en een schitterend en vooral gezond 2011 toe. Dat al jullie dromen en wensen mogen uit komen!

P1080332.JPG

10:25 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

29-11-10

Natuurmarathon 't Is voor niks in Geldrop

155190_1771310121568_1203715860_2490876_6353266_n[1].jpgHet nuttige aan het aangename paren, heet dit dan. Vrijdagavond sprongen we om 16u30 in de wagen om vliegensvlug richting Vennenbos in Nederland te rijden. Algauw kwam er een kink in de kabel toen we net voor Kruibeke in een doordeweekse file terecht kwamen. Eén uur en vijftien minuten deden we over 3,5 km (2,8 km/u). Rond 20u hadden we ons knusjes geïnstalleerd en even later smulden we van scampi's in een lekker sausje met puree-patatjes. De volgende dag werd een luilekkerdag met relaxen in 't bubbelbad, een zwempartijtje (zelfs enkele minuten in open lucht), een loslooploopje (wat een woord) van een 6-tal kilometer en weerom een gezellige avond in ons huisje met gourmet een een goed glas wijn. Tot zover het nuttige Lachen

Het aangename dan: op zondagmorgen om 7u uit de veren om een uurtje later bij een iglo-auto terecht te komen op de parking. Het vroor -7° en met ons klein humo-ijs-krabbertje duurde het algauw een klein halfuurtje voor de wagen ijs-vrij was. De gps werd ingesteld en na een 25'-durend ritje zou ik aankomen in Geldrop. In Eindhoven wijselijk niet geluisterd naar madam de gps want vorig jaar stond nog vers in mijn geheugen gegrifd. Aan het rondpunt in Geldrop slechts één toerke gemaakt en iets na 9u kwam ik de Coevering binnengewandeld waar we ons borstnummer konden opspelden. Een heleboel vriendjes (Nico, Julie, Koen, Peter, Dirk, Tiny, Petra, Maurice, Johan, Sven, Ronald...) stonden al paraat, de ene al met meer laagjes aan dan de andere. Zelf koos ik voor een onderhemdje, een trui met lange mouwen en daarover nog een redelijk warm t-shirt, een lange tight, muts, handschoenen en... een zonnebril want het zonnetje deed zijn werk (alhoewel het niet warmer werd dan iets boven het vriespunt).

Om 10u vertrokken we en ik besloot om er een trainingsmarathon van te maken om te finishen rond  4u30'. Ik was wel benieuwd of dit ging lukken. Niet dat ik zo competitief ben ingesteld maar toch. Garmin had ik thuisgelaten, het armbandje is nog steeds niet hersteld (is al 7 weken besteld) en in Etten-Leur had ik het wel lastig om garmin gans de tijd in mijn handen te houden. De eerste 10 km liep ik in een groepje met oa Koen en een man die aan zijn 93ste marathon bezig was. Enkele pareltjes op zijn palmares waren de marathons van Kaapstad en Cuba. Tja, er zijn nog vele dingen die ik ooit eens wil doen. Ons groepje bestond verder nog uit een drietal mensen maar deze stopten niet aan de bevoorradingsposten en vanaf km 15 waren we nog met twee in ons groepje: de 93-marathon-man en ikzelf.

We hadden een aangename babbel en de kilometers gleden onder onze voeten weg. Reeds 2-maal was ik gestruikeld over een boomwortel zonder te vallen. Plots zag ik het gebeuren: mijn compagnon ging over kop, echt verbazend dat hij er niets aan overhield. Waarschijnlijk was hij in een vorig leven acrobaat... Na 20 km had ik een tijd van 2u08' ongeveer, doordat ik enkel op mijn uurwerk kon vertrouwen kan het ook iets minder of meer geweest zijn. We liepen verder door het bos, op houten staketselkes, door het zand... Gelukkig was het parcour bijna volledig vlak. Kilometer 30 werd gepasseerd na 3u13' en het liep heel vlot. Ik had terug een tempo te pakken dat ik uren kon aanhouden. Aan kilometer 31,5 kwamen we voorbij de laatste bevoorrading en mijn compagnon besloot om ietske sneller te gaan lopen. Ik besloot mijn eigen tempo aan te houden en algauw liep ik helemaal alleen door de schitterende natuur. Ik kon wel nog een 4-tal lopers bijhalen dus had ik niet de indruk dat ik aan het verzwakken was.

Aan kilometer 40 had ik volgens mijn uurwerk 4u19' gelopen, nog 2,5 km te gaan dus. Een snelle rekensom leerde me dat ik ging uitkomen rond de 4u35' maar dan mocht ik niet meer verzwakken. Nog een laatste duin over en hopla we kwamen terug in het vlakke bos terecht. De laatste kilometer liep over de gewone weg en daar kwam er mij zowaar nog een loper voorbijgelopen. Ik deed geen moeite om aan te pikken, ik liep onverstoord mijn eigen tempo verder. De finish kwam in zicht en de klok stond op 4u35' en een handvol seconden. Missie volbracht, iets trager dan de beoogde 4u30' maar supertevreden. Het mocht gerust nog een kilometerke of 5 verder zijn. Volgend jaar hoop ik van regelmatig een marathon te lopen als lange duurtraining in aanloop naar de 100 km van de Nacht. Natuur -of kleine marathons lijken mij daarvoor best geschikt. In een grote stadsmarathon wordt je automatisch meegezogen door de sfeer en ambiance en is het veel moeilijker om traag te gaan lopen.

Vandaag voel ik niets van de marathon van gisteren, ik zou zo een toerke kunnen gaan rennen maar dit ga ik niet doen, hoor. Ik ben deze morgen opgestaan met een kanjer van een koortsblaas en misschien wil mijn lichaam daarmee wel zeggen: eventjes rustig aan nu. De komende weken wordt er niet ver meer gelopen, enkele korte wedstrijdjes staan er nog op 't menu en vanaf januari worden de lange duurtrainingen hervat.

Op naar volgend jaar!

15:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

18-11-10

Mannen maken plannen...

deinze-bellem.JPG... maar vrouwen soms nog meer Lachen.

Hier ten huize Spencer hadden we een ongeschreven wet dat er 1 of maximum 2 marathons per jaar gelopen zouden worden. Een heilig boontje of tante nonneke ben ik nooit geweest dus wetten zijn er om aangepast te worden of in het beste geval om overschreden te worden. Dit jaar kom ik al aan drie marathons, één 50 km-loop en één 6-urenloop... die laatste behoren uiteraard niet tot de categorie "marathons" dus van een doodszonde is er alsnog geen sprake.

Volgend weekend, op 28 november, is er echter de gratis loopwedstrijd "'t Is voor niks" in Geldrop (Nederland) en na mijn deelname vorig jaar aan de 30 km had ik wel zin om terug af te zakken naar onze vriendelijke Noorderburen. Na enig gesurf kwam ik tot de vaststelling dat hun aangeboden marathon 42,5 km bedraagt zodat deze eigenlijk ook buiten de categorie "marathons" valt. Mooi meegenomen dus... Verder kreeg ik nog een tip van zus Greet dat je bij Landal Greenparks heel voordelig een weekendje Vennenbos kon boeken vanaf 150 euro. Gewoon www.landal.be/libelle intikken en je kan gebruik maken van deze aktie. Normaal betaal je algauw meer dan 300 euro voor een weekendje met 6. En zo zijn we allen tevreden, de kinderen kunnen een gans weekend hun energie kwijt in het subtropisch waterparadijs terwijl mama op zondag over en weer kan rijden - slechts een halfuur - naar Geldrop om haar ding te doen Knipogen.

Verder gaat alles hier zijn gewone gangetje, druk dus... Veel was -en strijkwerk, poetsen, klusjes in -en om het huis (Liza en Mauds kamer is eindelijk vernieuwd na jaren uitstel). Sedert september ben ik halftijds (tijdskrediet) aan de slag en dit maakt wel een verschil. Alles gebeurt meer op 't gemak maar we mogen niet lanterfanten, vind ik, een mens zou nog lui worden...

Op 11/11 werd er ook nog eens een wedstrijd gelopen: de halve marathon tussen Deinze en Bellem. Een verslag over deze stromachtige editie kon je al lezen bij mijn ventje (http://frankspencer.skynetblogs.be). Voor mij werd het een overlevingstocht op het einde maar halfweg had ik mijn doel om een pr te lopen reeds opgeborgen en bijgesteld naar "treffelijk arriveren in minder dan 2 uur" en dat is gelukt. Ik denk dat de marathon van eind oktober nog een beetje in mijn benen zat. Na afloop was er de onvermijdelijke verbroedering met "het slechte moaten comité" waar Koen terug met de meeste punten naar huis ging: rode lantaarn en meest Leffes in de korste tijd, aja doordat hij laatstes was had hij minder tijd om te drinken. Ondertussen waren alle chocotoffs al opgepeuzeld en konden we tevreden naar huis.

Iets totaals anders dan: gisteren trokken we met ons gezinnetje richting Vorst Nationaal voor een optreden van Amy Macdonald. Voor Maud werd het haar vuurdoop in de concertwereld en ze heeft enorm genoten en haar ogen uitgekeken. Ikzelf trouwens ook, we konden genieten van een sterke Amy, ze is nog maar 22 en schrijft al haar teksten en muziek zelf. Haar eerste bisnummer werd het mooie "born to run" van good old Bruce, the boss, Springsteen. Enkel met een gitaar op het grote podium, je moet het maar doen hé... Marie kon niet mee doordat ze op internaat zit tijdens de week maar dit wordt goedgemaakt in de kerstvakantie, ze mag dan mee naar een voorstelling van Cirque du Soleil. Ik voelde me wel een beetje schuldig toen ik rond 22u volgende sms kreeg: ist leuk bij amy mcdonalds zonder mij? :(

11:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

01-11-10

Herfstmarathon Brabant: 3u56'38"

Herfstmarathon-58.jpgGisteren was het dan zover, de Herfstmarathon in Etten-Leur stond op mijn programma. Rond 8 uur 's morgens stapte ik in de wagen richting Nederland. Om 9u45 was ik ingeschreven en toen ik mijn borstnummer opspelde in de evenementenhal De Nobelaar raakte ik aan de praat met Stefaan uit Brugge. Voor hem werd het zijn eerste marathon en hij hoopte op een tijd tussen 3u45 en 4u. Hij vroeg of hij mocht meelopen met mij omdat hij geen ervaring had op deze afstand. We besloten om samen te starten en te zien hoe het ging om samen te lopen, uiteindelijk hebben we elkaar meer dan 30 km gezelschap kunnen houden.

Net vóór de start kwamen we nog Heidi tegen die in september samen met Dirk de Transalpine gelopen had. Zij ging voor een tijd rond de 3u40' maar finishte uiteindelijk in een mooie 3u28'. In het startvak gingen Stefaan en ik bijna helemaal achteraan staan en na het startschot werden we voorbijgelopen door bijna iedereen die achter ons stond. Geen paniek, we zouden straks wel zien wie het verstandigst was. Na 5 km hadden we 28'18" en op km 10 stond er 56'30" op de klok. Een snel rekensommetje leerde ons dat de 4 uur binnen bereik was maar dan mochten we niet al teveel tijd meer verliezen. De volgende 10 km gingen in 55'32" en alles verliep voorspoedig. Even verderop kwamen we terug in het centrum van Etten-Leur en werden we vooruitgeschreeuwd door 100-den supporters.

Zo konden we aan ons tweede rondje beginnen. Mijn Garmin, waarvan het polsbandje kapot is, moest ik de ganse tijd in mijn handen houden. Ik was gestart met mijn handschoenen aan omdat ik steeds last heb van witte vingers maar net over het halfmarathonpunt trok ik ze uit. Ondertussen was Garmin al een aantal keren zijn satelieten verloren zodat ik besloot om hem weg te bergen. Ik had trouwens nu een paar handschoenen om vast te houden. Onbewust zijn we toen wat sneller gaan lopen. Nadien heb ik gezien dat de volgende 10 km in 54'58" gingen. Ik had mijn eigen sportdrank met extra zout afgegeven en aan kilometer 31 laten zetten. Achteraf gezien had ik mijn drinkbus beter aan kilometer 25 bezorgd want vanaf kilometer 28 kreeg ik dorst en dan is het eigenlijk al te laat. Ondertussen werden we voorbijgelopen door de eerste halve marathonlopers maar Stefaan en ik lieten ons daardoor niet ontmoedigen. De ganse wedstrijd hebben we lopers kunnen bijhalen en niet één keer werden we zelf voorbijgelopen door marathonners. We babbelden honderduit over vanalles en nog wat. Eigenlijk vreemd hoe het kan klikken met iemand die je enkele uren daarvoor nog niet eens kende.

Aan kilometer 31 kon ik eindelijk mijn drinkbus meegrabbelen maar de voorbije snellere 10 km begonnen hun tol te eisen. Kilometer 32 werd het punt waarop Stefaan nog een tandje bijstak en ik moest passen. De laatste 10 km stond ik er alleen voor. Mijn dipje duurde nog een 4-tal kilometer, nuja dipje, ik haalde toch nog een gemiddelde van rond de 10,4 km/u. Plots voelde ik rond kilometer 36 een klopje op mijn rug. Het was Martine (Runtodream) die de halve marathon liep. Ze vroeg me welke tijd ik wilde halen. Ik zei dat ik nog 36' had om 6 km te lopen en dan kon ik onder de 4 uur duiken. Dat haal je zeker, zei ze. Dit doet dus zo een deugd, ik ging meteen een stukje harder lopen. Plotseling zag ik de klok aan kilometer 40 opduiken: 3u44'30"... Nu kon het niet meer mislukken, ik had nog meer dan een kwartier om 2,195 km te lopen.

Het publiek joelde mij vooruit. Bijna alle lopers die in mijn buurt liepen waren halvemarathonlopers maar doordat de marathonlopers een ander kleur van borstnummer hadden zagen de supporters het verschil. Ik hoorde overal roepen: ha, die dame doet de marathon, volhouden, knap, respect... Echt om kippenvel van te krijgen. Ik stak nog een tandje bij en finishte in 3u56'38". Heel tevreden natuurlijk want officieel heb ik dus wel een pr te pakken. Dit jaar liep ik de Nacht van West-Vlaanderen in 3u57'02" bruto, doordat de startmatten toen niet werkten hebben we officieel geen netto-tijd. Zelfgeklokt had ik toen iets van 3u56' en een klutske...

Uiteindelijk heeft Stefaan een tijd gelopen van net geen 3u54'. Hij vertelde mij nadien dat zijn laatste 3 km niet om aan te zien waren, dat hij duidelijk nog een gebrek aan ervaring heeft. Hij was wel heel blij dat hij de eerste 32 km bij mij gebleven was. Ik ging me zeker verbrand hebben, stelde hij. Nadien zijn we zelfs samen naar Kortrijk gereden waar Stefaan de trein nam naar Brugge. Hij was met het openbaar vervoer naar Etten-Leur gereden. Zo moest ik niet alleen in de wagen zitten en konden we onze babbel van tijdens de marathon gewoon verderzetten. Volgend jaar hebben we terug afspraak in Etten-Leur maar dan denk ik dat ik niet meer zal kunnen volgen... Op de Nacht van West-Vlaanderen staan we ook samen aan de start: Stefaan voor de marathon en ikzelf voor ietsje meer!

10:02 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

21-10-10

Nog eentje om het af te leren...

DEINZE AALTER1.JPGDe dagen worden korter, de nachten kouder, de blogberichten zeldzamer... maar, er wordt nog gelopen/getraind. Zo'n 3 keer per week trek ik mijn loopsloefkes aan om kilometerkes te malen. Volgens sommigen misschien bitter weinig om comfortabel een marathon te lopen maar volgende week zondag op de Marathon van Noord-Brabant (Etten-Leur) zal ik proberen om het tegendeel te bewijzen.

Vanaf april heb ik de looptrainingen dus teruggeschroefd tot 3 keer per week. Ik loop op die manier heel ontspannen en zonder druk van enig schema of opgelegd tempo. En, het heeft me geen windeieren gelegd: ik slaagde erin om mijn pr op de marathon onder de 4 uur te brengen, ik liep een mooie eerste 50 km en op de 6-uur van Aalter haalde ik onder bloedhete omstandigheden op onze Vlaamse feestdag een totaal van 57,4 km. "Less is more", is zo een beetje mijn lijfspreuk en zeker wat het trainen betreft dan.

Nu besef ik wel dat ik die 3 trainingen per week in voorbereiding naar de 100 km van de Nacht niet ga kunnen aanhouden. Er zal een serieuse tand moeten worden bijgestoken. De bedoeling is dat ik mijn basisconditie die er nu is en waarbij ik op 't gemak een marathon kan afhaspelen aanhou tot het einde van het jaar. Pas vanaf dan zal ik de trainingsvolumes en trainingen stilletjesaan opdrijven. Of ik al dan niet ga slagen in mijn opzet zal vooral afhangen van de kunst om "niet-geblesseerd" te geraken. Ik mag wel stellen dat ik niet echt blessuregevoelig ben maar een gezegde zegt: als je van de duivel spreekt zie je zijn staart... Dus zwijgen maar.

Spijtig wel dat heel wat loopvrienden van ons een beetje tegenslag hadden de laatste weken. Ik lees hier en daar van sluimerende blessures, doelen die niet gehaald werden, overbelasting, blessures die aanslepen... Jammer dat een sport die je ontspanning zou moeten brengen soms ook een beetje zorgen met zich meebrengt. Maar, alles is relatief, er zijn heel wat ergere dingen in het leven.

Wat er verder nog op mijn programma staat is nog een (klein) vraagteken buiten enkele certitudes zoals: Deinze-Bellem (zie foto) en de Kerstcorrida in Deerlijk. Misschien komt daar 't Is voor niks in Geldrop (NL) nog bij maar dit zal afhangen van hoe we het hier in onze agenda kunnen inpassen.

Ondertussen wil ik Frank, mijn ventje, nog eens flink feliciteren met de prestatie die hij leverde op de Marathon van Mallorca. Onze huisarts had hem verleden jaar gezegd dat marathons lopen "voltooid verleden tijd" was. Lopen mocht nog wel maar liefst niet te ver en niet te lang. Eén van de komende jaren trekken Frank en ik zeker nog eens richting Mallorca om de marathon daar samen te lopen. Wat wil je nog meer, een prachtige locatie onder de palmbomen, ideaal weertje in oktober en een perfecte organisatie.

Begin november gaan we trouwens met de kinderen richting Palma. Een parcoursverkenning: daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen...

StoerStoerStoerStoerStoerStoer

 

 

09:56 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24-09-10

100 km!!!!

P1060204.JPGWat verleden jaar in een zotte bui gezegd werd krijgt stilaan vorm. Als alles goed blijft draaien dan waag ik me volgend jaar aan de 100 km van de Nacht van West-Vlaanderen ergens halfweg juni. Ik heb wel een afspraak gemaakt met Frank en mezelf: het moet haalbaar blijven voor het gezin, de vele trainingsuren die er aan zullen komen mogen geen hypotheek leggen op de "ménage". Sedert september werk ik echter deeltijds en met wat gepuzzel en geschuif zou dit laatste moeten lukken.

Via facebook lanseerde ik een oproep voor wat tips want hoe begin je aan zo een onderneming? Ik kreeg onmiddellijk veel respons van ervaren trail -en ultralopers. Verleden jaar waagde ik me aan een eerste 50-km wedstrijd en een 6-uursloop maar een 100-km, dat is andere koek.

Ik denk dat je eerst en vooral een goede basis-conditie moet hebben en vooral heel graag traag en ver moet kunnen lopen en daar hou ik dus enorm van. Ludo gaf me de tip om minstens 1 keer een dubbele dubbeldekker te lopen ttz 4 dagen na elkaar 25 km en dit ga ik zeker doen. Ik denk om deze training ongeveer 1 maand voor D-day in te plannen, dus ergens halfweg mei. Verder staan er enkele trails, ultra's en minstens 1 marathon op de trainingskalender. In de laatste 6 weken zal ik ook enkele dubbeldekkers van 35 à 40 km inplannen.

Volgend weekend kan je mij samen met heel wat "slechte moaten" en facebookers vinden op de halve marathon "Rapper dan een ezel" in Kuurne. De inschrijvingen stromen blijkbaar binnen, de kaap van de 600 is aan het naderen. Traditiegetrouw hebben we dan nog enkele kerst -en eindejaarscorrida's maar vanaf januari ga ik geen (of bijna geen) korte wedstrijden meer lopen.

Het najaar brengt ook nog minstens 1 en mogelijks 2 marathons met zich mee. Op 31 oktober loop ik de marathon van Noord-Brabant (Etten-Leur). Leuk detail: de nacht ervoor gaat het winteruur in en kan ik een uurtje langer pitten. Enkele dagen later vertrekken we dan met ons gezinnetje voor 5 dagen naar Mallorca om eens flink te relaxen. Verder heb ik mijn zinnen gezet op de marathon 't Is voor Niks op 28 november. Verleden jaar liep ik er de 30-km wedstrijd en geloof het of niet: alles is gratis en dat voor een Nederlandse wedstrijd Knipogen

Hoe ziet de wedstrijdplanning/training er nu uit vanaf januari?

Januari en februari worden rustige trainingsmaanden met veel duurlopen. Begin februari is er het clubkampioenschap Tiegem-Harelbeke en dit zal de enige (korte) wedstrijd worden. Op 12 maart - dan zijn er 3 van de 4 kinderen op weekend met de jeugdbeweging - heb ik een trailmarathon gevonden op de kliffen van Zuid-Engeland: de Pembrokeshire Coastal Trail Marathon. Ik kijk nog eens na of Frank en ik dan een weekendje kunnen boeken dan.

Voor wat betreft april ben ik er nog niet helemaal uit. Ik zit nog in de loting voor de marathon van Londen op 17 april en wacht nog even af. Als ik er niet bij ben dan wordt het op 10 april de marathon van Parijs! Ik heb daar verleden jaar echt mijn hartje verloren. De week erop vliegen we er dan stevig in met de ultraloop van Gilze (65 km). Dit zal dan meteen een eerste grote test zijn van hoe ik in een week tijd een marathon verteer. Let wel: de marathon van Parijs zal ik niet voluit gaan. Gewoon samen met Frank deze prachtige marathon uitlopen en genieten van elke stap.

Op 1 mei wil ik terug present tekenen in Gistel voor de 50 km en als de trail L'Enfer des Colinnes in dezelfde periode valt als verleden jaar (half mei) dan loop ik deze trail misschien als onderdeel van mijn dubbele dubbeldekker.

Als er nog mensen zijn met tips of zelfs een kritische kanttekening, laat maar komen.

PS: Frank is van plan om tijdens de Nacht een mobilhome te huren om daar een supporterssteunpunt te maken, iedereen is uiteraard van harte welkom...

11:09 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

13-09-10

Trail Côte d'Opale

tco01.JPGTja, 't is weeral gepasseerd. Iets waar ik zo naar uitgekeken had en voor je het weet is 't gedaan. Eigenlijk wilde ik vorig jaar al deelnemen aan de TCO maar toen had ik de week erna de Leiemarathon en moest ik passen. Dit jaar had ik me in februari ingeschreven en ondertussen had ik een appartement gevonden in Wimereux (Les Dunes du Golf) en ik moet zeggen: het was dik in orde, alles nieuw en heel veel comfort zoals was -en vaatwasmachine, dvd-speler enzomeer... Ik hou dit adresje bij, we komen hier zeker nog eens terug.

Alleen jammer dat de TCO samenvalt met de Tinekesfeesten in Heule. Frank werd enkele maanden geleden gevraagd om in de jury te zetelen voor de verkiezing van "Tinkeke van Heule" en dit kon hij uiteraard niet weigeren. De jury-voorzitter was dit jaar acteur Ron Cornet (beter bekend bij de jeugd als kolonol Vandesijpe uit FC De Kampioenen) en de presentatie van het ganse verkiezingsweekend lag in handen van Eric Burke. Volgend jaar mag hij nog eens aantreden als jurylid dus zal er waarschijnlijk geen TCO bij zijn. Ik wil volgend jaar de verkiezing wel eens van dichtbij meemaken. Gisterenavond werd Fien tot Tineke van Heule verkozen.

Doordat de kinderen vrijdagavond naar de avondmarkt en de voorstelling van de kandidaatjes wilden besloot ik om pas zaterdagmorgen richting Wimereux te trekken. We konden echter al op vrijdag vanaf 14 uur terecht in ons appartement en zo kwam het dat mijn ouders, zus Tine en Willem op vrijdag naar de Opaalkust trokken. Het appartement was groot genoeg en we hadden uiteindelijk betaald voor een gans weekend.

Toen ik op zaterdag met 3 van de 4 kinderen (Louise bleef thuis voor de feesten) arriveerde kon ik genieten van een aperitiefje gevolgd door een lekkere spaghetti gemaakt door mijn moeder. Maud heeft al gevraagd of ik eens het recept wou vragen want ze eet die spaghetti van oma veeeeeeel liever dan die van mama Schamen In de namiddag deden we nog wat boodschappen en 's avonds was er een kaasplank met een lekker wijntje. Na het avondeten waren mijn ouders terug naar huis vertrokken en ondertussen nestelden we ons in de zetel om naar "Bienvenue chez les Ch'tis" te kijken. We waren daar immers in de streek van Les Ch'tis. Echt een ontspannende, hilarische film. De kinderen bulderden ook van het lachen. Na de film (rond 21u30) was iedereen moe dus zochten we ons bed op. Ik ging nog een stukje lezen in een boek maar algauw vielen mijn ogen toe. Ik sliep heel goed, ik had dan ook een dubbel bed voor mij alleen.

's Morgens na het ontbijt - ik kon wel niet veel eten - bracht mijn zus me naar de start op het strand van Wissant. Het startschot weerklonk een 5-tal minuten later dan voorzien, ze hadden problemen met het pistool. Doordat ik heel veel last heb van koude handen (witte vingers) had ik mijn handschoenen mee en ik kon ze de eerste 5 km goed gebruiken. Het was waarschijnlijk wel geen zicht want de temperatuur lag rond de 14 graden en even later werd het zelfs heel warm (toen heb ik ze wel uitgespeeld).

Drieduizend lopers stonden er klaar (1500 voor de 37 km, 1000 voor de 17 km en 500 voor de 58 km) en na 100 meter waren mijn voeten al doornat. Uitwijken naar rechts of links om de plassen te ontwijken was geen optie met al die lopers naast, voor en achter je. 's Morgens had ik vruchteloos mijn tas afgezocht om mijn Garmin te vinden. Ik vond hem niet alhoewel ik zeker was dat ik hem meehad. Zo werd het een wedstrijd zonder uurwerk en ik moet zeggen dat ik veel ontspannender liep dan anders. Geen stress.

Ik schat dat we na een 7-tal kilometer het strand verlieten om Cap Blanc Nez op te lopen, eerst via trapjes omhoog en daar stonden we voor het eerst in de file. Voetje voor voetje schoven we op. Er stond heel wat publiek langs de kant, echt tof. De kilometers vlogen voorbij en ik genoot met volle teugen van de vergezichten, je kon op bepaalde punten Engeland heel goed zien. Hier en daar zat er een stukje asfalt in maar het meeste plezier beleefde ik aan de ruwe wegjes en paadjes. Op en neer, tussen de weiden en stukjes tussen de bomen, zalig gewoon. Ook heel leuk was dat je voornaam en een Belgisch vlagje op je borstnummer gedrukt stonden, zo konden de mensen je extra aanmoedigen. De letter L was bij mij bovenaan een beetje afgegaan zodat het meer op een i leek. Ik hoorde de mensen constant roepen: allé Veerie en ik had eerst niet door dat ze het tegen mij hadden Knipogen

Er was slecht 1 bevoorradingspost (op km 23) dus moesten we zelf voor eten en drinken zorgen. Ik had 1,5 liter water bij in mijn Camelbak en nog een halve liter sportdrank. Doordat ik enorm veel vocht verlies door te transpireren heb ik zeker dergelijke hoeveelheden nodig. Bij de bevoorrading dronk ik ook nog een 4-tal bekertjes en bij aankomst was al mijn drinken op. 't Was dus nodig.

Ondertussen was ik bij Timon van Joggingclub Wevelgem gekomen en we liepen min of meer samen. Meestal liep Timon een stukje voorop maar telkens kon ik bij hem terugkomen. 't Is op een trail heel belangrijk om je eigen tempo te lopen. Uiteindelijk zijn we wel terzelfdertijd over de meet gelopen. Timon had al verschillende keren deelgenomen aan deze trail en hij wist me te vertellen wat er nog allemaal ging volgen. Onder andere een passage dwars door een beek op een 3-tal kilometer vóór de finish. Met touwen moesten we ons vasthouden want ik zat tot ver over mijn knieën in het water. Het deed wel deugd maar toen we weer op het droge waren wogen onze schoenen een kilootje meer. Ondertussen was ik ook al éénmaal gevallen. Een 50-tal meter vóór mij was er iemand gestruikeld en net toen ik voorbijkwam stond hij recht en liep ik hem nogmaals overhoop en zo lagen we met twee tegen de vlakte, gelukkig zonder veel erg.

We trokken ons terug op gang en in die laatste kilometers konden we nog 10-tallen lopers voorbijsteken, de meesten stonden te voet. De finish op de markt van Marquise was heel leuk met al die supporters. Zus Tine stond me op te wachten en nadat ik mijn tanks wat had bijgevuld met lekkers trokken we richting appartement om een verfrissende douche te nemen.

Aja, mijn tijd was volgens Timon en zijn Garmin iets van 4u31' over 37,5 km. Ik denk dat de toekomst nog vele trails zal brengen, ik heb echt mijn hartje verloren aan het trail-lopen!

 

 

16:44 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (15) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

30-08-10

Lang geleden...

sirene.JPGJaja, 't is weer van dat... veel te lang geleden dat ik nog eens iets publiceerde. Mij verschuilen achter allerlei cliché's doe ik al lang niet meer. Het bloggen heeft zijn beste tijd gehad. Twitteren en facebooken zijn momenteel "hot" maar wie weet vinden ze straks nog iets anders uit.

 

Na de Trail Ubaye Salomon werd het lopen wat teruggeschroefd, noodgedwongen weliswaar. Het einde van onze vakantie in de Alpen verliep niet zonder slag of stoot. Op de terugrit vielen we in panne langs de autostrade ter hoogte van Lyon. Gelukkig bestaat er zoiets als een reis-bijstandsverzekering genre touring want die rekening van het hotel in Lyon inclusief sleepkosten voor de wagen en een eersteklas ticket voor 6 personen op de TGV zou ik niet graag betalen Verrast Eénmaal thuisgekomen werd het improviseren want onze bagage zat nog in de wagen en de kinderen moesten de dag na thuiskomst op kamp vertrekken. Regenjassen, stapschoenen, bikini's werden vlug bijeen gezocht. Gelukkig ben ik met dergelijke zaken nogal vooruitziend. Als ze ergens een regenjasje of tas vol spullen krijgen van de nichtjes dan ben ik nogal "hamsterig" en gooi niet gauw iets weg.

 

Diezelfde dag vertrokken Frank en ik voor een onstpannend weekendje naar Chevetogne. Zo eens zonder kinderen rondlopen is zalig alhoewel ik telkens blij ben om ze terug te zien. Op weekend reden we met onze fiets naar Durbuy heen -en terug goed voor een kleine 70 km bergop en bergaf, pffff. Verder hebben we heerlijk getafeld, gewandeld en ook veel geslapen. Sommige mensen krijgen enorm veel goesting om te snoepen of te eten als ze in stress-situatie's terechtkomen maar bij Frank en ik is het juist het omgekeerde. We krijgen geen hap meer door onze keel en zo waren we enkele kilo's vermagerd. In Chevetogne hebben we dit ruim goed gemaakt met voor Frank nog enkele kilo's bij zijn startgewicht van vóór onze vakantie Knipogen

 

De laatste week van augustus trekken we dan traditiegetrouw een weekje naar de kust en dat er daar nu net op zondag 22 augustus een loopwedstrijd doorging was mooi meegenomen. Er waren heel wat facebookers aanwezig. Sommigen kozen voor de 5 of 10 km maar de meesten gingen voor de 10 mijl. Ons Marie ging na Kortrijk Loopt waar ze verkeerdelijk in de uitslag stond als Lagae Marie-Jeanne nog eens haar kans wagen op de 5 km. Na 33' liep ze over de eindmeet. Groot was haar verbazing toen ze nadien haar naam zag staan in de uitslag: Lagae Marnix! Ik denk dat Frank stiekem droomt van een zoon want het was hij die ons Marie ingeschreven had.

 

Ikzelf liep de 10 mijl in 1u27'. Nadien werd er verbroederd tussen pot en pint met: Katrientje, Manou, Gert, Nico, Christ, Jogginggirl, Niels, Nathalie, Dave, Rebecca, Lustje, Debbie en de rode lopers, Frank en de kids, Herman, Martine, Kristof... Koen VS stond langs het parcours om ons aan te moedigen. Nadien zijn we met 12 man nog een hapje gaan eten in de Toogoloog, echt een aanrader. We gaan daar zeker nog eens terug.

De rest van de week werd er niet veel uitgespookt buiten nu en dan een stukje te gaan joggen en tijd te nemen om enkele boeken te lezen.

 

Nog enkele dagen en de dagelijkse routine is er terug: de kinderen naar school, zelf terug gaan werken (wel ietsje minder vanaf nu want ik neem een tijdje tijdskrediet en ga halftijds werken)... Of er meer tijd zal zijn om te bloggen betwijfel ik want ik heb nog duizend en één zaken te doen Knipogen

 

 

15:34 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-08-10

Trail Ubaye Salomon

P090810_09.45.jpgEindelijk was het dan zover... Op zondag 8 augustus waren we om 5u uit de veren om richting Barcelonnette te trekken. De start van de trail zou om 8u30 weerklinken maar ons hotel lag 88 km van Barcelonnette vandaan en in de bergen haal je geen serieuze snelheden alhoewel onze GPS daar anders over denkt... Volgens ons madam kan je op alle bergweggeltjes aan 90 km/u vlammen Verstomd. Daarbij moesten we ook nog eens over de hoogst berijdbare col van Europa - col de la Bonnette - weliswaar met prachtige uitzichten onderweg maar toch redelijk vermoeiend voor de chauffeur, ondergetekende dus.

Na 2 uurtjes rijden konden we ons borstnummer opspelden en om 8u15 gingen de "randonneurs" gewapend met wandelstokken van start. Toch vreemd dat ze eerst de wandelaars laten starten en een kwartier later de lopers. Ik schat dat er een 30-tal wandelaars waren dus dit viel alsnog beter mee dan verwacht.

De eerste 5,5 km waren redelijk vlak maar sneller dan een dikke 9 km/u lukte niet. We kwamen al onmiddellijk op nauwe paadjes terecht waar je niet echt veel lopers kon voorbijsteken. Na de eerste drankpost rond km 6 begon het serieuse werk. We gingen in één ruk van 1200 meter hoogte naar 1400 meter over een afstand van 1 km (20 %). Iedereen stond te voet en het zweet hutste van mijn lijf. De paadjes werden nog smaller, goed voor een halve man, en het pad lag bezaaid met grote en kleine stenen. Nu en dan moesten we een riviertje overhuppelen, heerlijk.

Frank was reeds kort na de start van me weggelopen, elk ging zijn eigen tempo lopen. Normaal is hij een veel beter klimmer dan ik en omgekeerd ben ik meer een durver bij het afdalen. Mijn gemiddelde snelheid was ondertussen gezakt tot net iets boven de 5 km/u en toen dacht ik nog om dit ruimschoots te compenseren tijdens de afdaling...

Rond kilometer 10 zag ik plots Frank voor me opduiken. Hij zag er niet zo best uit, het zweet stroomde langs zijn gezicht en hij ademde moeilijk. Zijn camelbak werkte niet zoals het hoorde en hij kon amper drinken. Ik maande hem aan om voldoende rust te nemen en heel traag te stappen. Rond kilometer 12 was er de splitsing met de marathonlopers en ik besloot te wachten op Frank, ik vertrouwde het niet zo goed. Na een dikke 8 minuten zag ik hem, hij had nu en dan een rustpauze genomen en zag er al iets beter uit. Ik gaf hem een gelleke en we wisselden van camelbak. Vanaf dit punt was het nog 2 km stijgen en vanaf dan begon de afdaling.

Rond km 15 was er nog een laatste bevoorrading met chocolade, rozijnen, appelsienen, cola, tucskes, water... en toen ging ik vlammen... dacht ik. Ik ging redelijk snel volgens de omstandigheden (12 à 15 % hoogteverschil) met een sterk geaccidenteerd pad maar telkens er een kilometer voorbijging zag ik dat ik amper 7,5 km/u als maximum haalde. Slik, een tijd van beneden de 3u30 zat er toen al niet meer in ook mede door mijn wachtpauze op Frank. Nuja, moest ik doorgelopen zijn dan had ik zeker niet meer kunnen genieten van mijn trail want ik was wel een beetje ongerust.

Ondertussen werd ik nu en dan voorbijgelopen door een volleerd daler/waaghals maar toch kon ik er zelf nog een aantal voorbijlopen. De laatste kilometer was op asfalt en bijna volledig vlak en ook daar kon ik er nog een 3-tal oprapen. Ik denk dat die ervaren berglopers op een vlak parcours geen verschroeiende snelheden zouden halen, 't is een beetje zoals in de koers, denk ik. De echte berggeiten winnen ook geen klassiekers. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat ik binnenkort wedstrijden ga winnen, hoor.

Na 3u44'14" (bruto 3u44'41") over 23 km liep ik over de eindmeet, waarmee ik heel tevreden ben. Door het hoogteverschil met België had ik al de ganse vakantie het gevoel dat ik absoluut geen conditie had, ik werd al moe als ik een trap moest oplopen. The day after voel ik me bijzonder fit, bijna geen pijntjes. Op naar de volgende uitdaging... Le trail côte-d'Opale op 12 september.

Hoe Frank het ervan afgebracht heeft lees je binnenkort wel op zijn blog....

 

10:42 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

31-07-10

Last post....

koffers.JPGNog vlug een laatste berichtje posten alvorens naar La Douce France af te reizen. De koffers - 10 stuks - staan gepakt en klaar om ingeladen te worden. Ik vraag me af hoe ik dit in godsnaam zal fiksen zodat we zelf ook nog kunnen instappen in de auto. Er zijn wel 4 koffers en 4 slaapzakken bij voor de kinderen die 1 dag na onze thuiskomst op kamp vertrekken. Het is zo de gewoonte dat de koffers al op voorhand moeten afgegeven worden maar dit valt nu net tijdens onze vakantie. Gelukkig kan ik straks deze vier koffers bij mijn zus droppen zodat dit al een pakske zal schelen.

We plannen morgen rond 2 uur af te reizen en hopen om rond de klok van 16 uur ter plaatse te geraken. Het "weekend noir" speelt zich vooral vandaag af met in Oostenrijk wachttijden aan de Tauerntunnel tot 6 uur. Hopelijk blijven we gespaard van dergelijke toestanden.

We hebben al enkele uitstapjes gepland waaronder een dagje Nice gecombineerd met een kijkje in Monaco, voor de kinderen een dagje waterpret in Aqualand Fréjus, een uitstap naar watersportparadijs Lac du Serre Ponçon en als klap op de vuurpijl (voor Frank en ik toch) de Trail Ubaye Salomon. Verder wil ik vooral genieten van de rust in de bergen, een goed boek lezen, nu en dan een wandeling, eens gaan mountainbiken maar vooral veel en lekker eten en drinken Knipogen 

In de nacht van dinsdag op woensdag zijn we terug in 't land maar op donderdag zijn we er weeral mee weg. Terwijl de kinderen op kamp zijn gaan Frank en ik onszelf eens goed laten verwennen op een kasteel in de buurt van Dinant. 't Schijnt dat de Leffe-abdij daar ook niet ver vandaan is...

De laatste week van augustus trekken we dan nog een weekje naar Middelkerke en tja dan is 't weeral gepasseerd.... maar daar zullen we nog niet te veel aan denken!

14:42 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

13-07-10

6 uur van Aalter

  

aalter1.JPGHier zijn we dan met het verslagje van de 6 uur van Aalter. 11 juli, de Vlaamse feestdag, ging de dag worden dat ik lang en ver wou lopen.... liefst verder dan 50 km want dit had ik al eerder gedaan in Gistel dit jaar. Dat het warm ging worden stond al enkele dagen vast maar ik hou wel van een lekker weertje.

 Ik had twee papiertjes met richttijden gemaakt:

Plan A: een schema waarbij ik ging proberen aan een gemiddelde van 9 km/u te lopen en dus uit ging komen op 54 km. De bedoeling was om de eerste 10 km aan 9,3 km/u te starten en elke volgende 10 km daarna een beetje trager.

Plan B: een optimistischer schema waarbij ik 9,5 km/u ging lopen, 57 km dus in totaal met hetzelfde scenario. Starten aan 9,8 km/u en dan telkens na 10 km iets vertragen.

Toen ik Dirk Vanthuyne vertelde over plan A was zijn eerste reactie: oei, dat is rap zulle. Natuurlijk durfde ik dan niet meer spreken over plan B maar ik dacht in mijn binnenste: straks aan de eindmeet zien we wel {#emotions_dlg.wink}

Om 9u45 wandelde iedereen naar de startlijn en werden de namen van alle deelnemers afgeroepen. Ik stond naast Lucien Taelman en we babbelden enkele ogenblikken. Om 10 uur stipt klonk het startschot en onze tocht van 6 uur kon beginnen. Na 1 rondje op de piste liet ik in de achterste regionen, ik ging me zeker niet laten meeslepen. Per ronde van 1525 meter was er 2 maal bevoorrading. Een standje met peperkoek, rozijnen, bananen, appelsien, sportdrank, muntdrank, water en cola. Halfweg was er dan nog een bevoorrading met water en sponsen. Ik had mezelf voorgenomen om telkens te drinken aan de tafel zelf, de bekertjes hadden ook een goed formaat, niet te groot.

Mijn eerste 10 km liep ik in 1u01'50” - 9,7 km/u – en ik voelde me goed. Die eerste 10 km zijn voor mij eigenlijk altijd een soort opwarming zodat ik wist: dit zit hier heel goed. Na 2 uur – de organisatie zorgde voor lijsten telkens een uur gepasseerd was – zat ik nog rond de 48ste positie (van de 58 gestarten). Ik zag hier en daar al iemand wandelen maar sommige ultralopers doen dat: een uurtje lopen en dan enkele minuten stappen. Ik besloot om zo lang mogelijk te blijven lopen en enkel te stoppen om te eten of te drinken aan de drankposten.

Aan kilometer 30 had ik een tijd van 3u06' en het liep ondanks de warmte nog steeds vlot. Ik begon er wel als een verzopen kieken uit te zien doordat ik me telkens royaal met water besprenkelde. Het water stond tot in mijn schoenen. Langs het parcours hadden buurtbewoners emmers met water gezet om onze spons in nat te maken.

Ook de supporters staken een handje toe met de bevoorrading oa Conny Braekman, Ronny, Nathalie, Pascal... Ondertussen namen Nathalie, Conny en Ronny nog ruim de tijd om samen meer dan 1200 foto's te nemen. Even later zag ik Sandra Cauwels, Gert Luyckx, Peter Dedecker, mijn ventje, Peter Delarue, Ronny Creel, Filip, Geert en nog enkele Krekenlopers. Ook Katrien en Manoutje stonden plots voor mijn neus aan de bevoorrading. Manoutje zelfs met een mooie ruiker bloemen, merci meisje!

Vanaf kilometer 40 begon ik verschillende lopers voorbij te lopen die me een paar uur daarvoor gedubbeld hadden. Ondertussen was Lucien Taelman enkele honderden meters naast mij komen lopen. Hij vroeg of het mijn eerste ultra was. Ik antwoordde dat ik al in Gistel gelopen had. Hij zei dat hij zag dat ik goed bezig was en dat ik vooral moest blijven drinken. Dit gaf me toch een boost als zo een sportman dit tegen je zegt. Vanaf toen moedigde hij me telkens aan elke keer hij me voorbij liep. Merci, Lucien, je bent een schitterend sportman en je overwinning is meer dan verdiend.

De ganse wedstrijd liep ik als derde vrouw en toen ik na 20 km gedubbeld werd door de eerste vrouw had ik zoiets van: amaai, die gaat hard. Els Annegarn is dan ook een ervaren ultraloopster met ontelbare marathons en ultra's op haar palmares. Ik was dan ook verbaasd toen ik even later haar terug voorbijliep (ze had toen wel nog 1 ronde voorsprong), ze had het duidelijk zwaar door de warmte. Stilletjesaan liet ik haar achter. Ondertussen had Heidi Janssens de eerste plaats overgenomen.

Verschillende ervaren lopers kregen het steeds moeilijker en moeilijker, ook Ludo Depoortere die te kampen kreeg met hevige spierkrampen. Hij had dit nog nooit voorgehad. De lopers die wandelden werden talrijker maar ik had niet de behoefte om te gaan wandelen. Ik had het tempo na 4 uur lopen wel een beetje laten zakken maar het voelde nog steeds goed om te lopen dus liep ik verder.

Met nog een half uur te gaan was de voorsprong van Els geslonken tot een dikke minuut. Verschillende supporters riepen me toe om door te bijten en haar bij te halen. Ik bleef echter mijn tempo lopen en was sowieso al tevreden met mijn geleverde prestatie. Een vlugge berekening leerde me dat ik over de 57 km ging gaan.

Toen de klok van 16u naderde kwam Pascal bij me lopen en ik kon zowaar nog een beetje versnellen. Ik keek constant op mijn klok en na 6 uur lopen stopte ik met lopen. Dom van me natuurlijk want er was nog geen fluitsignaal gegaan. Een loper kwam me voorbijgelopen, even later klonk dan toch het fluitsignaal en ben ik op 't gemak tot bij die laatste loper gewandeld die me voorbijliep. Uiteindelijk kon ik gerust nog een 10-tal meter verder gelopen zijn maar who care's, ik had verdorie 57,408 meter gelopen!

Nadien zag ik in de uitslag dat Els slechts 117 meter verder gelopen had dan ik. Ik ben wel trots om zo in de buurt van een ervaren ultrarunster te eindigen.

Na afloop was er de ondertussen traditionele verbroedering met de “slechte moaten” en de prijsuitreiking. En het Duveltje daarbij smaakte overheerlijk. We werden zelfs nog getrakteerd op een Pastis door de organisatie. 

Ik wil nog zeker in het bijzonder de organisatie bedanken voor deze prachtige 6-uursloop. Ik heb me geen moment verveeld, het was gewoon af!

2010-07-11_6-UUR-VAN-AALTER-VEERLE-BEERNAERT.JPGaalter4.JPGaalter3.JPG

 

20:06 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

05-07-10

Capino Duathlon: het verslag!


d0Gisteren was het dan zover: de Capino Duathlon in Wevelgem. Eerst 2,7 km lopen gevolgd door 20,5 km fietsen en daarna nog eens 2,4 km lopen.
Doordat de korte afstand niet echt mijn ding is, was ik van plan om als opwarming naar de start te lopen (5 km). Kort voor de middag had ik mijn fiets met de auto naar de wisselzone gebracht. Amaai, wat er daar allemaal van materiaal toekwam; koersfietsen die waarschijnlijk meer dan 10 maal de waarde hadden van de mijne...
De duatleet net voor mij had minder geluk, zijn fiets werd afgekeurd omdat de stuuruiteinden niet dichtgestopt waren. Even later was hij daar terug met een propje wc-papier aan beide uiteinden erin geperst.
Net vóór de start zag ik een dame in Belgische driekleur met haar fiets richting wisselzone stappen. Oei, dacht ik, en dit voor een recreatieve wedstrijd.
Ik vreedse al een beetje dat mijn doel - niet als laatste eindigen - misschien niet haalbaar ging worden.

Enkele minuten vóór het startsignaal wandelde ik naar de startplaats en posteerde me helemaal achteraan. Het startschot klonk en de atleten stoven weg. Ik lag meteen in voorlaatste positie. Na één kilometer kon ik er al enkele inhalen die zich blijkbaar wat hadden laten meeslepen. Ik liep een gemiddelde snelheid van een goeie 12 km/u maar de hitte speelde me parten. Op de training vorige week dinsdag liep ik zelfs sneller, dit beloofde niet veel goeds maar ik probeerde toch een geschikt tempo aan te houden.
Toen we uit het park kwamen liep ik een eerste keer verkeerd; ik sloeg de weg in richting aankomstboog. Ge moet nu nog niet finishen, hoorde ik iemand roepen. Tja, dat wist ik wel maar ze hadden beter een nadar geplaatst zodat niemand zich kon vergissen. Langs de andere kant had ik op voorhand het parcours kunnen verkennen.
Even later bleek dat ik de wisselzone ook beter eens was gaan verkennen; run-in, run-out, bike-in, bike-out... Alles lijkt zo vanzelfsprekend maar als je net gelopen hebt en je vindt je fiets niet onmiddellijk terug - er stonden er nochtans niet veel meer - dan kan ik je verzekeren dat je niet meer weet wat in en out is. Als ik later nog eens een duathlon doe dan is dit zeker een punt wat ik zal onthouden; een goede verkenning bezorgd je een paar minuten winst.

Het fietsen kon ik starten na een tweetal minuten - al bij al viel dit nog mee met mijn gesukkel.
Er moesten 5 rondjes van 4,1 km gefietst worden met telkens 2 bochten over 180° en steeds de eerste 2 km wind op kop. Het eerste rondje werd mijn traagste en stilletjesaan ging het vlotter en vlotter.
In het derde rondje werd ik voorbijgereden door een man. Die reed merkelijk sneller dan ik maar plots nam hij zijn drinkbus om te drinken en viel zijn snelheid een beetje terug. Ik kwam in zijn wiel te zitten en net toen passeerde een quad met een official. Stayeren is niet toegelaten, riep ze. WTF, ik was al de ganse tijd voorbijgereden door groepjes fietsers die in elkaars wiel zaten. Ik probeerde de man voorbij te rijden maar bleef naar haar gedacht te lang naast de man rijden. Ofwel ga je hem voorbij, ofwel blijf je 10 meter achter, riep ze. Straks word ik nog geschorst, dacht ik...
Na de wedstrijd vroeg ik wat uitleg aan iemand en het is dus zo dat de dames niet mogen stayeren bij de heren. Nochtans zag ik dat de eerste 2 dames beiden in een groepje zaten met enkele heren.
Ik fietste de 20,5 km in 43'12" inclusief het geklungel in de wisselzone. Op mijn chrono had ik 41'21" effectieve bike-time - net geen 30 km/u - en gezien het niet-ideale parcours en een minder proffesionele fiets ben ik daar best tevreden mee.

Na het terugplaatsen van mijn fiets liep ik voor de tweede keer de verkeerde kant uit in de wisselzone. Daardoor kon er een dame die ik mooi op achterstand gehouden had tijdens het fietsen terug aanklampen en mij zo voorbijlopen. Dom, dom, dom... een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen.
Van het laatste stukje lopen had ik beter verwacht voor mezelf. Ik zag dat ik in de uitslag 13'17” gelopen heb over 2,4 km maar dit is wel inclusief de tijd die ik verloor in de wisselzone. Mijn zelfgeklokte tijd was 12'21” (11,6 km/u).
Uiteindelijk finishte ik als 101ste met een tijd van 1u10'02”. Op het einde kreeg ik nog een meisje in het vizier die enorm veel tijd verloren had bij het laatste stukje lopen. Ik liet ze netjes 4” voor mij finishen.
De dame die mij voorbijgelopen was bij de laatste wissel had een 12-tal seconden beter gedaan dan ik.

Volgens de uitslag werd ik tweede in mijn categorie (D40) en meteen ook laatste na ene "Gert" Bloemen ;-)
Het doel: niet als laatste eindigen werd behaald – er waren 108 aankomsten en een 3-tal DNF's. Ik sta wel versteld van het niveau dat door de meesten behaald wordt... volgens mij zit er daar weinig recreatiefs aan. “Semi-profs” zou voor de top van de uitslag een betere omschrijving zijn...

Vanaf nu wordt het aftellen naar de 6 uur van Aalter. Vanavond ga ik samen met Frank nog een 18-tal kilometer op 't gemakske trainen en vanaf dan is 't rusten geblazen...

d2d1d4



























17:47 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

29-06-10

Capino Duathlon


mol 1Hoi mannekes, ik leef nog hoor maar ik ben op low-profile overgeschakeld met dit hete weertje... Wat het bloggen betreft dan toch want stil heb ik niet gezeten.
Het einde van het schooljaar is altijd een ietsiepietsie drukker dan de rest van het jaar met vier studerende dochters in huis - de één al wat plichtsbewuster dan de andere ;-)
Verleden week had ik ook nog nachtdienst op maandag en dinsdag en om een collega uit de nood te helpen sprong ik zaterdagnacht in na een bbq-feestje op vrijdag samen met de buren... het was 2u30 toen ik op zaterdagmorgen in mijn bedje lag.

Verleden week werd er post-marathon 2 maal 10 km gelopen: op woensdag samen met de Gavertrimmers aan 10,5 km/u en op donderdag met Joggingclub Wevelgem aan 9,5 km/u. De beentjes voelden perfect aan, niets van pijntjes.
Zondag, na een paar uurtjes slapen, hadden Frank en ik afgesproken met een collega om te gaan fietsen in de Leiestreek, een tocht van om en bij de 60 km richting het Franse Armentières.
De startplaats was in Geluwe en we vertrokken van thuis uit met de fiets zodat we op het einde van de dag aan een kleine 100 km kwamen. Ik begin dat fietsen hoe langer hoe leuker te vinden....

En zo zijn we aanbeland bij volgende week zondag want dan waag ik me aan een recreatieve duathlon in Wevelgem: de Capino Duathlon. Eerst 2,7 km lopen dan 20,4 km fietsen gevolgd door 2,4 km lopen.
Er waren gisteren reeds 72 inschrijvingen waaronder bij de dames (en waarschijnlijk bij de heren ook) een paar (ex)-atleten uit zowel het atletiek (Lieselot Bossuyt, Griet Terryn) als het wielrennen (Ann De Clerck).
Mijn doel: arriveren en niet als laatste maar dit wordt waarschijnlijk nog link. Vooral omdat voor wat betreft het lopen mijn voorkeur uitgaat naar de lange afstand. Om goed te zijn denk ik dat ik eerst een kilometer of 10 op voorhand moet lopen maar wie doet nu zoiets: 4 x de te lopen afstand als opwarming nemen. Misschien breng ik op voorhand mijn fiets naar Wevelgem en vertrek ik al lopend 's middags naar de start, ongeveer 5 km is dit.
We zien wel wat het zal worden.

En vanaf dan is het focussen op de 6 uur van Aalter op zondag 11 juli. Ik zag zonet dat er reeds 41 inschrijvingen zijn waaronder 5 dames. Wat me opvalt is dat er heel wat Nederlanders afkomen, het ultralopen zit daar blijkbaar in de lift of is dat al altijd zo geweest? Het mag gerust tegen dan een stukje afkoelen...

En, ik zou het nog vergeten maar vrijdag loop ik de Vlerkejogging. Deze wordt medegeorganiseerd door Jan en Guido, twee Gavertrimmers, dus daar kunnen we niet ontbreken hé...

11:27 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-06-10

Wat een Nacht, wat een pr!


n8Waar ik wel eens van gedroomd had is vrijdagavond om 23u56 werkelijkheid geworden. Ik liep een marathon onder de magische grens van 4 uren!

Ik was tot het laatste moment aan het twijfelen of ik ging meegaan met Chris en haas Dirk omdat ik toch een beetje onzeker was over mijn veranderde trainingsaanpak van de laatste weken. Ik haalde slechts 3 looptrainingen per week. Eén fietstraining per week werd er ingelast en ik liep sedert 1 mei maar 1 keer meer dan 30 km. Mijn zwaarste week werd er ene van 65 km en de andere weken haalde ik maximum 56 km.
Maar ik voelde me echt goed en waagde dus mijn kans. Ondertussen was ons groepje versterkt met Christophe, Geert (van de Krekenlopers) en nog enkele mannen.

De kilometers vlogen voorbij en voor we het wisten passeerden we terug langs de markt aan Torhout waar de supporters ons toeschreeuwden (ik verwarde zelfs Sandra Cauwels met Anje - Anje werd derde vrouw).
Ons groepje groeide aan, hier en daar sprong er eentje op de bus van 4 uur. Na de laatste doortocht in Lichtervelde werden de groepjes lopers die we voorbijliepen steeds talrijker.

Aan kilometer 37 kreeg ik het een beetje moeilijk maar toen dacht ik aan Tom Waes in zijn Marathon des Sables en toen Dirk riep: "we hebben nog 31' om die laatste 5 km te lopen en ik weet dat iedereen hier in die groep dat kan", ging het terug beter. Die laatste kilometers gingen allemaal onder de 5'30"/km.

En toen was er de markt van Torhout... Chris, Dirk en ik liepen samen over de eindstreep in 3u56'17" (zelfgeklokt). De startmatten werkten blijkbaar niet zodat ik officieel als 3u57'02" genoteerd sta. Maar ik heb het gedaan en ik ben supercontent. En pr van bijna 9' en misschien kan het nog beter...
Nogmaals een dikke merci aan onze haas en haasjes, jullie waren fantastisch! Ook een welgemeende dankjewel aan mijn ventje, de bende van de slechte moaten met hun megaspandoeken en Jogginggirl Veerle voor de mooie foto's.

In de Mast liet ik me nadien masseren en 't heeft blijkbaar zijn effect niet gemist... Even later stonden Joeri, Koen VS, Veerle Tesse, Katrientje en ondergetekende te headbangen op het podium op de tonen van AC/DC.

Marathon 7 werd een topmarathon en volgend jaar sta ik er terug... wie weet misschien wel voor de 100 km!

n7klein_DSC_7942

10:53 Gepost door Spencerwoman in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

10-06-10

De N8!


zeeBegin deze week heb ik het dan toch officieel gemaakt: ik ben ingeschreven voor de Nacht van West-Vlaanderen. Als alles goed blijft gaan sta ik daar volgende week vrijdag om 20u klaar om er een lap op te geven... 42,195 km genieten.

In eerste instantie stond de N8 niet op mijn programma want normaal loop ik maximum 2 marathons per jaar. Dwz dat ik me de rest van het jaar koest zal moeten houden;-) Gelukkig bestaat er nog zoiets als ULTRA's lopen (wat uiteraard geen marathon is...) zodat mijn deelname aan de 6 uur van Aalter wel nog bij de plannen hoort...

De voorbije trainingsweek is voorspoedig verlopen:

* dinsdag 12,2 km in 1u15' (9,76 km/u)
* donderdag 19,5 km in 1u50' (10,64 km/u)
* zondag 33.3 km in 3u30'03" (9,52 km/u)

Dit resulteerde in een weektotaal van 65 km. Meer hoeft het voor mij niet te zijn. Ik heb het eens nagekeken en in februari had ik enkele weken van 4 trainingen per week maar vanaf maart werden het er 3 per week.
Ik ben eens benieuwd wat deze nieuwe aanpak van trainen mij zal opleveren op de marathon. Ik heb geen enkele training met hartslagmeter gelopen. Gewoonlijk pikte ik één training/week met 1 van onze 2 clubs mee maar voor de rest was het telkens de inspiratie van het moment zelf.
Sedert 1 mei heb ik slechts 1 dertiger maar ik heb er goede hoop op dat ik de N8 tot een goed einde zal brengen.

Door een beetje minder te trainen kwam er tijd vrij om andere dingen te doen. Eens gaan fitnessen, een dagje er samen met Frank op uit trekken, lekker gaan eten en niet te vergeten "fietsen"...
De dinsdag voor de 20 km door Brussel trok ik samen met Frank naar de Vlaamse Ardennen om er de Oude Kwaremont, Hemelberg, Hotondberg en de Koppenberg onder handen te nemen. Op die laatste 2 hadden we wel een beetje misérie om boven te geraken... Uiteindelijk werd er 42 km gefietst in 2u15', net geen 19 km/u maar met die heuvels/bergen waren we al bij al toch tevreden.
Op donderdag ben ik dan naar Deinze heen en terug gefietst langs de Leie. Er stond een flinke wind maar ik legde er serieus de pees op. Het ging heel gemakkelijk richting Deinze maar op de terugweg kreeg ik het lastiger. Ik fietste 65 km in 2u30' (26 km/u).
Verleden week vrijdag ben ik dan op mijn eentje naar het zeetje gereden. Na 2u45' fietsen en een goeie 65 km verder posteerde ik me op de zeedijk met een lekkere Sangria... Na een wandeling langs de vloedlijn op blote voeten spoorde ik terug richting Bissegem.

Ondertussen zijn we weeral een weekje verder. Morgenavond is er een kaas -en wijnavond van het werk, zaterdag zal ik een laatste twintiger lopen en zondag is 't vaderkesdag met 2 feestjes. Met dit druk gevulde weekend zouden we nog vergeten om zondag naar de stembus te gaan;-)

Up-date (11/6): ondertussen heb ik een recreatieve sprintduathlon op 4 juli in Wevelgem op mijn programma gezet: 3.75 km lopen - 15 km fietsen - 1.25 km lopen. Benieuwd wat dit zal geven!

11:25 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

31-05-10

20 km door Brussel


blog 0Voordat ik straks ga werken wilde ik nog vlug een berichtje posten over de 20 km door Brussel.
Rond 12u werden we (Frank, Marie en ik) opgehaald door schoonzus Det. In Brussel stond Patrick van Joggingclub Wevelgem te wachten om ons naar de Militaire school te begeleiden op 300 meter van de start waar we na de wedstrijd konden douchen.

Na wat verbroederen aan het kanon met heel wat facebookvriendjes en slechte moaten trokken Frank en ik naar ons startvak. Even later was ik hem al uit het oog verloren. Nuja, we gingen elk ons eigen tempo lopen en zien waar we uitkwamen.
Ik had mijn mp3 opgezet, niet te luid zodat ik de sfeer van de vele orkestjes ook nog kon smaken. Onderweg kwam ik Julie en Berry tegen maar ik liet ze verder lopen, het ging een beetje te rap voor mij.

Het verliep verbazend vlot, ik had niet de minste moeite om mijn tempo aan te houden en aan de matten iets vóór het 10-km punt had ik een tijd van 51'36".
Toen Frank vóór de wedstrijd vroeg welke tijd ik in gedachten had antwoordde ik: rond 1u50'... Oei, dat is rap, was zijn commentaar maar stiekem dacht ik om toch nog beter te doen...1u48 ging mooi zijn;-)

Toen ik op mijn Garmin keek aan het 15-km punt had ik een besttijd op die afstand, het kon niet meer mis lopen nu. Ik liep heel soepel verder en de helling op de Tervurenlaan werd vlot verteerd. Die zware km werd in 5'23" gelopen dus ik verloor amper 15".
Na de helling versmalde het een beetje en werd ik voor het eerst een beetje afgeremd want ik had nog veel overschot. Ik klokte af in 1u43'38" waarmee ik uiterst tevreden ben. Mijn vorige 20 km door Brussel liep ik 4 jaar geleden in 2u06'...

Even later zag ik Frank terug aan het kanon en wat bleek: zijn zelfgeklokte tijd verschilde amper 1" met de mijne. We hebben elkaar dus geen seconde gezien tijdens de wedstrijd. Straf, hé...

Na de warme douche zijn we vlot richting huis gereden, waar er nog enkele Leffe's gekraakt werden gevolgd door een heerlijke kip met groenten -en rijstschotel.

't Was tof in Brussel, volgend jaar ben ik er terug!

blog 1blog 2



















Ook nog vlug eventjes vermelden dat ik de voorbije week aan 45 wedstrijdkilometers uit 3 wedstrijden kwam tov 0 trainingskilometers. Tevens werd de kaap van de 1000 km in 2010 verleden week overschreden, we zijn dus goed bezig!

09:48 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

26-05-10

Twee verslagskes in één klap...


ladies runOf er nog gelopen wordt... Deze vraag kreeg ik maandagavond toen ik op het werk kwam. Het is wel jammer dat je nachtdienst hebt zodat je vandaag niet kon meedoen in Kortrijk... zei Kristof. Ola, ik heb wel meegedaan en ik heb me nog goed geamuseerd ook.

We hadden een strak draaiboek want we gingen met drie meelopen: Frank liep uiteraard bij de heren met start om 11u, Marie liep voor het eerst een 5-km wedstrijd met start om 11u30 en aankomst op de Grote Markt en ikzelf ging voor de 11 km met aankomst aan de Lange Munte.
Louise, Liza en Maud waren de supporters van dienst die ter hoogte van de Grote Markt post vatten nadat ik ze aan het station van Kortrijk had afgezet. Frank was met de fiets en ikzelf vond een parkeerplaatsje op 10 meter van de startboog. Toch handig als je de kleine straatjes rond de Lange Munte kent ;-))

Na het verbroederen met het SMC (Nico, Katrien, Chris, Gert, Veerle, Vincent, Peter, Christ, Manoutje...) trokken we (Marie en Jogginggirl Veerle) naar de start om de heren aan te moedigen. Een kwartiertje later namen Marie en ik plaats in het startvak. Ik peperde haar nog eens goed in om niet te snel te starten want de eerste kilometer ging bergaf. Nadien bleek mijn vrees ongegrond want Marie had heel verstandig gelopen. Ze finishte in 28'49" op de 5 km. "Volgend jaar doe ik de 11 km mee", was het eerste wat ze zei toen ik ze rond 14u oppikte... Ze zal nog veel mogen oefenen maar that's the spirit!

De dinsdag vóór de wedstrijd had ik het parcours verkend en toen klokte ik af in 1u03' en een kletske. De ambitie was om zeker onder het uur te finishen want op dinsdag liep het heel vlotjes. De warmte speelde mij echter parten, ik had het vooral warm aan mijn hoofd en probeerde wat af te koelen door water te sprenkelen.
De bruggen werden goed verteerd en ik kon in de tweede wedstrijdhelft zelfs nog een beetje versnellen maar het mocht niet zijn... ik finishte in 1u00'19". Volgens Garmin had ik 11,2 km gelopen dus een kleine 11,1 km/u. Ik liep een dikke halve minuut trager dan verleden jaar maar door het gewijzigde parcours kon je niet echt vergelijken.
Het gevoel blijft goed zitten en ik denk dat ik nu definitief de knoop heb doorgehakt: ik ga voor de NACHT...


Terwijl we verslagjes aan het schrijven zijn kan ik net zo goed nog een kort berichtje schrijven over de Trail L'Enfer des Colinnes van zaterdag 15 mei.
Wel, ik heb me daar flink geamuseerd. Toen ik mijn auto parkeerde zag ik al onmiddellijk enkele bekenden: Heidi, Peter, Ludo, Patrick, Franky, Rocco...
De trailschoenen werden aangebonden en weg waren we. De eerste kilometers liepen over asfalt en na 2 km zat er al een stevige klim in die goed verteerd werd. Nadien trokken we meer het bos in en dat doe ik dus het liefst. Op en neer, over smalle paadjes, door het bladerdek...

Op de eerste bevoorrading was er enkel water maar bij de volgende was er keuze te over: bananen, rozijnen, suikerwafels, appelsienen, cola... En dat alles voor de prijs van 3 eurootjes. Wat moet een mens nog meer hebben.
Ik wist niet welke snelheid ik voor mezelf mocht verwachten. Mijn vorige trail was niet echt vlot verlopen, qua snelheid dan. Ik haalde toen amper 7,8 km/u. Waarschijnlijk zat het weer (sneeuw en ijzel) er toen voor iets tussen en misschien ook het verkeerd lopen en de uitgebreide stop bij de bevoorrading (foie gras en witte wijn).

Uiteindelijk kon ik finishen in 2u29'33" over 22,8 km - 9,14 km/u. Ik werd 330ste op 435 deelnemers. Nadien was er nog een tombola maar ik kon jammergenoeg niet blijven. Mijn tombolabiljetje gaf ik af aan enkele Gavertrimmers die er ook waren, misschien hebben ze wel de hoofdprijs weggekaapt, ik heb er alleszins nog niets van gehoord;-)

14:56 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-05-10

Marathon -en ultraherinneringen...


Met dank aan Louise voor het vele werk aan dit filmpje... gewoon eventjes klikken op de foto!

palermo 1

08:55 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-05-10

Pius X-Run


pius x runVorige zaterdag liep ik een korte-afstandswedstrijd, nl de allereerste Pius X-Run. Zoals jullie wellicht al weten zijn die kortere afstanden niet echt mijn ding. De verwachtingen waren niet hoog gespannen amper een week na de 50 km van Vlaanderen in Gistel.

De wedstrijd over 5 km was reeds gestart toen we arriveerden en een dik half uur later weerklonk het startschot voor de 10 km-wedstrijd.
Samen met Jogginggirl Veerle en mijn ventje Frank Spencer begonnen we eraan. De eerste honderden meters gingen aan 13,5 km/u maar nadien kwam ik in mijn ritme van net geen 12 km/u.

De lange duurlopen die ik in voorbereiding liep van de marathon van Parijs en de 50 km van Gistel hebben er blijkbaar voor gezorgd dat ik geen snelheid in de benen heb.
Het is dan ook geen doel op zich om potten te breken op dergelijke afstand. Volgens mij moet je keuzes maken: ofwel ga je voor de lange afstand ofwel leg je je toe op het kortere werk.
Uiteraard zit er in een marathonvoorbereiding ook een deel snelheidswerk. Aangezien ik daar telkens tegenop zie om dergelijke trainingen te volbrengen vervang ik deze dan door een wedstrijd over 10 of 15 km.

Het parcours van de Pius X-Run kon me niet echt bekoren: 4 rondjes van 2,5 km met heel veel draaien en keren. Ik liep de ganse wedstrijd bij een man die vertelde dat hij al verschillende marathons rond de 3 uren liep (in zijn jonge jaren). In het laatste rondje liep ik van hem weg en kon ik nog een 6-tal lopers inhalen. Jammer dat ik pas na een kilometer of acht goed op gang kom, ik kan toch moeilijk vóór een 10 km wedstrijd een opwarming doen van 8 kilometer.

Na 52'13" over 10,3 km (11,84 km/u - 5'04"/km) kwam ik over de eindstreep als achtste vrouw. Het meisje dat ik in de laatste kilometer nog voorbij liep werd eerste in haar categorie (min 35 jaar).

Nadien dronken we nog iets samen met Jogginggirl Veerle die als Renate de finish haalde;-)
Nog een pluim voor de organisatie, alles verliep vlekkeloos. Er werd ook aan de vrouwelijk lopers gedacht: het t-shirt dat we kregen was er in 2 modellen (een vrouwen -en mannenmodel). Meestal krijg je een t-shirt dat je enkel om te schilderen kan gebruiken...

Volgende jaar ben ik er terug bij!

09:50 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-05-10

Ultrafotootjes!


Twee dagen na de 50 km zijn we nu en ik voel me heel goed. Ik heb nog 4 mooie teennagels en de rest hoef ik niet te lakken, die zijn zo al blauw;-)
Hieronder volgen nog enkel foto's van mijn eerste ultraloop.

f1f3f4













f9f8

09:48 Gepost door Spencerwoman in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

02-05-10

Mijn allereerste ULTRA!!!


50 km 2Man, man, man, ik lig al de ganse nacht te draaien in mijn bed. De adrenaline giert door mijn aderen.

Gisteren stond de 50 km van Vlaanderen in Gistel met stip genoteerd in mijn agenda. Na de marathon van Parijs, 3 weken geleden, had ik niet veel bijgetraind en zo hoort het ook blijkbaar.
Normaal gezien ging ik met het openbaar vervoer richting Gistel City reizen maar door wat heen -en weer gebabbel op facebook kon ik meerijden met Dirk Van Thuyne. Nog eens merci, hé mateke. Wat Dirk gepresteerd heeft kan je wellicht straks lezen op zijn blog. Straffe paté, zulle!
Eénmaal in Gistel aangekomen liepen we Koen Vansteenkiste tegen het lijf, of hij een pr haalde in zijn thuisstad zullen jullie wellicht binnenkort ook op zijn blog kunnen lezen...

Er waren 51 inschrijvingen maar of ze allemaal van start gingen betwijfel ik: 't was alleszins een klein groepje aan de startlijn... als je het vergelijkt met Parijs;-)
Ik stond helemaal achteraan bij de start en liep naast Xavier Callens wiens zoon ook meeliep. Ik had onmiddellijk door dat we hetzelfde tempo hadden en zo konden we de ganse wedstrijd samen blijven.
Het voelde aan als een heel lange duurloop en we konden gezellig babbelen tijdens het lopen. Xavier, bijna 68, is in volle voorbereiding voor de Nacht, de 100 km wel te verstaan. Chapeau hoor.

De kilometers schoven onder onze schoenen weg en alhoewel we 10 rondjes van 5 km moesten afhaspelen heeft het me geen moment verveeld.
Halfweg wedstrijd klokte ik een tijd van 2u33'04", als ik dit kon volhouden dan zou dit super zijn. Ik had niet bepaald een tijd in gedachten, het schijnt bij ultra's dat de mensen daar niet echt wakker van liggen, maar ik hoopte toch om rond de 5u25' uit te komen. In een goeie dag moest 5u15' mogelijk zijn.

De voorlaatste kilometer van elke ronde hadden we serieus wind op kop, en dit dus 10 maal na elkaar. De laatste ronde begon dit heel zwaar door te wegen en door een kleine pauze aan de drankpost liep ik van km 48 naar 49 in 6'49" (8,8 km/u). Dit werd meteen mijn traagste kilometer. De snelste kilometer ging in 5'41" (10,5 km/u - km 11).

Ondertussen waren er heel wat supporters op post: Katrien, Manou, Johan, Joeri, Inge van Koen, Heidi, Nathalie, Eddy (merci voor de foto's hé) en zoontje, mijn ventje, Marie en Maud... Hopelijk vergeet ik er nu gene...
Merci, mannekes, het doet deugd om aangemoedigd te worden.

Toen de 42,195 km naderde werd ik een beetje nerveus. "Vanaf die boom daar ben je ultraloper", riep Xavier. De denkbeeldige marathonstreep passeerde ik in een tijd van 4u16'56". Niet eens zo slecht, vond ik.

Vanaf dan werd het aftellen, nog een laatste maal de aankomstzone voorbij en toen hadden we er al 45. Xavier gaf me de raad om mijn kuiten een beetje te besprenkelen met water om de porieën open te zetten om krampen te vermijden. Joeri, Cremke, stond erbij en riep: "moet je nu nog je kuiten smouten, 't is bijna gedaan;-)

Die laatste ronde verliep nog steeds heel goed buiten die ene kilometer en na 5u07'08" haalde ik de finish. De afstand volgens Garmin benaderde heel sterk de 50 km: ik had 50,14 km.

En nadien, tja dan heb ik toch wel een paar goeie blonde Leffe's gedronken samen met Dirk, Heidi, Koen, Johan, aprilvis Jan...

Daarna volgde de ceremonie protocolaire en ik stond zowaar op het podium als derde vrouw. De Belgische ultraloopsters bij uitstek zoals Anke Moreel, Conny Braekman en Dora Vandewaetere liepen niet mee, vandaar... Maar ik heb het toch maar gedaan hé.

Wat de volgende uitdaging wordt... misschien probeer ik wel eens een 6-uursloop;-))

Ook een dank je wel aan Rony van de Gavertrimmers om mijn snelheidsgrafiekje zo snel online te zetten!

50 km 1GRAFIEK2















06:39 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

21-04-10

Van Spencerwoman tot Ultrawoman...


parijs etenTien dagen na de marathon zijn we nu en ik voel me nog altijd een beetje "excited".
De beentjes waren enkel op maandag een beetje stram en stijf. Verleden week werden er in 3 loopbeurten 31 km afgehaspeld.
Donderdag liep ik 12 km met JC Wevelgem aan een dikke 10 km/u zonder dat ik er erg in had.
Vrijdag werden het 3 kilometerkes naar het werk. Na ons jaarlijkse kermisbezoek had ik mijn fiets daar laten staan en was met een collega naar huis gereden. Die fiets moest dus nog opgehaald worden en toen ik rond 11u30 op 't werk kwam kon ik onmiddellijk aanschuiven want er was een afscheidsreceptie voor collega Nathalie die naar het nieuwe ziekenhuis overgeplaatst was.
Zondag werden er 3 toerkes in de Gavers gelopen met de gelijknamige (Gaver)trimmers. Goed voor 16 km in 1u34'.


Vóór de marathon van Parijs had ik mezelf beloofd om nadien 3 dingen te doen:

* ten eerste: "ne goeien drinken" wat uiteraard al in Parijs zelf gebeurde ;-)
* ten tweede: bloed geven. Dit gebeurde op maandagavond 12 april en werd uiteraard gevolgd door mijn eerste voornemen nl "ne goeien drinken".
* ten derde: mijn plannen om een ultra te lopen in 2010 concreet maken door een datum vast te leggen.
Er was nog twijfel tussen "Rondje Voorne" op 13 juni en de "50 km van Vlaanderen" in Gistel op 1 mei. De keuze is op Gistel gevallen.
Misschien lijkt het wel kortbij de marathon maar aan de andere kant hoef ik niet veel meer bij te trainen. Ik ben vlot gerecupereerd en Gistel ligt dichter bij ons deur dan Voorne (NL).
De datum van Rondje Voorne komt daarbij niet zo goed uit. Onze kinderen zitten dan volop in de examenperiode.


Verder staan er de komende weken heel wat wedstrijden op mijn programma.

Nu vrijdag is er de "Leffecorrida van het Slechte Moaten Comité in Toroet". Ik hoop er een tijd van 55' te lopen over 10 km. Niet echt voluit gaan dus. De Leffe zal ik aan mij voorbij laten gaan, geen alcohol meer tot na de ultra...
Zondag is er dan de "Pittige druivenloop" in Wevelgem met nadien brunch. Vier studenten Eventmanagement aan de Katho staan in voor de organisatie. Ik denk van weerom hetzelfde tempo te lopen als in Torhout.
Op 8 mei is er de PiusXRun (10 km). Misschien ga ik wel voor de rode lantaarn zo een weekje na de ultra.
De week erop op 15 mei ga ik "trailen" in Le Pays des Collines.
Op pinkstermaandag is er de Ladies Run in Kortrijk (11 km).


En dan is het een beetje kalmer...

* 6 juni: Mc Bride halve marathon
* 13 juni: 5000 meter pisteloop van de Gavertrimmers
* 26 juni: Izegemse Kastelenloop (HM)


In juli zal ik weinig of geen wedstrijden lopen - misschien maak ik nog een uitzondering op 11 juli, rarara... - om op 8 augustus tijdens ons verlof de Ubaye Salomon Trail te lopen.

De plannen voor september en verder zijn al heel concreet maar we hebben tijd genoeg om er later iets over te schrijven...

09:46 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

12-04-10

De mooiste van de zes: Marathon van Parijs!


marathonHier zijn we dan met het verslagje van de marathon van Parijs.
Zaterdagmorgen rond 8u vertrokken we richting Parijs. Buiten 1 zwaar ongeval met een file tot gevolg verliep alles vlot. Rond 11u stond onze auto ondergronds geparkeerd en trokken we naar ons hotel om onze bagage op te bergen, we konden pas om 15u in-checken.

Met de metro trokken we naar de Marathon-Expo. Er stond een rij van een dikke 200 meter (zie één van de foto's op de volgende LINK) aan te schuiven en eerst zag Frank het niet zitten om met de kinderen te wachten. Uiteindelijk schoot het goed op en was hij blij dat hij gewacht had.
Echt waar, de marathon-expo in Parijs is een pareltje met heel veel standjes ook over marathons die ik in de toekomst nog wil lopen... Plots stonden we voor een gigantische klimmuur en tja, daar kon ik dus niet aan weerstaan. Even later bengelde ik 15 meter boven de grond:-)

Nadien zijn we met de kinderen naar de Eiffeltoren gegaan en trokken we een stukje door Parijs. 's Avonds zijn we een hapje gaan eten in de buurt van Mont-Martre.
Rond 22u zocht ik mijn bed op en ondanks het kleine bed sliep ik goed.

Om 6u liep de wekker af en was het tijd om mij klaar te maken. Ik trok een oude trui aan om nadien weg te gooien en een plastieken zak tegen de koele NO-wind. Mijn handschoenen konden niet ontbreken want ik heb altijd last van koude handen, ik droeg ze tot aan km 20. Om 8u stond ik al in het startvak dus werd het ondanks mijn trui en plastiek zak nog 45' bibberen.

Op de tonen van I Gotta A Feeling van de Black Eyed Peas schoten we uit de startblokken. Nu ja, "schoten" was er niet echt bij, eerst moesten we over een berg truien en broeken en zo bereikten we schoorvoetend de startmatten. Ik had een dikke 10 minuten nodig.
Er waren 3 of 4 pacers voor 4 uur en ik besloot mijn kans te wagen en mee te gaan. De eerste 15 km gingen heel vlot maar toen verloor onze pacer zijn schoen. Tja, wat nu, onze pacer was weg. Na een tijdje was hij er terug maar ik had er niet zoveel vertrouwen meer in. Het was ook heel moeilijk lopen, we haalden constant lopers in die blijkbaar een veel snellere tijd opgegeven hadden om zo in een dicht startvak terecht te komen. Ik ben daar dus allergisch aan, hé. Echt leuk kan het ook niet zijn als je constant voorbijgelopen wordt.

Ondertussen had ik mijn fanclub gezien aan km 5 en aan km 22 waren ze er terug. Aan het half-marathonpunt had ik een tijd van net geen 1u59' dus het zat er in om onder de 4 te duiken maar dan mocht ik niet verzwakken. Ik had toen al 400 meter meer op mijn Garmin waarschijnlijk door het vele heen en weer lopen van de ene drankpost rechts naar de volgende die dan terug links was.
Ik was ondertussen bij een andere pacer van 4 uur terechtgekomen toen die plots moest plassen. Heel ambetant natuurlijk, voor de tweede keer was ik mijn pacer kwijt.

Op het dertigkilometerpunt zat ik nog redelijk goed met een tijd van 2u50' maar even verder begon de motor te pruttelen. Op een gegeven moment stond er iemand met een brandslang water te spuiten en kwam ik met mijn beide voeten in een enorme plas water terecht, echt niet leuk bij een temperatuur van 12° en een NO-wind.
Kilometer 35 passeerde ik in 3u20' en toen wist ik dat het niet ging lukken om die 4 uur te halen. Mijn doel werd bijgesteld naar 4u04'04" maar uiteindelijk werd het 4u05'16". Een nieuw PR waar ik best tevreden mee ben. Garmin telde 650 meter meer door het vele weg en weer lopen. Als ik in mijn volgende marathons telkens 3' beter doe dan komt die 4-uurgrens er ooit misschien eens van...

Ik wil Frank en de kinderen bedanken voor de steun, aan km 41 had ik het echt nodig.
Na het uitblazen in de recovery-area zijn we nog een lekkere biefstuk friet gaan eten met een kaasschotel voor mij als toetje.

Parijs is de allermooiste marathon die ik liep en als het kan kom ik zeker nog eens terug!

11:57 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

05-04-10

Een teken van leven...




parijs parcours 1























't Is verbazend hoe de weken voorbijvliegen. Het blogloze leven bevalt me uitstekend maar hier en daar kreeg ik al de vraag wanneer er nog eens een up-date kwam. "Het hoeft nog niet eens een gans verhaal te zijn maar een teken van leven volstaat", was de teneur van de verschillende commentaren.
Gisteren moest ik werken en toen Frank op paaseitjesjacht ging bij mijn ouders kreeg hij te horen: jammer dat Spencerwoman niet meer blogt, zo kwamen we nog eens het één en het ander te weten ;-)
Deze morgen had ik lekker gesmuld van de kaasschotel die mijn moeder meegegeven had en toen ik een kopje koffie aan het drinken was (geen alcohol meer tot na Parijs voor mij) dacht ik: "ik zal nog eens een blogberichtje maken..."

De voorbereiding voor de marathon van Parijs is tot nu toe goed verlopen. Ik zit in de laatste week en het "taperen" is begonnen, ik plan op dinsdag -en donderdag nog een uurtje training en dan is 't gedaan.
De nadruk lag vooral op lange duurlopen. De langste duurloop bedroeg 33 km en de leukste was de training die ik samen met Dirk en Nico afhaspelde in Le Pays des Colinnes. Het hoogteverschil maakte het lastig maar het charmante gezelschap van twee bodyguards die me beschermden tegen driepotige loslopende gevaarlijke honden maakte alles goed.

Op het werk is het redelijk druk geweest. De laatste 3 weken moest ik 2 weekends werken en verleden week had ik nachtdienst. De week ervoor sprong ik ook een nachtje in voor een collega die haar voet gebroken had.
Onze droogkast is nog steeds niet hersteld zodat ik bijna dagelijks naar het wassalon mag rijden. En verder loeren de klusjes in en om het huis om de hoek. Ik probeer alles een beetje uit te stellen tot na Parijs maar zaterdag na het werk heb ik een aantal uurtjes in de tuin gewerkt.
Gisteren, vroeg in de ochtend ben ik naar de Gavers getrokken om 20 km te lopen in kop 2 uur. 's Middags hebben we gourmet gegeten en toen was het tijd om te gaan werken.
Deze week moet ik nog 2 namiddagen werken zodat ik wel een beetje tijd zal hebben om te rusten.

Wat zijn mijn ambities nu voor Parijs?
Ik hoop zeker op een pr, ik zou zelfs ontgoocheld zijn mocht het niet lukken.
Uiteraard weet ik dat alles dan moet meezitten de dag zelf. Ik maak me niet te veel zorgen over de dingen die ik zelf in de hand heb zoals een goede voorbereiding. Verder ga ik deze week een beetje op mijn voeding letten zoals veel pasta, fruit en groenten eten, geen alcohol en weinig koffie, wel veel water drinken.
Enkele clubmakkers vertelden me dat ik er scherp uitzie maar de weegschaal zegt iets anders. Ik zit 2 kg boven mijn ideale marathongewicht. Ik moet er wel bij vertellen dat ik voor mijn huwelijksverjaardag van mijn ventje een nieuwe weegschaal kreeg en ze "weegt" een beetje meer dan de vorige. Mooie cadeau dus, voor een vrouw ;-) Het kunnen altijd spieren zijn, denk ik dan want "spieren wegen meer dan vet"...

Ik wens iedereen die vandaag (Utrecht) of de komende weken een marathon of wedstrijd loopt het allerbeste toe. Het volgende berichtje zal voor volgende week zijn...

12:12 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-03-10

Blogpauze?


Betty1Eigenlijk heb ik wel genoeg te vertellen om wekelijks een berichtje neer te poten op het net maar zoals bij een aantal onder jullie zit de klad er een beetje in.
De koude winteravonden behoren weldra tot het verleden en dan weet ik uit ervaring dat er nog minder tijd overblijft om achter de laptop te duiken.

Hoe je het ook draait of keert: een training blijft een training en een wedstrijd blijft een wedstrijd. Ik wil maar zeggen: ik heb geen zin om een verslag te maken van een training waarvan ik er al honderden gelopen heb, daarvoor heb ik een trainingslogboek (voor de geïnteresseerden: gratis te downloaden door HIER te klikken).

Ik kan natuurlijk altijd het roer over een andere boeg gooien en mijn loopblog veranderen in een meer intiemere blog maar om zomaar mijn privéleven te grabbel te gooien, wel daar heb ik evenmin zin in.
Dus beste mensen, misschien blijft het hier wel een tijdje stil... of misschien ook niet, we zien wel wat de toekomst brengt.

In ieder geval wil ik zeker nog een berichtje posten over/na de marathon van Parijs, dit wil ik jullie wel nog plechtig beloven!

16:41 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-02-10

De 27 km van Watervliet.


watervlietWegens tijdsgebrek slechts een kort verslagje van de Leopoldsloop in Watervliet:

* 27 km gelopen in 2u32'08" - 5'38"/km - 10,649 km/u
* eerste wedstrijdhelft van 13,5 km in 1u16'30"
* halfmarathonpunt = 21,095 km in 1u58'10"
* tweede wedstrijdhelft van 13,5 km in 1u15'38"
* traagste km = km 22 in 5'59" - wind pal op kop op erg geaccidenteerd stuk
* snelste km = km 17 in 5'17"

Deze wedstrijd werd vooral zwaar gemaakt door het parcours dat op bepaalde momenten veel weg had van een veldcross. Alhoewel ik het de laatste kilometers best lastig kreeg door de slechte staat van het pad en de wind die pal op kop blies, kan ik terugblikken op een geslaagde wedstrijd/test in voorbereiding op de marathon van Parijs.
Bedankt aan al diegenen die een stukje meeliepen: Herman (op weg naar de start), Peter (een heel klein stukje wegens onmiddellijk uit het zicht verdwenen), Berry, Ronny, Slakje Jogt (op het einde) en Nico die "all the way" meeging...

's Avonds zijn Philippe, Maud en ik mosselen en oesters gaan eten in Philippine om nadien te relaxen op hotel in Terneuzen. Na een partijtje zwemmen en saunaën deze morgen zijn we nog afgezakt naar Sluis alvorens de kinderen op te pikken in Maarkedal waar ze op weekend waren met de jeugdbeweging.

Het weekend is weeral voorbijgevlogen maar het volgende weekend belooft alvast even interessant te worden ;-)

21:09 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |