17-10-12

Marathon Eindhoven: relaas van een haasklus...

Eind 2011 - begin 2012:
Alles leek zo unfair, banaal zelfs. We hadden afscheid moeten nemen van Sandra, ons vechterke. Maar op de één of andere manier bleef er ergens een vuurtje smeulen, een klein sterretje fonkelen.
Op de Leffeloop in Markegem liepen we met z'n allen met een ROOD lintje... Ter ere van Sandra.

Veerle Tesse, die een sterke band had met Sandra had reeds 2 marathons gelopen, de laatste in september 2011 (Leiemarathon). Ondanks een perfecte voorbereiding was het toen niet gelopen zoals het moest... maagproblemen en veel te warm weer zorgden ervoor dat ze maar net binnen de tijdslimiet arriveerde. Wat een pr en bekroning van het harde trainen moest worden werd een marathon in mineur.
In 2009 had ze ook al de Leiemarathon gelopen en toen haalde ze een tijd van 4u58'... niet slecht voor een eerste marathon maar dit zou toch beter moeten kunnen.

SUNP0068 [Desktop Resolution].JPG


Begin 2012 dus... De goesting om lange afstanden te lopen was bij Veerle ver te zoeken maar stilletjesaan begon een idee te rijpen... "Zou ik het nog eens proberen? De Leiemarathon wordt maar om de 2 jaar georganiseerd dus dat is nog heel lang..."
Ik weet niet hoe het kwam maar opeens, zo rond Pasen was het idee daar om de marathon van Eindhoven te proberen.
Heel wat vrienden zouden op 14 oktober afzakken naar daar en Eindhoven heeft toch iets speciaals.
Via de chat maakten Veerle en ik naderhand plannen, we zouden samen lopen en die 4u58' zou eraan moeten geloven. Aanvankelijk mocht niets uitlekken van onze plannen. Hier en daar gooide Veerle een hint via facebook de digitale wereld in maar hoe het uiteindelijk openbaar werd... geen mens die het nog weet.

De voorbereiding verliep weerom perfect. Veerle was heel wat kilootjes verloren en de lange duurlopen gingen supergoed. Nu en dan probeerde ik haar wat in te tomen... "Lange duurlopen moet je traag doen, Veerle! Van traag wordt je snel en het is de bedoeling dat we op de wedstrijd rap(per) lopen..."
In september gingen we ons inschrijven en toen werd er druk gemaild naar elkaar. Je moest immers een richttijd opgeven. Veerle had 4u30' in gedachten, ikzelf 4u15' en na veel over en weer mailen schreven we ons in voor een tijd van 4u22'22"... de stok mooi in tweeën.
Ondertussen had Philippe zich geëngageerd om mee te lopen met ons en zo trokken we op verkiezingsdag 2012 (wat een mens niet allemaal verzint om niet te hoeven stemmen) op weg naar Nederland. We pikten Dirk die Katrien ging hazen op en rond 8u draaiden we de parking van T.U. Eindhoven op.
Het eerste wat we zagen was de groene promo-caravan voor de Leiemarathon 2013. We klopten aan en even later zaten we gezellig een koffietje te drinken bij Filiep en Steven van Joggingclub Wevelgem.
Maar we waren niet naar hier gekomen om te koffiekletsen, nee, er moest nog een marathon gelopen worden.

SUNP0059 [Desktop Resolution].JPG


In het startvak kwamen we de ene bekende na de andere tegen... Edith, Steve, Peter, Chris, Koen, Gert... Aan de andere kant van de dranghekkens zagen we Christ en Manoutje, Frank, Inge, Vincent... Verderop langs het parcours: Tiny, Nico, Julie...
Voor we het wisten klonk het startschot en weg waren we. Die eerste kilometer ging natuurlijk veel te snel maar dit zou vanzelf wel in orde komen. 10 km/u was mijn plan, Veerle had het idee om ooit een marathon aan die snelheid te lopen een beetje weggeduwd maar ik wist wel beter... dit moest lukken.
Philippe en ik probeerden haar af te leiden met ons gebabbel want naar mijn gedacht keek ze iets teveel naar haar Garmin;-) Veerle wou met hartslagmeter lopen wat natuurlijk niet slecht is maar ik zou zo ook wel voelen wanneer Veerle te diep ging... als het babbelen zou stoppen. Dit gebeurde niet maar Veerle had hier en daar wel een pijntje. Nu eens haar knie, dan weer de heup... Haar afleiden was de opdracht.
Aan de drankposten namen we ruim de tijd. Als het koud is zou je als loper durven vergeten om te drinken. Philippe en ik zagen erop toe dat Veerle voldoende dronk.

SUNP0074 [Desktop Resolution].JPG


De kilometers schoven onder onze voeten door en we liepen heel constant. 5 km in net geen 30', 10 km iets onder het uur, 15 km in 1u29'40"... Het liep zoals gepland.
Aan km 16 kwamen de pacers van 4u15' langszij, een grote bende en we besloten om aan te pikken. In groep gaat het dikwijls beter, je bent beschut tegen de wind en de tijd gaat eens zo snel voorbij. Enig nadeel was dat de pacers bij de bevoorradingsposten niet echt vertraagden. Veerle heeft, net zoals ik, problemen om al lopende te drinken en zo moesten we telkens een gat toe lopen na elke drankpost.
Half marathon kwamen we door in 2u06'45"... als we dit konden volhouden dan zou het een schitterend pr worden maar we zaten pas halfweg... het vel van de beer... weet je wel.
Op km 25 hadden we 2u30', aan km 30 net geen 3u... mooi, heel mooi. Ondertussen hadden we al 2 repen op, geen gellekes voor ons, gewoon repen die we graag eten en lekker vinden en nu en dan een stukje banaan en sinaasappel, zo simpel als maar kan.

SUNP0086 [Desktop Resolution].JPG


Km 35... 3u30'... perfect. "Pain is temporary, glory is forever", we dachten aan Sandra, hoe ze gevochten had...
Km 37... nog 5 km... de afstand van de Bruggenloop... Sandra's laatste wedstrijd... doodziek toen maar gelopen met een verbetenheid die alleen Sandra kon...
Veerle en ik hadden beiden een ROOD lintje mee, Sandra was zo dichtbij.
En toen kreeg Veerle vleugels, we gingen de pacers voorbij... kippenvel. We zagen even verderop Tiny langs de kant en Frank en Danielle...
Km 40... nog 2,2 km... nog een tandje bij, meer dan 11 km/u, wat ging het goed. Philippe zei dat Veerle als eerste over de streep moest. Niets van... zei ze, we gaan alle drie samen... En dan was de eindmeet er... 4u11'42"... ongelofelijk, schitterend!

eh12-29213.jpg


Een medaille rond onze nek en even verder werden we door Nico een Omer in onze pollen geduwd.

SUNP0090 [Desktop Resolution].JPG


We kregen een beetje koud en zo liepen we terug naar het beursgebouw. Het thuisfront melden hoe het gelopen was, droge kleren aan, een pistoleetje eten...

SUNP0093 [Desktop Resolution].JPG


Even later reden we naar huis met een voldaan gevoel, opdracht meer dan volbracht: proficiat Veerle, you did it!

01:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-09-12

In Flanders Fields Marathon... relaas van mijn 30ste marathon/ultra!

P110912_10.45_[03].jpg


In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row

John McCrae (1872-1918)

Verleden jaar liep ik voor de eerste keer de IFF-marathon en toen dacht ik al, die ga ik nog eens lopen. Dat het het jaar erop al ging gebeuren was niet gepland maar leuk meegenomen.
Een collega-loper vertelde me jaren geleden dat hij nooit tweemaal dezelfde marathon zou lopen en tja als je er maar één of twee per jaar loopt dan kan ik daar inkomen maar als je de kaap van de 30 marathons bereikt hebt wordt het moeilijk.
"Rotterdam", "Parijs" en de "6 uur van Aalter" prijken reeds tweemaal op mijn palmares dus we hadden al flink gezondigd.

Op de website van IFF vond ik volgend mooi gezegde:

"Toen was overwinnen belangrijker dan overleven.
Nu wordt deelnemen belangrijker dan overwinnen."

En met die gedachte trok ik samen met meer dan 450 lopers op pad... door de velden, langs de Ijzer, via de Dodengang naar Diksmuide en zo verder via de Ieperlee naar de Menenpoort en Grote Markt in Ieper.
Zondag scheen de zon ongemeen hard, waren er 100-den fietsers op pad, zaten de vissers onder hun parasol naar het water te staren...
Voor mij was het moeilijk om een beeld op te wekken van 70 jaar geleden toen er hier in deze streek strijd geleverd werd, een strijd waarbij duizenden soldaten het leven lieten.
Vorig jaar was het miezerig weer en blies er een ferme wind en dan kon ik me wel inbeelden wat hier allemaal gebeurd is. Raar toch wat een zonnetje met een mens doet, alles schijnt zorgeloos en vrolijk te verlopen terwijl het decor juist hetzelfde was als vorig jaar, buiten de zon dan.

Op voorhand had ik een tijd tussen 3u55' en 3u59' aangekondigd en Kristof was onmiddellijk enthousiast om mee te lopen en netjes onder de 4 uur te finishen.
We gingen dus samen op pad en Xavier waarmee ik samen mijn allereerste ultra liep in Gistel kwam er ook bij lopen. Sommige lopers leken geïrriteerd door ons gebabbel. "Is het nu echt nodig om jullie ganse levensverhaal te vertellen tijdens een marathon", riep er ene. 't Zal door de warmte geweest zijn, zeker.
Achteraan gestart konden we al in de eerste 5 km veel lopers bijhalen en dit zou voor mij de ganse wedstrijd zo gaan. Na 10 km hadden we een tijd van 58'30" (10,3 km/u), oei, dit was toch wel ietsje te traag om onder de 4 uur te duiken dus werd een tandje bijgezet.

2012-09-09__10-50-34_0010.jpg


Kristof moest even verder afhaken omwille van een sanitaire stop en maande ons aan om verder te lopen. Aan kilometer 12 stonden de begeleidende fietsers klaar en Isabelle die Kristof ging bijstaan (en of ze hem heeft mogen bijstaan...) had nog tijd om een foto te nemen en mij ondertussen wat proviand toe te gooien. Mijn geheime wapen en een grote reep nougat, mmmm.
Ondertussen was Xavier al een beetje verder gelopen. Wim, zijn zoon kwam erbij rijden en 't duurde toch een tijdje vooraleer ik terug bij Xavier kwam lopen. Hij zou het een beetje trager aanpakken want hij liep wat te rap... allé, dat was toch hetgeen zijn Garmin zei maar Wim antwoordde onmiddellijk: misschien is dit wel je tempo vandaag en hij zou nog gelijk krijgen ook.

292948_472097316155165_1816442536_n.jpg


Doordat ik nog steeds niet op schema lag om onder de 4 uur te duiken begon ik te versnellen en na 20 km had ik een tijd van 1u53'00", die tweede 10 km had ik 3' sneller gelopen dan de eerste 10, dit zou goed komen.
Xavier had ik toen al een tijdje niet meer gezien maar aan de finish zag ik hem over de meet gaan in een tijd van 4u03'. Wat een prestatie, ik denk dat Xavier 68 jaar moet zijn, heel knap, als ik dit nog kan op zijn leeftijd, ik zou er direct voor tekenen.
Half marathonpunt kwam ik voorbij in 1u59' rond, niet veel spelling dus maar ik voelde me heel goed en wist dat ik niet ging verzwakken. Alhoewel ik in het achterhoofd altijd denk: het vel van de beer niet verkopen eer hij geschoten is... Nadien kwam de gedachte opzetten: je hebt waarschijnlijk meer ervaring dan de meeste lopers hier, 't is verdorie wel je dertigste en toen ging ik het volgende groepje voorbij...

Ik weet niet hoeveel lopers ik heb bijgehaald maar 't waren er veel, ik was achteraan gestart en als ik nadien een blik werp op de einduitslag dan sta ik ongeveer halfweg het pak genoteerd.
Een viertal lopers zijn me langs de Ieperlee voorbijgekomen maar die had ik even tevoren zelf ingehaald toen ze stopten om te drinken, ik had nog voldoende drank dus liep ik verder.
Plots zag ik dat de bordjes die eerst maar om de 5 km opgesteld stonden elkaar vlugger opvolgden. Joepi, we waren aan het naderen, bordje 38 km, bordje 39, 40... bordje 41 en 42 heb ik gemist.

En toen was ze daar... de Menenpoort met duizenden namen van gesneuvelden, weerom indrukwekkend, om eventjes stil van te worden.
Vorig jaar waren Philippe, Maud en ik eens langsgeweest voor The Last Post, we stonden verkleumd en ontroerd te staren naar al die namen. Deze keer had ik geen tijd om eventjes stil te staan want de finish lonkte maar we komen zeker nog eens terug om eer te bewijzen aan alle slachtoffers van deze zinloze strijd.

2012-09-09__13-59-53_0029.jpg


En dan, dan kom je de markt van Ieper opgelopen, er was veel volk aan de finish en zelfs na 30 keer doet het toch nog altijd wat... verdorie ik heb weeral een marathon gelopen!
Mijn tijd: 3u57'20" - tweede deel in 1u58'20" - mooi gedoseerd en nog niet moe en netjes in een tijd zoals ik gedacht had.

2012-09-09__14-00-01_0031.jpg


Na de frisse douche (oei, koud water maar in deze hete omstandigheden geen enkel probleem) een blonde Watou gedronken met onze "Moaten van 't Comité"... slechte dus ;-)

Voor de rest van het jaar staan er nog 3 marathons gepland, voor elke maand ééntje:
* oktober: Eindhoven waar Philippe en ik samen lopen met Veerle Tesse om haar en pr te bezorgen
* november: natuurmarathon 't Is voor niks in Geldrop
* december: eindejaarsmarathon in Kampenhout

Tot een volgende!

13:40 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

6 uur van Aalter - 21 juli 2012

428828_482289951799811_281346853_n (1).jpgBijna 2 maand na datum een verslag schrijven blijkt niet zo gemakkelijk te zijn. Eventjes in de ondertussen terug blonde haartjes krabben en een verdienstelijk poging wagen... 't moet kunnen. Hier gaan we dan.

Precies 1 week na de fantastisch mooie Jubileummarathon in Stockholm trokken Philippe en ik richting Aalter om er deel te nemen aan de tweede editie "de 6 uur van Aalter". Voor mij was het mijn tweede deelname, Philippe ging er zijn debuut maken als ultraloper.
Het concept: in 6 uur tijd zoveel mogelijk rondjes malen van 2 km... eenvoudig toch!

Voor de start kwamen we heel wat bekenden tegen, het wereldje van de ultralopers is redelijk beperkt maar dit maakt dan ook dat er telkens een familiale sfeer hangt op zulke wedstrijden. Als supporter is het altijd leuk om steeds de lopers te zien voorbij komen, de één al wat meerdere keren dan de andere.

Om 10 uur klonk het startschot en we waren vertrokken. Het was minder warm dan 2 jaar geleden dus aangenamer om te lopen. Ik probeerde een tempo van rond de 10 km/u aan te houden, de zware marathon van het weekend ervoor was nog een beetje in de benen blijven hangen.
Ik startte helemaal achteraan, er waren 83 lopers aan de start en ik denk dat er na 500 meter nog maar 5 lopers na mij kwamen. Uit ervaring weet ik dat ik me daar geen zorgen over moet maken, ik zou wel opschuiven in 't klassement.
Na 1 uur wedstrijd lag ik al in 73ste positie en liep ik een tempo van rond de 9,9 km/u, perfect op schema dus.

Een uurtje later was ik terug enkele plaatsen opgeschoven, 69ste en nog steeds aan 9,9 km/u aan 't lopen. De bevoorradingspost was net zoals bij de vorige editie dik in orde: sportdrank, cola, thee, tucskes, chocolade, peperkoek, nootjes... Een culinaire uitstap heeft er gene lap aan ;-)
De kilometers schoven onder mijn voeten weg en even later zag ik Philippe, hij was bezig aan een calvarietocht en zou er na 32 km de brui aan geven. De zware marathon van Stockholm had bij hem duidelijk zijn sporen nagelaten. Die 2 trainingen op woensdag en donderdag waren er teveel aan geweest. Had hij na Stockholm een weekje gerust dan ging het beslist gelukt zijn. Nuja, hij hoeft zich niet meer te bewijzen hé na 22 marathons en op 1 mei liep hij zomaar op training eventjes 50 km met mij mee.
Zijn tijd komt nog wel want op 1 april gaan we samen de 60 km van Texel lopen en dit is geen grap!

Uur 3 en 4 verliepen nog altijd even vlotjes (9,9 km/u en 9,8 km/u) en ik kon opschuiven naar respectievelijk plaats 60 en 54. De ultralopers in hart en nieren kon je er vanaf nu zo uitpikken. Na 4 uur wedstrijd zie je er minder en minder die constant lopen, velen wisselen af met korte stukjes wandelen maar dit ligt niet in mijn aard.
Ook op de 100 km van Torhout heb ik bij mijn beide deelnames niet moeten wandelen (uitgezonderd bij de bevoorradingsposten waar ik telkens enkele meters stapte).
Een 24-uurswedstrijd is dan weer anders, iedereen deelt zijn wedstrijd in zoals hij het zelf wil en daar horen bij de meesten dan weer wel enkele korte wandelpauzes bij. Enkele toppers niet te na gesproken, zoals Geert Stynen die gewoon 24 uur blijft lopen :-)

Na 5 uur begon ik me toch een beetje moe te voelen maar toen moest ik aan Sandra denken. Twee jaar geleden was ze erbij om sponzen uit te delen en enkele dagen erna werd ze ziek... ernstig ziek. Anderhalf jaar later net voor 't nieuwe jaar kwam piepen heeft ze de strijd moeten staken maar ze was zo'n vechter. Ik had sterk het gevoel dat Sandra me door dat kleine dipje heen sleurde. Pakkend was ook de 1 minuut stilte vóór de wedstrijd voor Sandra en ultraloper Philippe die ons ook veel te vroeg verlaten heeft.

Na 6 uur klonk het eindsignaal en had ik 58,804 km (9,8 km/u) gelopen, 400 meter meer dan 2 jaar geleden maar geen pr. In Loos liep ik al eens meer dan 60 km. Uiteindelijk finishte ik op een 50ste plaats en daar kan ik perfect mee leven.
Na afloop de gebruikelijke aanvulling van het verloren vocht met enkele frisse pintjes en dan naar huis gereden om er een flinke hamburger met frietjes van 't frituur binnen te spelen. Wat kan het leven toch mooi zijn...

Nog een dikke merci aan Joeri en zijn team: alles was perfect georganiseerd, op naar de volgende!


05:30 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Stockholm Jubileum-marathon in 4u12'50”

P1140096 [Desktop Resolution].JPG

Ik hou me eraan om van elke wedstrijd een verslagje te schrijven maar wegens tijdsgebrek heb ik een beetje achterstand opgelopen.
Zodus volgt hier een verslag geschreven door mijn ventje. We liepen de ganse marathon samen en finishten ook hand in hand.
Hier gaan we dan...

Na een deugddoende vakantie in de Ardèche vlogen we deze keer naar het Noorden voor de
Stockholm Jubileum-marathon.
Daar werd 100 jaar na de Olympische spelen van Stockholm 1912 het originele parcours in traditionele klederdracht terug afgelegd.
Een unieke marathon, die bijgevolg niet mocht ontbreken op ons “to do-lijstje”.

P1140037 [Desktop Resolution].JPG


We besloten er een city-trip van te maken met het ganse gezin. De meiden waren ook present.
Terwijl wij het parcours vooraf bestudeerden, zochten zij naar de ideale shopping-lijn: van Aber Crombie naar Hollister, etc …
Ieder zijn goesting natuurlijk en zo hou je iedereen tevreden, zelfs mijn Visa-kaart:-).

P1140074 [Desktop Resolution] - kopie (2).JPG


Aan de start stonden ook heel wat bekenden: Koen, Joeri, Jan, Timon en Steven van JC Wevelgem en ook ruim 10.000 andere atleten.
De start was in een sfeervol Olympisch Stadion net zoals 100 jaar geleden om 13u48 met een gans protocol voor de Royal Box. Het startschot was zelfs een historisch vuurpeleton door een bataljon soldaten. Oef, gelukkig werden we nog niet direct gefusilleerd.

En weg waren we… de eerste ronde in het stadion was het nog vlak en de rest, ja, we hebben het geweten.
We waren amper buiten het stadion en het ging al steil bergop.
Man, man, man, dit zou absoluut geen parcours worden om een PR te lopen.
De doelstellingen werden meteen bijgesteld en de snelheid werd een tandje teruggeschakeld.
Veerle en ik besloten om bijgevolg een tempo te lopen, dat we minstens vier uur aan één stuk konden volhouden (= 10 km/u).
We liepen richting Sollentuna en de sfeer was schitterend: veel enthousiaste supporters langs de weg, die “Heija, heija, Omer” riepen.
Zweedse bierkenners zeker:-)?
De organisatie was ook super: ik mag toch al beweren dat ik meerdere marathons gelopen heb, maar deze organisatie was af. Om de 2 km bevoorrading, enthousiaste vriendelijke medewerkers en iedereen in de klederdracht van 100 jaar geleden. Echt klasse van die Zweden!

P1140054 [Desktop Resolution] - kopie (2).JPG


We bereikten het keerpunt in 2u04' en dan werden de hellingen van de heenrit afdalingen en vice versa. We wisten bijgevolg dat het venijn in de staart zat.
Tussen 28 en 32 km krijg ik het gewoontegetrouw steeds lastig: dat zit vooral tussen de oren, want je bent al een eindje aan het lopen, maar toch is het nog te ver om af te tellen. Daar zakte mijn tempo een beetje.
Ik liep nog steeds samen met Veerle: 't is te zeggen: ik ben een sterkere klimmer en zij is een betere daler.
Op elke helling liep ik een 50-tal meter uit, maar in de afdaling kwamen we weer samen.

Aangezien het toch geen toptijd zou worden, besloten we maar om samen te blijven en hand-in-hand over de meet te komen.
Je moet niet altijd elkaar “den Duvel” aandoen:-).
Onze eindtijd was 4u12'50” en dit is net boven de 10 km/u, niet slecht voor een lastige marathon.
Officiëel was ik zelfs één seconde sneller dan Veerle, maar echt waar, ik heb er niet om gedaan, deze keer toch niet:-)

P1140083 [Desktop Resolution] - kopie (2).JPG


Onze vier dochters zaten ook in het sfeervolle Olympische Stadion en dit was een kippevelmoment.
Luid toegejuicht bereikten we dolgelukkig de finishmeet.
Daar kregen we een glaasje bubbels (net als 100 jaar geleden) en een prachtige medaille en t-shirt.
Iedereen content en 's avonds werd daarop met de “Slechte Moaten” nog een pintje gedronken.
Veel gelachen en veel plannen gesmeed.
Marathon nummer 22 staat alweer mooi op mijn palmares.

P1140099 [Desktop Resolution] - kopie (2).JPG


Zaterdag lopen we de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Dit is weeral een feestje met talrijke bekenden.
De ambities liggen niet torenhoog. Ik ga proberen om een tempo te vinden, dat ik zes uren al lopend kan volhouden.
Als ik 9 km/u kan volhouden, kom je mathematisch op 54 km en daar zou ik heel content mee zijn.
Liever 54 km halen door de volle zes uren te lopen, dan 56 km door 5 uren sneller te lopen en de rest af te wandelen.

Heija!
Philippe Lagae - Frank Spencer.

04:25 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-06-12

Belgisch Kampioenschap 100 km in Torhout!

547267_467991779896295_1607534660_n.jpg

Zou ik de Nacht lopen of niet? Dit was de vraag die de laatste 2 weken door mijn hoofd speelde. Ik was in ieder geval ingeschreven om te starten op de 100 km maar 10 dagen vóór de Nacht kreeg ik op mijn laatste lange duurloop na 38 km last van mijn rechterknie.
Het toeval wilde dat ik op diezelfde dag naar de osteopaat mocht en die kwam algauw met het verdict: frictiesyndroom tengevolge van overbelasting. Ik had in de maand na Steenbergen slechts 40 km gelopen dus had die overbelasting duidelijk te maken met de 177,4 km die ik in Steenbergen liep. Het bewijs dus dat een 24-uurswedstrijd veel van je lichaam vraagt.
Of ik de Nacht ging kunnen lopen was een dubbeltje op zijn kant. Ik ben niet blessuregevoelig en misschien kon dit nog herstellen in die laatste 10 dagen. Aquajoggen, fietsen, wandelen en traagjes lopen mocht maar dit laatste zou ik niet doen... dat eerste trouwens ook niet. De maandag vóór de Nacht ben ik dan een klein toerke van 7 km gaan testen en 't liep een beetje stroef in 't begin... ik was constant aan het denken of ik nu iets voelde of niet en ik voelde eigenlijk van alles (hamstrings, knie, kuiten...) But it's al in the mind, Philippe liep mee en ik probeerde me te focussen op andere dingen en na 5 km liep ik vlotter en pijnvrij. Mijn besluit stond vast: ik zou starten en zien waar ik uit kwam.

De week vóór de Nacht had ik nachtdienst – van woensdag tot woensdag, 7 nachten van 10 uur – en als 't druk is in 't ziekenhuis dan ben je echt versleten na die week maar wonder boven wonder hadden we nog maar zelden zo een kalme week. Eigenlijk was dit perfect, ik besloot om het nachtritme aan te houden tot na de Nacht en dit is me goed gelukt, op donderdag mocht ik naar een feestje voor een pensioen en zo kon ik lekker lang blijven plakken. De huishoudelijke taakjes zoals strijken en was plooien werden opgeschoven om 's nachts uit te voeren. 't Is eens iets anders, hé.

Op vrijdag ben ik dan in bed blijven liggen tot rond 14u en toen was het tijd om alles in gereedheid te brengen: eten, drinken, fiets klaarmaken, kledijkeuze... Waar is de tijd van mijn eerste marathon toen alles al een week gepland was en klaar lag. Nu niets van stress, sporttas maken, pannenkoekjes en pasta eten, nog een beetje drinken en we zijn er mee weg.
Wel grappig toen ik mijn borstnummer ging afhalen. De nummers van Start2Run lagen aan dezelfde tafel als die van de 100 km en toen vroeg die vriendelijke meneer aan mij: is 't voor Start2Run of toch maar de 100?
Er was veel bekend volk in de sporthal, teveel om namen te noemen... bang om iemand te vergeten.

Om 20u klonk het startschot en we waren vertrokken, voor hoelang? De tijd zou het uitwijzen. Ik liep samen met Koen, Kristof en Philippe en mijn gedachten dwaalden constant af naar mijn knie. Ik loop al jaren met een kniebandje aan mijn linkerknie (dit is waarschijnlijk ook iets wat tussen mijn oren zit want last heb ik eigenlijk niet meer aan die knie) en ik nam het besluit om het bandje te veranderen naar de rechterknie. Dit gebeurde aan de tweede drankpost na 10 km en wonder boven wonder vanaf dan begon het steeds beter en beter te gaan... nogmaals it's al in the mind. Nuja, zonder training ga je er ook wel niet geraken ;-)

De kilometers gingen voorbij en aan het station van Lichtervelde besloot Koen om een beetje trager te gaan lopen. Nadien zag ik op de foto's de reden: enkele supporters (Berry, Nico, Veerle, Christ, Inge...) stonden aan de Goede Herder klaar met een Omerke...
De doortocht aan de grote markt na 22 km was de moeite, volle ambiance, honderden supporters, schitterend gewoon.
Nadat we terug aan 't station van Lichtervelde gepasseerd waren moest Kristof afhaken maar toen hadden we al 37 km, dit jaar zou en moest hij finishen. We bereikten de marathonafstand na 4u23' (Kristof zou enkele minuutjes later aankomen), meer dan 6 minuten trager dan het jaar ervoor maar dit was absoluut niet van belang, ik liep nog altijd vlot, had niets van last en ik amuseerde me.
Nog vlug een zoentje gegeven aan Philippe die een douche ging nemen om dan nadien mee te fietsen en even verderop stond Veerle klaar om een rondje (van 9,5 km) mee te fietsen. Eén rondje werden er twee en drie... en Veerle werd niet moe en die andere Veerle ook niet. Merci, mateke, het doet enorm veel deugd om een beetje babbelinge te hebben in de eenzame uurtjes.
Na het eerste rondje kwam Philippe er bij fietsen en zo liep ik verder, op 't gemak, zoals altijd, alsmaar verder en verder... Eigenlijk ben ik geen moment moe geweest, ik had op geen enkel moment het gevoel dat ik wilde slapen. Ik voelde wel in de benen dat Steenbergen toch iets is geweest wat niet te onderschatten is. Als ik de benen had gehad van vorig jaar in combinatie met de frisheid in het hoofd van dit jaar dan had ik ongetwijfeld een heel sterke tijd gelopen.

Na 75 km zag ik in de verte het silhouet van een vrouw die traagjes vooruit ging. Bij het naderen zag ik dat het Dora was (de Belgisch Kampioene van vorig jaar), ze had net een serieuze dip en het ging moeizaam. Ik liep er vlotjes voorbij. “Brons wordt zilver”, dacht ik. Valerie Turlot, de eerste Belgische was niet meer bij te halen, ze had toen al bijna een uur voorsprong genomen.
Het werd terug licht en het bleef goed gaan maar de snelheid was toch aan het zakken. De eerste 50 km had ik een tijd van 5u15', de volgende 50 gingen een pak trager.
In de laatste ronde moest ik een sanitaire stop inlassen en ik kreeg het lintje van mijn broek niet open. “Je hebt alle tijd”, zei Philippe: “er kan nu niets meer mislopen, 't is maar 5 km meer.”

Aan km 98 (een punt aan de Goede Herder waarop je de lopers kon zien die nog een klein lusje moesten doen) hoorde ik dat Dora op komst was. Oei, dit mag ik nu toch niet meer uit handen geven en ik stak een tandje bij.
Ik finishte dolgelukkig net beneden de 11 uur: 10u59'47”! André stond klaar om de finishersmedaille te overhandigen, super gewoon!
Vier minuutjes later kwam Dora eraan, ze had zich mooi herpakt, chapeau. Velen zouden opgeven na zo een dip.

Philippe en ik reden naar huis om enkele uurtjes te gaan slapen en om drie uur was er de “céremonie protocolaire” in de Mast. Ik mocht dit jaar 5 keer het podium beklimmen (4 medailles: zilver BK, goud BK dames 40, goud Vlaams Kampioenschap en goud VK dames 40 en 1 beker).
Tijdens de Brabançonne was het terug eventjes slikken... Kippenvelmoment!
Johan Watthy werd verdiend Belgisch Kampioen bij de heren gevolgd door Nid en Gert Mertens. Ludo Depoorter werd Belgisch Kampioen en zijn categorie. Aan iedereen een dikke proficiat.
Nomaals een dikke merci aan de vele supporters, medelopers, fietsers. Philippe wil ik speciaal bedanken, je bent een ventje uit de duizend!

Hopelijk tot volgend jaar....

P1130528 [Desktop Resolution] - kopie.JPG


21:15 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-05-12

BK 24-uurslopen in Steenbergen!

550579_3174610332927_1495641189_32283346_553432633_n.jpgHoe schrijf je in godsnaam een beknopt verslag dat prettig is om te lezen over een wedstrijd die 24 uur duurt?
Welja, ik zal maar eens proberen...

Zaterdag 12 mei om 15u precies zou het gaan gebeuren, ik ging 24 uur lopen en ik had een plan. Eigenlijk had ik 3 plannen. Plan A bestond erin om 100 Engelse mijl te lopen (160,9 km), plan B was al iets gedurfder, namelijk 4 marathons (168,8 km) en plan C leek me een utopie en dit was 180 km halen.
Aan de buitenwereld had ik enkel gesproken over plan A maar in mijn binnenste twijfelde ik er niet aan dat plan B ook wel haalbaar leek.

Bij het ultralopen is het belangrijk dat de moraal goed zit want afstanden boven de 100 km zijn voor een loper iets irreëels en moeilijk te vatten. Vandaar dat ik voor mezelf een strategie had uitgestippeld van 28 km lopen gevolgd door 2 km wandelen. Na die eerste 28 km moest ik mezelf bijna dwingen om die 2 km te wandelen want wie gaat er nu in een 24-uursloop al na 3 uur wandelen? Stick to your plan... bleef ik in mijn hoofd herhalen en zo kon ik telkens uit kijken naar die 2 km recuperatie. Het plan leek te werken en zo liep ik van 30 km naar 60, 90, 120, 150...

Het werd nacht en koud, heel koud, tot tegen het vriespunt. Ik kleedde me warm aan en tijdens de stukken dat ik wandelde kwam er nog een laagje bij.
Het ganse parcours werd verlicht met brandende kaarsjes, er stonden ontelbare sterren aan de hemel en de deejee die constant de support-wensen afriep had zijn kraampje gesloten. Eén sterretje fonkelde heel hard en 't was niet de poolster... Alleen het geluid van mijn eigen voetstappen hoorde ik want ik liep bijna de ganse tijd alleen in de nacht... just me, myself and I en dat ene sterretje!
Ik kon goed eten en drinken: cola, water, sportdrank, zoutkoekjes, chocolade, bananen, brownies, pannenkoeken. Vanaf middernacht dronk ik warme bouillon en nam ik een pastamaaltijd met tomatensaus. Uiteindelijk was dit laatste een minder goed idee, de tomatensaus gaf wat problemen aan de maag. Vanaf 3 uur 's nachts kon ik wel nog drinken maar het eten lukte niet meer zo goed.

De meeste lopers kregen in de loop van de nacht een dipje, enkele schakelden een rustpauze in maar ik had geen last dus liep ik rustig verder. Het feit dat ik soms nachtdiensten draai op 't werk heeft me misschien wel een voordeel opgeleverd. De uren gleden voorbij, het werd dag, de zon ging op en 't liep nog vlot. Het was moedertjesdag en dan moet je als moeder de dingen doen die je het liefst doet en tja, dat is dus lopen hé.
Kilometer 148 kwam eraan en zo kon ik terug 2 km wandelen, ik keek er echt naar uit. Het plan om dan terug 28 km te gaan lopen werd aangepast want de vermoeidheid kwam nu wel piepen. Ik zou doorgaan tot km 169 om dan 2 km te wandelen.
Toen wist ik al dat plan B ging lukken en na 20u27'13" liep ik over de matten en bereikte ik 100 mijl.

Nu was het zaak om door te bijten tot 169 km want dan kon ik wandelen en recupereren. Ondertussen waren Philippe en Maud gearriveerd en net toen kreeg ik een serieuze dip. Ik besloot om te gaan wandelen en zo konden Maud en Philippe een stukje mee op pad gaan. Eén toertje wandelen en dan terug lopen was het plan en André Mingneau spoorde me aan om terug te gaan lopen maar 't ging niet meer. Nog even geprobeerd om me terug op gang te trekken maar alles deed pijn: voeten, benen, bovenbenen, alles verzuurd en verkrampt...
Maar opgeven zou ik niet, ik wilde nog een 7 in mijn eindtotaal en 't liefst van al 2 zevens (zoals mijn borstnummer) en zo stapte ik verder, met de steun van de supporters langs de kant en de medelopers (ook die van de 6-uurswedstrijd die ondertussen gestart was).

Uiteindelijk weerklonk het eindsignaal en ik arriveerde net vóór de aankomst. Daarna kwamen ze de laatste ronde uitmeten en doordat ik net voor de finish gearriveerd was moest ik nog een ganse tijd in de volle zon wachten voordat ze bij mij waren met het meetrolletje.
Ik liep uiteindelijk 177,483 km en werd daarmee Belgisch Kampioene, ik kan het zelf nog altijd niet vatten... 177,483 km is verdorie ver!

Net voor ik een douche kon nemen kreeg ik het plots heel warm en moest ik gaan liggen. Ondertussen was de EHBO-post al gesloten, dit vond ik dan ook het enige minpuntje aan de ganse wedstrijd. Alles was perfect georganiseerd maar na een 24-uurswedstrijd zou de EHBO-post wel iets langer mogen openblijven. Ik had ook last van blaren en ik denk niet dat ik de enige was.

Een massage zat er niet meer in want om 16u30 werden we verwacht voor de céremonie protocolaire. Eerst was het de beurt aan de Nederlanders en even later weerklonk de Brabançonne. Echt aangrijpend, tja, er zijn er toch niet veel die dat kunnen meemaken hé.

Ik wil iedereen bedanken voor de aanmoedigingen die on-line verstuurd werden, het doet deugd als je weet dat er mensen zijn die met je meeleven.
De medelopers aan zowel 24 uur, 6 uur en marathon (en sommigen zelfs de dubbel) wil ik ook bedanken, ik ga geen namen noemen uit schrik om iemand te vergeten. Echt fantastisch hoe iedereen elkaar aanmoedigde tijdens hun eigen strijd met de kilometers.
En natuurlijk mag ik Philippe en de kinderen niet vergeten. Vorig jaar was ik in Steenbergen om te supporteren en toen is het idee beginnen rijpen om dit jaar mee te doen. Na de 100 km van de Nacht van Vlaanderen stond mijn besluit vast en zo komen we bijna aan een jaar voorbereiding. Niet dat ik superveel getraind heb maar je moet er toch redelijk wat tijd insteken. Dus bij deze: bedankt om mij te steunen en te begeleiden en om mij de ruimte te geven om dit project waar te maken.

We zijn nu twee dagen verder en de schade aan lijf en leden valt al bij al mee. De bovenbenen zijn wat gezwollen en dan vooral ter hoogte van mijn rechterknie maar met ijsfrictie's komt dit snel terug oké.
Pain is temporary, glory is forever!

Morgen start mijn volgende project al, namelijk de ronde van België (1000 km lopen met 10 lopers)... Haha, ik ga niet lopen hoor maar ik ben wel twee dagen chauffeur.
Verder zal ik niet veel meer uitspoken want op 22 juni volgt er een volgende uitdaging en de week erna gaan we op vakantie naar de Ardêche, het zal een oververdiende relax -en rustvakantie worden... zeker weten!

P1130260 [Desktop Resolution].JPG


Met Paul Van Hiel en Ludo Depoortere

P1130268 [Desktop Resolution].JPG


Met Joeri Schepens

P1130289 [Desktop Resolution].JPG


Het parcours

544693_3305324676233_1361514497_50843733_728836951_n.jpg


P1130296 [Desktop Resolution].JPG


Hier begon het al een beetje pijn te doen...

P1130295 [Desktop Resolution].JPG


Lopen zat er toen niet meer in... hier samen met Maud.

Belgische en Nederlandse Kampioene.JPG


Samen met Léonie, de Nederlandse Kampioene!

P1130338 [Desktop Resolution].JPG


P1130349 [Desktop Resolution].JPG


P1130343 [Desktop Resolution].JPG


Het hoogste schavotje...

podium BK.jpg


Het volledige podium van het BK!

19:35 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

24-04-12

Laatste zware training vóór Steenbergen!

P220412_15.47.jpg

Normaal gezien publiceer ik enkel wedstrijdverslagen op deze blog maar voor de training die ik gisteren liep wil ik graag een uitzondering maken.
Hoe pak je zoiets aan, een 24-uurswedstrijd, hoe train je daarvoor? Moet je op je voeding letten de weken en maanden vóór een ultraloop, train ik wel genoeg kilometers? Het zijn allemaal zaken die door mijn hoofd spelen.
Gelukkig heb ik in mijn vriendenkring heel wat ervaren ultralopers waar ik regelmatig mijn oor te luisteren leg.
Ik heb ook steevast één of ander boek over marathons of ultralopen op mijn nachtkastje liggen.

Ik train niet volgens één of ander schema maar hou me wel aan enkele basisregels. Het principe van 3 weken opbouwen gevolgd door een week met een minder aantal kilometers om daarna terug een tandje bij te steken qua kilometeraantal volg ik wel.
In mijn agenda staan de trainingen in grote lijnen neergekrabbeld maar er is telkens ruimte voor een uitspatting of in 't andere geval wordt er al eens een training geschrapt of verschoven. Geen stress hier om een gemiste training, als de beentjes moe voelen of ik voel me niet fit ga ik niets forceren.

Zo stond er voor donderdag een training op het menu om u tegen te zeggen maar plots kwam het me beter uit om ze gisteren te doen, ik had een dagje "klein verlet" voor 't vormsel van onze jongste.
Ik wou eens een beetje de situatie van Steenbergen simuleren door rondjes te lopen en zo te weten te komen hoe ik alles zou aanpakken. In mijn hoofd maak ik dikwijls plannen hoe alles zal verlopen en gisteren was het de dag om zo eens 't één en 't ander uit te testen.

De avond ervoor had ik eten, drinken, schoenen en kledij klaargelegd. Het plan bestond erin om 24 km te lopen (6 rondjes van 4 km), gevolgd door 4 km wandelen. Daarna terug 24 km lopen, 4 km wandelen om af te sluiten met 24 km lopen. 80 km in totaal dus, waarvan 8 km wandelen.
Rond 6u15 startte ik het eerste rondje en toen ik 1 minuut bezig was gingen de hemelsluizen open. Na 4 km kwam ik kletsnat aan ons huis terug. Ik trok droge kleren aan en vertrok voor het volgende rondje. Telkens ik aan ons huis passeerde liep ik even de garage binnen om iets te eten of te drinken of om droge handschoenen en een droge muts aan te trekken.
Na 24 km lopen had ik een nettotijd van 2u30'22" en dan kon het rondje wandelen beginnen. Ik trok een warme jas aan, een ander paar schoenen (trailschoenen waar ik me heel gemakkelijk in voel), nam 500 ml proteïnedrank en een banaan mee en zo stapte ik flink door en na 40' was ik terug thuis.

Voor de tweede 24 km stond Philippe klaar om me te vergezellen. Ik nam rustig de tijd om steeds goed te eten en te drinken na ieder rondje van 4 km. Een sanitaire stop hoorde er uiteraard ook bij en op tijd en stond verse warme kledij kan wonderen doen.
De tweede ronde ging in 2u34'51" en toen was het terug tijd om te wandelen. Weerom werd er een flesje proteïnedrank en een banaan genuttigd. Voor het tweede rondje wandelen had ik 40' nodig, flink doorstappen dus. De trailschoenen werden geruild voor mijn Asics en zo kon ik de laatste 24 km aanvatten.

In de laatste toer van 24 km ging ik een beetje te overmoedig van start; de eerste kilometer ging aan 10 km/u maar algauw kreeg ik de wind op kop en zo werd de snelheid gedrukt en liep ik terug comfortabel verder.
Ondertussen stapelden de onweerswolken zich op en na 14 km begon het te gieten. Nog 2 km doorbijten en dan zou Philippe me vergezellen voor de laatste 8 km.
Mijn gedachten dwaalden af en ik bedacht allerlei leuke dingen, in het begin had ik een beetje afleiding van mijn ipod maar de batterijen waren leeggeraakt en zo was het enkel "me, myself and I"...
Zo kwam ik op het idee dat al die mensen die langs het parcours woonden en mij reeds 19 keer voorbij hadden zien lopen in de laatste ronde buiten gingen staan om mij aan te moedigen. Haha, ik zag het zo voor me. De regen was echter spelbreker, dacht ik achteraf want niemand stond buiten ;-)
Eén bouwvakker fronste wel zijn wenkbrauwen toen ik voor de 19de keer passeerde, de 20ste keer was hij zijn materiaal aan het opladen en heb ik zijn gezicht niet meer gezien... Toen ik de eerste keer passeerde rond halfzeven was hij er ook al.

De laatste 8 km waren in 't gezelschap van mijn ventje en ik had sterk de indruk dat hij er minder zin in had dan ik. Hij hield zich aan zijn belofte maar ik voelde me sterk en krachtig en liep de laatste kilometer aan kop. Misschien was het de adrenaline maar ik had niet de indruk dat ik moe was.
De laatste 24 km gingen in 2u34'46", hihi 5 seconden sneller dan ronde twee en dat met die regen en die wind.

In totaal heb ik gisteren 72 km gelopen in 7u39'59" (9.39 km/u), 8 km gewandeld in 1u20' (6 km/u) en 1u20' heb ik uitgetrokken om te eten, te drinken, kledij -en schoenenwissels en sanitaire stops wat een brutotijd van 10u20' geeft over 80 km.
Deze training heeft me heel veel geleerd, de schoenenwissels waren een gouden tip van Paul Van Hiel en Mottigen Bever, twee ervaren ultralopers. Anders heb ik na een marathon of een lange duurtraining telkens last van mijn voeten en vandaag heb ik niets gevoeld. Buiten enkele schuurwonden ter hoogte van waar mijn hartslagmeter zou moeten zitten (ik draag dat wel niet) voel ik me vandaag bijzonder fris. Een klein beetje een stram gevoel in de kuiten niet te na gesproken.
Ik denk ook dat ik voldoende gegeten en gedronken heb, ik moest 2 keer een plaspauze inlassen wat ik normaal nooit heb tijdens marathons of ultralopen en ik woog een kilo meer na afloop.

Na deze training heb ik veel vertrouwen in een goeie afloop en ik heb een plan opgesteld in mijn kopke... Steenbergen mag gewoon niet mislukken!

20:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-04-12

Marathon van Utrecht

Na elke wedstrijd volgt er een blogverslagje dus hier gaan we dan:

577520_3535993165952_1456044337_33104611_1820774878_n.jpg


Op Paasmaandag stonden Philippe en ik vroeg op om richting Utrecht te trekken om nog maar eens een marathon te lopen. Voor mij werd het mijn 25ste (ultra's inbegrepen) en voor Philippe was het zijn 20ste... Een jubileum als het ware.
Op facebook had Nico een pronostiek in gang gestoken: wie wordt de snelste marathonloper van Bissegem?
Dit zorgde voor wat animo maar ik had op voorhand beslist om voor een tijd rond 3u50' à 3u53' te gaan. Philippe zweerde bij 3u59'59" maar ik wist wel zeker dat hij beter kon.

Het weer zat niet mee, ik ben een warmteloper, hoe warmer, hoe beter. Misschien heeft het feit dat ik mijn allereerste marathon liep onder een loden zon er wel iets mee te maken (Rotterdam 2007 werd zelfs stilgelegd omwille van de hitte). Een paar jaar later liep in in Aalter op 11 juli 2010 mijn eerste 6-uurswedstrijd en deze dag werd meteen de warmste dag van 't jaar.
Zo zie je maar, ik presteer het beste onder een loden zon... de "marathon des sables" zou nog iets voor mij zijn ;-)

Utrecht werd dus een natte, koude, winderige marathon. Tegen de koude kan je je nog een beetje beschermen en nat wordt je toch, al is het dan van te zweten maar wind heb ik niet zo graag.
Ik vertrok aan een tempo dat me geschikt leek en algauw liep ik samen met Heidi en haar ma Gerda. De vorige keer dat we samen liepen (Brussel 2011) behaalde ik een mooi pr. Toen was het wel - je raadt het al - lekker warm.

We liepen vlotjes verder al keuvelend en toen we de matten passeerden van km 21 (de registratiematten lagen 100 meter vóór het halfmarathonpunt) hadden we een tijd van 1u55'23. Nog 21,2 km te gaan en wat rekenwerk leerde dat we zouden uitkomen rond 3u52'. Gezien de gegeven omstandigheden zou ik daar best tevreden mee zijn, minder dan 3' boven mijn pr.
In de open stukken met wind op kop kreeg ik het een beetje lastiger en Heidi spoorde me aan om bij hen te blijven. "Vanaf kilometer 32 doe je wat je wil", zei ze "maar tot dan blijf je best bij ons..."
Zo gezegd, zo gedaan en aan kilometer 34 kreeg Gerda plots de neiging om een beetje te versnellen. Ik paste en besloot om een klein tandje terug te schakelen en voor de rest mijn eigen wedstrijd te lopen.

De laatste kilometers begon het dan ook nog eens te gieten en met die kasseien aan de dom werd het knap lastig. In de laatste rechte lijn kregen we dan nog eens de wind pal op kop. Even later liep ik blijgezind de finish over in een tijd van 3u53'58", een beetje trager dan ik gehoopt had maar toch heel tevreden.

utr12-10762.jpg


Na nog even nagekaart te hebben met enkele bekende marathonlopers reden we tevreden terug naar Bissegem.
Ah, en ook nog even vermelden dat ik halfweg bijna 4 minuten voor lag op Philippe en dat die voorsprong aan de meet geslonken was tot 21', hij had mij bijna te stekken ;-)

De volgende dagen stonden vooral in het teken van eten en drinken: Chinees, Italiaans, grill, frieten... alles is de revue gepasseerd maar vanaf volgende week woensdag ga ik terug ascetisch leven.
Het lopen vlotte deze week niet zo goed, niet dat ik stijf of stram was maar door omstandigheden - mijn grootmoeder is woensdag overleden, ze is net geen 99 geworden - heb ik deze week heel weinig geslapen.

Toen ik gisteren een toerke liep met Joggingclub Wevelgem vlotte het niet zoals ik verwacht had en zo heb ik het besluit genomen om zondag niet te starten in de 6 uur van Loos. Ik weet van mezelf dat eens ik gestart ben ik beter zal willen doen dan vorig jaar toen ik 60,4 km haalde en dit lijkt me niet zo verstandig. Het weerbericht voorspelt alvast terug heel slecht weer: koud en winderig.
Niet dat ik niet ga lopen hoor, ik denk van een dubbeldekker te trainen (zaterdag en zondag een heel lange duurloop) maar dan aan een supertraag tempo, ik kan er maar deugd van hebben. Ik denk trouwens dat dit beter zal zijn dan echt door te trekken in Loos. Ik weet dat ik na een trage dubbeldekker volgende week terug flink zal kunnen trainen terwijl als ik een wedstrijd loop dat dit al moeilijker zal zijn.

We komen nu echt in de laatste rechte lijn naar de 24 uur van Steenbergen, nog 4 weken te gaan... Ik kijk er met spanning naar uit maar ook wel een beetje met een klein hartje... 'k Weet echt niet wat ik ervan moet verwachten ;-)

Verder wens ik alle marathonlopers die dit weekend de weergoden gaan trotseren (Parijs, Rotterdam, Milaan...) heel veel succes toe!

18:05 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-04-12

Ecotrail de Paris: verbazende trail in de lichtstad!

Mijn blog die in vroegere tijden bijna dagelijks werd aangevuld is stilletjesaan geëvolueerd naar een blog met enkel wedstrijdverslagen.
Zo ben ik jullie nog een verslag verschuldigd van een wondermooie trail die Philippe aka Frank Spencer en ik liepen in de Franse hoofdstad.
De Ecotrail de Paris stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Er kon gekozen worden uit 4 verschillende afstanden: 18, 30, 50 of 80 km. Mijn doel is om in één van de volgende jaren de 80 km te proberen want dan mag/moet je na die 80 km nog naar de eerste verdieping van de Eiffeltoren lopen. Prachtig moet dit zijn.
Dit jaar ging de keuze naar de "kidsrun" van 30 km omwille van diverse redenen. Onze kinderen zijn al groot genoeg om 1 of 2 daagjes alleen thuis te blijven maar de komende weken worden heel druk dus willen we niet dat al dat lopen teveel beslag legt op ons gezinsleven. Een tweede reden die er achteraf bijkwam en die mooi meegenomen was: KV-Kortrijk speelde op die dag de finale van de Beker van België op de Heyzel in Brussel :-)

SUNP0095 [Desktop Resolution].JPG


Gavertrimmer Kristof wilde ons wel vergezellen en mee lopen in het teken van zijn voorbereiding op de "two oceans ultramarathon" in Zuid-Afrika nu zaterdag. En zo stonden we op zaterdag 24 maart om 4u aan zijn deur te bellen. Parijs is eigenlijk niet zo heel ver voor ons, na twee uur en een half rijden reden we de lichtstad binnen. We hadden een parking aan de rand van Parijs uitgezocht om 's avonds vlot weg te geraken maar gelukkig hadden we niet op voorhand gereserveerd en betaald want uiteindelijk kwamen we op een gans andere parking terecht.

SUNP0092 [Desktop Resolution].JPG


Rond 9u haalden we onder de voet van de Eiffeltoren onze borstnummers op en dan reisden we verder met de trein en de bus naar de startplaats aan het Kasteel van Meusdon.
Toen we de startplaats naderden volgde een kippenvelmoment... Uit de luidsprekers klonk muziek en net toen wij arriveerden hoorden we "somewhere over the rainbow". Philippe, Kristof en ik keken naar elkaar en dachten alle drie hetzelfde: Sandra kwam van hierboven eens piepen hoe de drie musketiers het gingen doen. Het rode lintje werd opgespeld en na een snel ontbijt (ontbijt op zijn Frans met oploskoffie en wat cake en peperkoek, that's it) konden we ons op gang trekken om te genieten van de bossen en hellingen net buiten Parijs.

SUNP0093 [Desktop Resolution].JPG


We startten bijna achteraan en vanaf dan begon onze inhaalrace. Blijkbaar hadden we ons beter een beetje tussen de middenmoot geposteerd want die eerste kilometers vlotte het niet echt. Er waren meer dan 1600 starters en volgens mij is dit echt wel de limiet. Trailers zijn geen moeilijke mensen maar als je de eerste 12 kilometer constant moet inhouden en terug optrekken is het niet ideaal. Op verschillende plaatsen waren er opstoppingen, ook op plaatsen waar ik anders heel graag hard naar beneden zou lopen was het aanschuiven.

SUNP0103 [Desktop Resolution].JPG


Na 8 km lagen de eerste matten en had ik een tijd van 58'22" (er waren geen startmatten dus zijn er enkel bruttotijden) en toen liep ik in positie 801, ik schat dat ik in die eerste 8 km toch zeker een 300-tal lopers bijgehaald had. Het parcours slingerde door de bossen rondom Parijs, ongelofelijk mooi, zoveel groen en bos, je zou bijna gaan denken dat je ergens in de Ardennen terecht gekomen was. De stukken waar het steil naar beneden ging kon ik me niet bedwingen en liet ik me volledig gaan. Kristof had dezelfde strategie maar Philippe was stukken voorzichtiger in het dalen. Nuja voorzichtiger, hij was de enige van ons drie die een buiteling gemaakt heeft. Tijdens het klimmen kon Philippe dan wel de achterstand goed maken. En zo liepen we samen tot rond kilometer 25 waar ik nog een flinke eindspurt kon inzetten.

524627_2889119956878_1526589680_32200140_916619501_n.jpg


Er was slechts één bevoorrading aan kilometer 20 en daar lagen de volgende registratiematten. Ik kwam door in positie 668 met een tijd van 2u10'23", flink opgeschoven dus en de snelheid ook opgedreven. De eerlijkheid gebied om te vermelden dat de zwaarste stukken in de eerste 15 km zaten.
De tekorten werden aangevuld met cola, cake, peperkoek, tucskes en zo kon ik op pad voor de laatste 11 km (officiële afstand was 31 km).

11958464.jpg


11947228.jpg


Vanaf dan konden we regelmatig een blik werpen op de Eiffeltoren en andere mooie gebouwen van de Franse hoofdstad. De laatste kilometers waren zalig lopen langs de Seine, wel moesten we regelmatig lastige trapjes en bruggetjes over. De ondergrond was sterk geaccidenteerd, we hebben wel degelijk een andere kant van Parijs leren kennen, paadjes waar er geen enkele toerist komt omdat ze bijna onvindbaar zijn.

11933016.jpg


En dan, na 31 km was daar de finish, onder de Eiffeltoren... Prachtig gewoon, mijn zelfgeklokte tijd was iets meer dan 3u10', officieel 3u11'37". Geëindigd als 476ste op 1294 aankomsten, niet slecht en ook in de laatste 11 km bijna 200 trailers bijgehaald en aan net geen 11 km/u gelopen. Ik had precies nog veel jus in de benen ;-)
Na de warme douche - dit was dik in orde en geen sinecure om voor zoveel lopers voor een mooie accomodatie te zorgen om te douchen - konden we onze voetjes onder tafel steken voor een echt Parisiens buffet: allemaal lekkere dingen om nadien af te sluiten met een taartje en een stukje camenbert... heerlijk gewoon.

SUNP0115 [Desktop Resolution].JPG


Nadien vlug onze auto gaan ophalen om onmiddellijk naar Brussel door te rijden voor de Bekerfinale. Jammergenoeg kon Kortrijk geen schitterend einde breien aan een prachtige dag :-(

SUNP0120.JPG


08:40 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-02-12

Trail des Bosses, 45 km trailplezier...

401103_2671310351774_1526589680_32114748_1955907987_n.jpg

Na enkele trails gelopen te hebben in de voorbije 2 jaren variërend tussen lang en kort, warm, heet en ijskoud stond er vorige week zaterdag een ultra-trail op mijn menu. De opdracht bestond erin om 45 km af te haspelen in de bossen rond het piepkleine dorpje Hennuyères in de buurt van Braine-le-Comte ('s Gravenbrakel in 't Vlaams).
Kristof, Nico en Isabelle zouden rond de klok van 8u stipt aan onze voordeur staan maar de ingebouwde natuurlijke gps van Kristof had blijkbaar kuren... Eigenlijk was het de fout van Isabelle want die dacht dat ik in Heule woonde ipv in Bissegem.
Uiteindelijk konden we vertrekken en een dik uur later draaiden we de hoofdbaan van Hennuyères in. Iemand die net zijn enveloppe met borstnummer had afgehaald was die tijdens het stappen verloren en ik draaide mijn raampje naar beneden om die persoon in mijn beste Frans aan te spreken: eh, monsieur, eh, votre enveloppe est... eh, ah, 't is Hans, ge hebt uw enveloppe laten vallen ;-)

401336_2671306471677_1526589680_32114741_1653311377_n.jpg

Tien minuutjes vóór 11 uur stonden we allen (600 man/vrouw) klaar om bij -10°c de bossen in te duiken. De meeste deelnemers kozen voor de korte afstand (25 km), er zouden uiteindelijk 126 aankomsten zijn bij de 45 km en 17 trailers waagden zich aan de try-out van 65 km voor volgend jaar... Mmmm, 65 km, dat is pas een ultratrail-uitdaging.
Vele bekenden aan de start waaronder Martine Hofstede die dit jaar met haar team B.A.R.T. mag deelnemen aan het Wereldkampioenschap Adventure Racing. Paul en Dirk, mon copain, waren er ook.
Het was tijd om eraan te beginnen, geen hectische toestanden hier van nerveuze deelnemers, geen geduw en getrek... iedereen kwam langzaam in beweging. Wij startten achteraan en even verderop was er al een eerste opstopping, als je met 600 personen plots een single-track baantje moet opdraaien dan kan dit ook niet anders. Misschien zou een gespreide start van de verschillende afstanden met telkens een kwartier tussen hier wel soelaas bieden.

426736_2671309791760_1526589680_32114747_167627858_n.jpg

Ik had het koud ondanks de vele laagjes die ik aan had en dit zou zo blijven tot aan km 30, enkel de laatste 15 km kreeg ik het een beetje warm en dit maakte dat ik de eerste 30 km toch wel iets minder genoten heb. Het stuk waar we langs touwen naar boven moesten klimmen kon mij wel bekoren, dit doe ik dus het liefste maar jammer genoeg zaten er maar weinig zulke passages in. De normaal zachte bosgrond lag koppekeihard en de bredere paadjes lagen er ferm geaccidenteerd bij, net een omgeploegd veld maar dan beenhard door de bevroren ondergrond. Rond km 12 was het zover, ik sloeg mijn enkel om en slaakte een pijnkreet. Kristof, die voor mij liep draaide zich om en keek bezorgd hoe ik terug rechtkrabbelde. De pijn zou nog een 4-tal kilometer blijven aanhouden maar door iets trager te gaan lopen ebde hij langzaamaan weg. Even later op een stuk asfalt (km 17) trapte ik nog eens verkeerd maar deze keer was het minder erg. Aan de bevoorrading (km 20) zou ik de beslissing nemen om al dan niet verder te lopen maar na een glaasje wijn (de foie gras was jammer genoeg al op) voelde ik niet veel meer van de enkel en de keuze was vlug gemaakt.

420724_2671312071817_1526589680_32114751_1727104118_n.jpg

Na de bevoorrading was het terug klimmen (in de buurt van het "hellend vlak van ronquieres") en daar blies de schrale wind genadeloos. Ik geraakte maar niet opgewarmd en kon bijgevolg niet 100% genieten van de mooie natuur en vergezichten. Kristof bleef de ganse tijd in mijn buurt, genietend van elke stap, fotootjes nemend... Ik telde af naar de volgende bevoorrading (aan km 30) en om het warm te krijgen hielden we er een flinke pas in en zo konden we een 10-tal trailers inhalen.

427179_2671313071842_1526589680_32114754_686158225_n.jpg

We kregen honger en zoals een godsgeschenk kan zijn kregen we de tweede en laatste bevoorradingspost in 't vizier. We propten enkele lekkere rijstwafels met choco, nootjes, tukskes en chocolade naar binnen, dronken een colaatje en een theetje en zo konden we de laatste 15 km aanvatten. Tijdens de eerste 30 km bevroor het water in het slangetje van mijn Camelbak telkens. De remedie bleek te zijn om regelmatig te drinken maar in zo een koud weer vergeet ik dit gemakkelijk, ik denk dat ik die eerste 30 km iets te weinig gedronken heb.
We kwamen op een vlak stuk terecht waar er weinig wind stond en het zonnetje scheen op ons gezicht, ik kreeg het zowaar warm (na 30 km eindelijk opgewarmd...) en begon meer en meer te genieten. Toen er nog een steil stuk aankwam waar we in rappel naar beneden konden kwam het trailgevoel helemaal opzetten. We kregen telkens trailers in het vizier die het lastig kregen en zo konden we, terwijl we ons tempo aanhielden, de één na de ander bijhalen.

417584_2671311231796_1526589680_32114750_1733040971_n.jpg

De laatste moeilijke passage bleek een weide te zijn die normaal drassig en sompig ligt maar die nu in "bulten en knulten" dichtgevroren was, heel erg gevaarlijk om op zo'n stuk een blessure op te lopen dus konden we niet anders dan heel voorzichtig zijn. Nog een beekje over via een plank en dan kwamen we in de straatjes van Hennuyères terecht. In de laatste rechte lijn (den boulevard van het Waalse dorpje) slaagde ik er nog in om verkeerd te lopen. Ik werd tot de orde geroepen door een seingever en zo kon ik finishen in 5u23' over 45 km (volgens GoogleMaps zelfs iets meer dan 46 km).
De kop warme soep smaakte heerlijk en na enkele chocolaatjes (mmmm soep met chocolade) en koekjes konden we een douchke nemen, alleen jammer dat het water koud was :-(

P110212_17.41_[01].jpg

We genoten nadien van een Grand-Cru en een lekkere Waalse maaltijd... oh, wat rook het heerlijk in de keuken en zo konden we tevreden naar huis toe rijden.
Zo zouden alle weekends mogen zijn... lopen, trailen, eten en drinken, onder gelijkgestemden zijn en samen genieten, samen lachen en tijdens het naar huis rijden luisteren naar mooie muziekjes terwijl er anekdotes van vorige wedstrijden worden verteld!

Om organisatorische redenen wordt de 6 uur van Stein geschrapt uit de planning. Volgende wedstrijd wordt dus de Ecotrail de Paris (slechts 30 km) op 23 maart. Daarna volgen de marathon van Utrecht op 9 april en de 6 uur van Loos op 15 april en een maandje later in het weekend van moederkesdag wil ik doen wat ik het liefste doe en dat is heel lang lopen...

P120212_14.34_[03].jpg

09:35 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-01-12

Interview op radio 2...

Als alles goed gelinkt is dan kan je hier het interview beluisteren: veerle.mp3

16:53 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-01-12

Foto's Marathon Bergelen!

Met dank aan Veerle Tesse voor de mooie foto's...

En hier kan je er nog vinden genomen door Trui :-)

Op running.be verscheen er een mooi artikel!

10:55 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-01-12

Uitslag Marathon Bergelen 14 januari 2012!

P1110871 [Desktop Resolution].JPG1. Ludovic Vanlede: 3u27'20"
2. Jurgen Decat: 3u30'50"
3. Isabelle Braekeveld: 4u09'37"
4. Dirk Van Thuyne: 4u09'38"
4. Ludo Depoortere: 4u09'38"
6. Heidi Janssens: 4u10'53"
7. Tony Note: 4u10'54"
8. Eddy van Boven: 4u16'20"
9. Veerle Beernaert: 4u23'04"
10. Philippe Lagae: 4u23'05"
11. Sven Cooremans: 4u57'33
12. Koen Vansteenkiste: 4u58'30"

Verder kwamen er nog 36 personen rondjes lopen van 3,3 km.

Bedankt aan iedereen die erbij was, ook aan Hilde en Trui van de bevoorrading, Fredje met de jenever en Michel van de douches...
Een uitgebreid verslag met foto's volgt later :-)

09:17 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-01-12

Laatste Informatie Marathon Bergelen 14 januari 2012

1.JPGZaterdag 14 januari komt snel dichterbij en alles valt stilletjesaan in zijn plooi. Hieronder vinden jullie de belangrijkste informatie op een rijtje:

Start:
De start wordt gegeven om 8u00 stipt, verzamelen om 7u45 voor de laatste briefing aan de Poezelhoek in Gullegem (parking FC Gullegem, aan de Carrefour, parking oprijden).
Voor diegenen die niet de marathonafstand lopen kan er telkens aangesloten worden vanaf dit punt.

Uitdeling borstnummers:
Vanaf 7u30.

Bevoorrading:
Bevoorrading om de 3,3 km met water, sportdrank, cola, fruit, chocolade, repen en koekjes. Eigen bevoorrading (gellekes) kan steeds op de tafel geplaatst worden.

Kleedkamers en douches:
De douches van FC Gullegem staan enkel ter onzer beschikking NA de marathon. Kom dus in loopkledij af zodat we vlot kunnen starten.

Parcours:
Het parcours bestaat uit een eerste ronde van 2,6 km gevolgd door 12 ronden van 3,2999 km. 90% is onverhard maar goed beloopbaar. Eén strook van 200 meter ligt er momenteel erg drassig bij, hou hier rekening mee bij de keuze van de loopschoenen.
Het parcours is bewegwijzerd maar de eerste ronde wordt in groep gelopen omdat het om 8u nog donker en schemerig is. Diegenen die een hoofdlamp hebben mogen deze gerust meebrengen.
Kaartje parcours

Uitslag:
Er zal een uitslag gepubliceerd worden op deze blog (enkel voor diegenen die de volledige marathon liepen)

Foto's:
Wie foto's neemt mag ze gerust opsturen zodat we ze kunnen publiceren. We proberen uiteraard zelf ook enkele mooie kiekjes te maken.

Zijn er nog vragen of wil je er alsnog bij zijn dan kan je mailen naar Veerle Beernaert

Momenteel zijn er 14 marathonlopers ingeschreven en een kleine 20 kortere afstandlopers.

Na afloop gaan we met een 20-tal personen een hapje eten in de Kameleon in Heule, daarvoor moet ik wel reserveren dus ontvang ik graag een mailke indien je er bij wil zijn.

Hopelijk zijn de weergoden ons gunstig gezind en tot zaterdag!

10:29 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-12-11

4-uursloop en Marathon van Kampenhout...

Het oude jaar loopt op zijn laatste benen en dan is het voor velen de gewoonte om eens achteruit te kijken of vooruit te blikken. Ik ga me dit jaar eens niets van dit alles aantrekken... geen jaaroverzicht en ook geen vooruitblik. Niet dat er geen plannen zijn, integendeel maar alles nemen zoals het komt en desnoods last-minute beslissingen nemen is vanaf nu mijn motto.
Ik heb geleerd van iemand die me heel dierbaar is dat je moet genieten van al het mooie en goede dat er op je pad komt want je levenspad wordt vroeg of laat verstoord door minder gemakkelijke en heel zware periodes.

Op deze blog waren er tot nu toe vooral wedstrijdverslagen te lezen en dit wil ik niet volledig stopzetten. Een verslagje over de meeste wedstrijden wil ik jullie niet onthouden. Zodus volgen er 2 mini-verslagjes van de afgelopen 2 weekends want toen werden er wel wat kilometerkes gelopen. Hier gaan we:

Run & Walk For Life op 10 december in Gent:

Tvv MFL werd er een 4-uursloop georganiseerd aan de Gentse watersportbaan. Joeri Schepers had in samenwerking met het bedrijf waar hij werkt (Securex) de taak op zich genomen om deze sponsorloop in elkaar te boksen.
Om 13u startten we om rondjes van 1250 meter af te haspelen. De meesten zouden minder dan 4 uur lopen maar Philippe, Kristof, Paul en nog enkelen gingen voor de volle 4 uur.
Nico was onze trouwe supporter die 4 uur op post bleef en helemaal verkleumd en onderkoeld geraakte. De warme choco's nadien deden waarschijnlijk deugd.
Na 3u57' lopen had ik 35 rondjes gelopen en zo mocht ik nog een laatste toerke starten om de volle 4 uur vol te maken. Zo kwam ik aan 45 km in 4u04' en een kletske. De eerste 20 km liep ik met een snelheid van rond de 10 km/u om daarna te versnellen. Achteraf had ik een heel tevreden gevoel, op geen enkel moment had ik het lastig, ik had het gevoel terug te pakken om eindeloos te blijven rennen...

Marathon van Kampenhout op 17 december:

DSCN2613.jpgDe recuperatie na de 4-uursloop verliep goed met 3 looptrainingen op maandag, woensdag en donderdag, goed voor 39 km loopplezier. Vrijdag werd een rustdag en op zaterdag stonden we met 4 Gavertrimmers (Philippe, Kristof, Isabelle die haar debuut maakte en ikzelf) aan de start van de Marathon van Kampenhout.
Kristof had er het jaar ervoor al gelopen en volgens hem was de organisatie top wat nadien ook bleek. Zes rondjes van 7 km op 't menu en een bevoorradingspost om U tegen te zeggen: bananen, cola, thé, chocolade, rozijnen, zoutkoekjes... noem maar op, alles was er.
Het parcours was ongeveer 50% off-road en lag er op sommige plaatsen drassig en sompig bij maar dit kon de pret niet drukken. In de tweede ronde gingen de hemelsluizen eventjes open maar nadien piepte er een zonnetje door het wolkendek.
Na 3 ronden had ik een tijd van 1u58' maar toen nam ik een uitgebreide eet -en drinkpauze en wist ik dat het moeilijk ging worden om onder de 4u te duiken. Het goede gevoel van de week ervoor was minder aanwezig en het parcours was lastiger ook. Ik besloot om ietsje te vertragen en rustig verder te lopen, te genieten van het bos en het jaagpad langs het water.
Na 4u02'23" liep ik over de meet in de sporthal. Tevreden toch omdat ik weeral een marathon liep en dat zonder tot het uiterste te moeten gaan. Gisteren kriebelde het al om te gaan rennen maar ik heb een rustdag genomen.
Isabelle deed het trouwens heel goed op haar debuut: 4u05' en dat op een zwaar parcours!

Nu volgen er 2 relatief rustige weken, ook al omdat ik op 28 december een volledige week nacht voor de boeg heb. Oudejaar wordt dit jaar "gevierd" op 't werk :-(

P1110733 - kopie.JPG



11:51 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

12-12-11

Inschrijvingsformulier Marathon Bergelen op 14 januari.

610217537.2.JPGOp 14 januari word ik 42 jaar en 195 dagen en naar aanleiding van dit magische getal organiseer ik een marathon in Provinciaal domein Bergelen. De start wordt gegeven om 8u op de parking van FC Gullegem (Poezelhoek 12, Gullegem) en het parcours omvat een 13-tal ronden. Bevoorrading met sportdrank, thee, bananen, koekjes, chocolade... wordt voorzien en er kan ook later ingepikt worden voor diegenen die een kortere afstand prefereren. Na afloop kunnen we gebruik maken van de douches van de voetbalclub.

Indien er interesse is om nadien samen een hapje en een drankje te gaan eten/drinken dan hoor ik het graag.

Om praktische redenen (bevoorrading, aantal douches...) is het aangewezen om onderstaand formulier in te vullen tegen ten laatste 9 januari, eventuele opmerkingen zijn steeds welkom!

naam:

voornaam:

hapje eten nadien ja/nee:

opmerkingen:

email:


21:05 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-11

Marathon van Kasterlee

Kasterlee.jpgAfgelopen zondag liep ik in Kasterlee mijn zevende marathon van 2011. "Te veel", zullen sommigen onder u misschien denken vooral omdat de laatste 5 in een tijdspanne van 10 weken vielen. Ikzelf heb absoluut niet het gevoel dat ik overdreven heb. Mijn basisconditie is heel breed geworden, ik zou bij wijze van spreken straks kunnen vertrekken om op 't gemak een marathon te lopen. Voor een ultra-loopster is dit geen overbodige luxe want ook 2012 zal vooral in het teken staan van "ver en lang"... Dit is echt mijn ding en ik voel dat ik sterk genoeg ben om de belasting van urenlang "bezig" te zijn te verteren. Hopelijk blijft dit zo want misschien komt er wel eens een einde aan mijn geluk. Aan de andere kant train ik nu ook niet zoveel. De maanden in voorbereiding naar de Nacht trainde ik 4 keer per week (met een zeldzame uitzondering van 5 trainingen). Ik telde slechts 2 weken van meer dan 100 km. Vanaf deze zomer ben ik overgeschakeld op 3 trainingen per week. Aan snelheidstrainingen en interval heb ik een broertje dood maar vanaf volgende week ga ik terug 1 maal per week naar de atletiekclub zodat ik niet in "winterslaap" sukkel.

De marathon van Kasterlee dus...

Zondag stonden Philippe en ik aan de start van onze marathons nummer 17 en 16. Het parcours bestond uit 2 rondjes van 21 km en Sandy Breugelmans had deze (halve) marathon uitgekozen om onder de 2u te duiken en wij zouden haar begeleiden. Niet evident want het parcours bestond voor 90% uit zandpaadjes, single tracks en paardenweggetjes. Bergop zat er nauwelijks in maar toch... het ging zwaar worden. 

Onderweg kwamen we heel wat bekenden tegen en zo hopte ik van het ene groepje naar het andere. Hier en daar bleef ik hangen om een babbeltje te slaan terwijl Philippe het tempo voor Sandy mooi aanhield. Tot km 16 zat ze op schema om het vooropgestelde doel te halen maar toen kreeg ze het zwaarder en zwaarder. Op anderhalve kilometer vóór de aankomst zat er een stukje bergop in en dat gaf de genadeslag, we trokken haar door haar dipje heen maar door het oponthoud had ze wel wat tijd verloren en zo greep ze met haar 2u02' en een kletske net naast een pr. Op een vlak parcours (genre Eindhoven) was ze beslist onder de 2u gedoken.

Ik vertelde al dat ik hier en daar bleef hangen om een babbeltje te slaan. Zo kwam ik naast Katia Nolens te lopen. Katia begon met hardlopen toen ze de veertig al gepasseerd was en op haar 46ste liep ze als enige Belgische vrouw ooit de Spartathlon (246 km) binnen de limiet van 36u. Ondertussen is Katia de 60 voorbij en in Kasterlee was ze bezig aan haar 107de marathon. In Kasterlee waren er trouwens heel wat ervaren marathonlopers. Iemand (de naam ontglipt me) liep er zijn 200ste en Paul Van Hiel was bezig aan zijn 126ste, zelfs de dag ervoor had deze kerel meer dan 50 km gelopen in de 6 uur van Troisdorf. Verder kwamen we ook Micha Havreluk en Els Annegarn tegen, allemaal voorbeelden waaraan ik me graag spiegel.

Het tweede rondje - zonder Sandy - lieten we ons tempo een beetje zakken. Deze marathon zagen we eerder als trainingsmarathon dan als wedstrijd. Ons trainingstempo op lange duurlopen ligt rond de 9,8 km/u maar onbewust loop je op een wedstrijd een klein stukje sneller. In dit rondje liepen we samen met een triatleet die volgend jaar de Ironman van Wales gaat zwemmen/fietsen/lopen. Terwijl we babbelden vlogen de kilometers voorbij en voor we het wisten was de finish daar. Net zoals veertien dagen geleden (Hageland Natuurmarathon) liepen Philippe en ik "hand in hand" over de meet in een tijd van 4u08'31" (10,2 km/u).

Na de warme douche stond er voor iedereen een bord spaghetti klaar met een Leffe. Even later kregen we een pot chrysanten in ons pollekes geduwd en zo konden we tevreden richting Bissegem rijden. De laatste marathon van het jaar zit erop... hopelijk brengt 2012 nog enkele mooie ultra/marathons met zich mee.

Uitnodiging Trainingsmarathon: 

2012 is niet veraf meer en op zaterdag 14 januari wil ik "een specialeke" doen. Die dag word ik 42 jaar en 195 dagen en dit wil ik vieren met een "trainingsmarathon" in Provinciaal Domein Bergelen in Gullegem. Ik heb er een mooi parcourke gevonden van 1815 meter en als ik dit 23 maal loop in combinatie met een aanloop -en uitloopstrook van 225 meter dan kom ik precies aan een marathon. Iedereen die enkele rondjes (of volledig) wil meelopen is van harte welkom. Er zal een ruime bevoorradingspost aanwezig zijn met drankjes, energierepen, fruit, chocolade... Ik ben aan het kijken om nadien gebruik te kunnen maken van de douchefaciliteiten van de sporthal of het voetbalterrein en de mogelijkheid om nadien ergens een hapje te gaan eten wordt nog open gehouden.

Afspraak dus op zaterdag 14 januari in Bergelen, start rond 8u (later inspringen is mogelijk), bedoeling is om in groep te lopen aan een tempo van 9,5 à 10km/u. Verdere info volgt op deze blog/facebook.

bergelen 1.JPG

 Foto: domein Bergelen

 

10:26 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Natuurmarathon Hageland

finish hageland.JPGDe marathon van Etten-Leur (Nl) op 30 oktober stond al een tijdje aangekruist in onze agenda maar het late startuur (11u30) kwam ons niet zo goed uit. Al vele jaren trekken we er tijdens de herfstvakantie samen met de kinderen op uit maar dit jaar was het 't eerste jaar dat er geen weekendje/weekje weg in zat. De kinderen hadden allemaal een drukke agenda met volleybalmatchen, atletiek -en turntrainingen, vrienden die kwamen logeren, eens gaan shoppen en... volgens mama - even belangrijk - het nodige schoolwerk. Over dat laatste werd er "ten huize Spencer" echter eens ferm gediscussieerd want.... "het is wel vakantie hé". Eigenlijk moet ik ze wel een beetje gelijk geven: ze hadden alle vier een goed rapport, alhoewel Marie een klein tandje zal moeten bijsteken maar dit komt wel in orde.

Na veel gepuzzel en gepas kwam er voor mama en papa toch nog iets uit de bus: ipv naar Etten-Leur te trekken zouden we naar Aarschot rijden om er deel te nemen aan de Hagelandse Natuurmarathon. De start was er om 10u en dit kwam ons stukken beter uit. Vóór de start kwamen we heel wat bekenden tegen: Marc, Gerry, Paul, Leon, Johan, Tillo... Het wereldje van de lopers die bijna wekelijks ergens te lande een marathon meepikken is redelijk klein. Iedereen kent iedereen en telkens duiken dezelfde gezichten op.

Er stonden 95 lopers aan de start van deze recreatieve marathon die uit 4 lussen bestond. Minder ervaren lopers konden uitstappen na 10, 20 of 30 km. Uiteindelijk zouden een kleine 40-tal lopers de volledige afstand overbruggen. De bedoeling voor Philippe en ik was om er een lange-duurtraining van te maken maar eens je in een groepje zit dan gaat het toch iets sneller dan gepland. Het liep vlot en de moeilijkste passages door de bossen met hier en daar een stuk bergop zaten in de eerste 22 km. 

Iets voorbij halfweg, toen we terug aan de startplaats kwamen hadden we een tijd van 2u07'. De bevoorrading was top: er waren ons 6 bevoorradingsposten beloofd maar uiteindelijk konden we 8 maal smullen en drinken van het vele lekkers (bananen, appelsien, amandeltaartjes, appelflappen, cola, icetea, water...). Het parcours was prachtig, mooie vergezichten, de ondergrond heel afwisselend met stukjes bos, onverhard, grasland... Echt genieten. Zonder Garmin was het moeilijk om in te schatten hoe ver we waren want de bordjes met de kilometeraanduidingen stonden volgens mij niet altijd op de juiste plaats. Om de 3 km tussen km 19 en 22 te overbruggen hadden we een tijd van 22' nodig terwijl de volgende 3 kilometer in 15' gingen. Dit doet echter niets af aan de organisatie van deze mooie natuurmarathon, een dikke pluim voor de organisatie.

Eigenlijk is een recreatieve marathon organiseren "het ei van Columbus" voor een joggingclub. Als ik zie hoeveel tijd en werk er in de organisatie kruipt van een "echte" marathon (Joggingclub Wevelgem organiseert om de 2 jaar de Leiemarathon) dan is dit soort wedstrijden een leuk alternatief. Het parcours is aangeduid met duidelijke pijlen, grote wegen en gevaarlijke wegsituatie's worden zoveel mogelijk vermeden, de plaatselijke MTB-club werd ingeschakeld om in groepjes mee te rijden met de lopers. Je hebt geen seingevers nodig en de politie moet geen straten afzetten. Er werd ons duidelijk gezegd om ons aan de wegcode te houden bij de zeldzame passages  dat we de weg moesten dwarsen. De start wordt gegeven en iedereen duwt zijn horloge af, bij de aankomst stond er een grote tijdsklok.

Na 4u10'40' liepen Philippe en ik, hand in hand, over de denkbeeldige eindmeet. Super toch, dit werd trouwens onze eerste marathon dat we samen finishten. In de Nacht van West-Vlaanderen liepen we samen over de eindmeet maar dit telt niet mee want toen moest ik nog een kleine 58 km verder lopen terwijl Philippe kon gaan douchen Lachen

Het opzet om er een trainingsloop van te maken is maar half en half geslaagd want een Natuurmarathon lopen aan meer dan 10 km/u kan je geen trainingstempo meer noemen. Ik troost me met de gedachte dat het in Etten-Leur nog minder gelukt zou zijn...

Na de extra-lange warme douche (ik was helemaal alleen in de kleedkamer) dronken we een biertje en een koffie op het terras van de Knoet, speelden we een rijsttaartje naar binnen en reden we tevreden terug richting Bissegem. 

Op naar de volgende!

10:10 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-10-11

Kampioenenhuldiging Individuele Sporten

brussel12.JPGGisterenavond werd ik in de Gotische zaal van het Kortrijkse stadhuis verwacht voor de Kampioenenhuldiging Individuele Sporten. Er werd hulde gebracht aan 93 sportievelingen die ofwel Belgisch, Vlaams of Provinciaal kampioen werden in hun sport. Er waren dit jaar enkele disciplines bijgekomen die voor het eerst een kampioen in hun midden hadden (oa karting, karate en bowling).

Blijkt dat vooral de jeugd het in Kortrijk goed doet en dit brengt mooie vooruitzichten met zich mee naar de toekomst toe. Het kanovaren, wielrennen en zwemmen leverde veel Provinciale medailles op maar de discipline met de meeste medailles bleek atletiek te zijn.

Van de 93 medaillewinnaars haalden er 71 een Provinciale en 22 een Nationale titel. 42 vrouwelijke sporters vielen in de prijzen en 51 mannen. Slechts 7 meisjes/dames haalden een Nationale titel waarvan 6 bij de jeugd en ééntje bij de masters 40... Héhé, de oude zijn nog niet versleten hoor, volgend jaar wil ik mijn titel verlengen en er eventueel ééntje aan toevoegen. Rarara, op 12 mei 2012 zou dit moeten gaan gebeuren in Steenbergen Knipogen

Iedereen kreeg een mooi groen badlaken met KAMPIOEN erop geborduurd, echt sjiek. Nadien werd de obligate groepsfoto genomen op de trappen van het stadhuis en dan volgde een receptie waarop iedereen kon bijpraten onder het genot van één of meerdere glaasjes wijn. Ik sprak onder andere met Romain Osieur, een triatleet met een behoorlijk palmares (oa 3 maal Hawai); hij werd dit jaar Belgisch Kampioen kwart triathlon bij de veteranen. Volgend jaar trekt hij naar de triatlon van Barcelona en ongetwijfeld volgen er nog vele tria's voor deze gepassioneerde athleet...

644317podium.png


09:15 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-10-11

Brussels Marathon, een mooi pr!

brussel.JPGZondag 2 oktober stond al geruime tijd met stip genoteerd in mijn agenda want dan werd de marathon van Brussel georganiseerd. September was op loopgebied een vrij sobere maand geworden met slechts 216 gelopen km en als je dan de In Flanders Fields Marathon daarvan aftrekt dan kom je op 174 trainingskilometers in 13 beurten (ongeveer 13,3 km per training). Niet echt bijster veel maar ik voelde me fit - less is more, wordt al eens gezegd - en na Philippes mooie prestatie in de Leiemarathon na een looparme trainingsmaand, zag ik het helemaal zitten.

De beentjes waren bijgevolg goed uitgerust en de moraal zat goed. Ik was een tikje jaloers op het mooie pr van Philippe (3u47'59") maar wist dat Brussel een marathon van het zwaardere kaliber was. Dat het heel warm ging worden op 2 oktober had niemand durven voorspellen na de kwakkelzomer. En ja, het werd warm, zeg maar heet maar dit is net het weertje waar ik het meest van hou. Remember mijn allereerste 6-uurswedstrijd op 11 juli 2010 in Aalter op de warmste dag van 't jaar. Daar zag ik heel ervaren ultralopers zich ferm mispakken maar ik liep er heel constant en zonder last van de hitte.

Op naar Brussel dus, om 5u30 opgestaan, om 6u15 vertrokken en een uurtje later stond ik aan het Jubelpark geparkeerd op 100 meter van de kleine marathonexpo in de Militaire School waar we onze startnummers moesten afhalen. Gelukkig kon ik nog een t-shirt maat small krijgen want even later waren ze reeds allemaal weg. Lopers hebben duidelijk een lage BMI (jammergenoeg is 't een mannenmodel en bijgevolg veel te groot).

Een behulpzame dame zag me sukkelen met mijn gsm om een foto te nemen en stelde voor om een handje te helpen (merci, onbekende dame), nog vlug de bagage in de truck gedropt en daarna naar de startvakken. Iedereen kon kiezen welk startvak hij koos want je had geen vooropgestelde tijd moeten doorgeven. Ik had de indruk dat dit wel vlot liep, geen geduw en getrek maar er waren dan ook niet zo heel veel deelnemers (rond de 1900 starters).

Ik koos het startvak met een tijd tussen 3u45' (rode ballon) en 4u (groene ballon) en na het kanonschot zette de menigte zich in beweging allen met hetzelfde doel: een marathon lopen. Ik zou het eens moeten nazien maar ik denk dat het mijn 14de marathon zou worden. De rode ballon ging er als een speer vandoor, amaai, deze ging ik dus NIET volgen. Na een kleine kilometer kwam Veerle Maertens naast mij lopen. Veerle was één van de 10 lopers die in mei de Ronde van België liepen in ons team de Pilaarbijters. Ze had speciaal getraind voor de Maasmarathon in Visé maar die was een beetje tegengevallen en zo kwam ze aan de start in Brussel. Ik denk dat er heel wat dames en heren gratis mee mochten doen via Runner's World omdat we in 2010 een marathon sneller liepen dan 4u (voor de dames) of 3u (voor de heren).

Doordat mijn Garmin kapot is kon ik enkel ruwweg schatten hoe snel we gingen, ik schatte rond de 10,8 km/u en achteraf gezien zat ik er niet ver naast. Toch had ik het gevoel dat het niet zo vlot liep en na een 6-tal kilometer liet ik Veerle gaan. Ze liep een 50-tal meter voor me uit maar ik had ze nog in mijn vizier. Na 10 km liep ik over de matten in 55' (10,9 km/u - plaats 900) en even later kwamen Heidi (ex-dreamteam) en haar mama Gerda naast mij lopen. Plots was er de klik van "en nu ben ik in mijn ritme en kan ik eindeloos blijven lopen". Zo zie je maar, een 10 km-wedstrijd zal nooit mijn ding worden want pas na 10 km geraak ik opgewarmd Knipogen

Vanaf dan liep ik op wolkjes, het zware parcours kon me niet zoveel schelen. Heidi, Gerda en ikzelf hadden ondertussen Veerle bijgehaald, ze kon nog even aanklampen maar moest dan jammergenoeg lossen. De bevoorrading was echt top, ze hadden extra drank -en verzorgingsposten ingelast zodat er om de 2 km gedronken kon worden. De orkestjes zorgden voor de nodige ambiance. Ik had horen zeggen dat de marathon van Brussel een mooi parcours had en ik kan deze marathon aan iedereen aanbevelen. Een deel door de stad maar een even mooi deel door de bosrijke omgeving van Brussel en langs het Africa Museum via de Spaanse Huisdreef en Keizerinnedreef.

Ondertussen waren we na 1u55'08" (10,99 km/u - plaats 856) het half marathonpunt gepasseerd en ik voelde dat een pr er zeker inzat, ik had in tegenstelling tot anderen geen last van de warmte en de vele hellingen verteerde ik vlotjes. Heidi zorgde ervoor dat haar moeder goed dronk en kwam een paar keer aangelopen met een brik van 2 liter dat ze bij de bevoorrading netjes vroeg om mee te nemen. Je zag de andere lopers verbaasd kijken want zo een brik van 2 liter is echt niet handig om tijdens een marathon met je mee te dragen.

Ik wist nog van de twintig km van Brussel dat de Tervurenlaan een kuitenbijter was maar wat ik niet wist was dat diezelfde Tervurenlaan eigenlijk al aan het Africamuseum rond km 28 begint. Bergop dus vanaf km 28 met nu en dan een klein stukje vlak om te recupereren. Bij de matten aan km 30 klokte ik een tijd van 2u42'58" (11,05 km/u - plaats 772) en een klein rekensommetje uit het hoofd (zonder Garmin is wel iets speciaals) leerde me dat een tijd rond de 3u50' er in zat. Juij, een pr was zeker mogelijk en ik voelde me nog steeds heel goed.

Net voor km 36 kwamen de halve marathonlopers die anderhalf uur na ons gestart waren op het parcours, op diezelfde plaats waar ze uit de draai komen op de 20 van Brussel en de Tervurenlaan in. Ewel, we hebben er daar zien afzien, sukkelen, wandelen, overgeven... Sommigen zaten er compleet door en dan worden ze daar gezwind voorbijgelopen door groepjes marathonlopers. Nuja, gezwind is een groot woord want onder de marathonlopers vielen er ook veel stil en kregen er een deel een klop van de man met de hamer. Heidi, Gerda en ik schakelden een klein tandje lager maar we liepen in vergelijking met anderen nog heel soepel.

Anders dan met de 20 km kan je herademen als je het Jubelpark inloopt maar nu moesten we nogmaals door de wetstraat om 3,5 km verder aan de markt te arriveren. Rond kilometer 41 zat er nog een laatste stuk bergop maar vanaf dan was het vliegen naar de finish op de Grote Markt. Ik bereikte de finish na 3u49'16" (11,04 km/u) en was daar uiteraard supercontent mee. Wie had dat durven dromen op zo een zwaar parcours en met die hitte. Ik eindigde als zevende in mijn leeftijdscategorie en 619de algemeen op 1628 finishers). In die laatste 12 km hebben we er dus nog een flink pak te grazen genomen. Mijn tweede helft liep ik in 1u54'08", een minuutje sneller dan de eerste helft en amper anderhalve minuut trager dan mijn pr op de halve marathon. Daar moet ik dringend eens werk van maken (op de halve marathon van Izegem liep ik een knappe tijd maar daar klopte de afstand niet, ruim een halve kilometer te kort).

Er zit met een gerichte voorbereiding zeker nog rek op dit pr. In het voorjaar ga ik me speciaal op Rotterdam toeleggen en daar ga ik het rechtstreeks duel aan met Philippe voor een tijd van 3u44'44"...

brussels6.JPG

Het werd een echt kanonschot!

brussel5.JPG

 

brussels7.JPG

[000078].jpg

Met Veerle

brussel4.JPG

Nummer 7, Kiprok werd de latere winnaar in 2u14'51"

brussel2.JPG

Respect voor Gerda, 60 jaar en zo'n tijd kunnen lopen op de marathon!

brussel3.JPG

Dank aan Dominique voor de mooie foto's

17:40 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13-09-11

Last minute marathon: In Flanders Fields...

Iff_068.jpgHet tweede weekend van september staat voor elke Heulenaar in 't vet in zijn agenda aangekruist want dan zijn er de Tinekesfeesten. Dit jaar zou het voor mij extra druk worden want ik had van woensdag tot woensdag nachtdienst. Zeven nachten op een rij van telkens 10 uur werken weegt soms zwaar door.
Ik had dan ook voor de gelegenheid een collega gezocht om mij in 't weekend te vervangen (bedankt ...Caroline) want naast de feesten in Heule stonden er nog een aantal uitjes gepland.
Op vrijdagavond gingen we lekker eten in 't Stampkot met Philippes collega's. De avond werd afgesloten met een bezoekje aan de avondmarkt in Heule, een nachtmarkt zou een betere omschrijving zijn want om 1u30 toen we naar huis trokken was 't nog vollen bak.
Toen we op zaterdag om 8u om pistoleetjes gingen waren er hier en daar nog feestjes aan de gang...

Op zaterdagmiddag trokken we terug richting Heule voor de kookproef van de kandidaat-Tinekes van Heule editie 2011. We pikten ook de comedyshow mee met Kamagurka en nadien volgde de verkiezingsavond.
Normaal gezien moesten we op zaterdagavond gaan eten met mijn neven en nichten maar er was een kink in de kabel gekomen zodat dit niet doorging.
En zo begon dan deze week het idee te rijpen om mee te doen aan de In Flanders Fields Marathon, het etentje ging niet door en zo kon ik iets vroeger gaan slapen. De kinderen en Philippe gingen naar de verkiezingsshow maar ik besliste om vroeger naar huis te gaan. Niet dat ik heel vroeg in bed zat (23u30) maar toch een stuk vroeger dan Philippe en de kroost want die kwamen pas om 1u30 thuis.

Op zondag liep mijn wekker om 6u30 af want ik wilde zeker op tijd in Nieuwpoort staan omdat ik nog niet ingeschreven was en de daginschrijvingen werden beperkt tot 40. En inderdaad er lagen nog maar een stuk of 10 formulieren voor de late beslissers.
Philippe zou een 4-tal keer langs het parcours opduiken maar kon jammergenoeg niet aan de finish aanwezig zijn, de kinderen wilden naar de jeugdbeweging en doordat we in Bissegem wonen en ze in Harelbeke in het JRK zijn kunnen ze niet met de fiets gaan, ons jongste is nog een beetje te klein om zo ver te fietsen. Philippe merkte op dat indien ik meer dan 5 uur ging lopen dat hij me wel nog ging zien finishen maar IFF is de Médoc niet dus was dit geen optie.

Alvorens we van start gingen was er nog 1 minuut stilte voor de vele oorlogsslachtoffers en ook voor 9/11.
Ik kwam terecht in een groepje van een man of 12 en raakte aan de praat met Joost Bert die al meer dan 120 marathons liep. We liepen aan een snelheid van 5'34”/km en daar voelde ik me goed bij. Er heerste een gezellige drukte met veel gebabbel en gekwebbel, nu en dan moest er wel iemand afhaken. Half marathon kwamen we door in 1u56'30” dus een klein pr zat er toen nog in maar dan mochten we zeker niet verzwakken.
Aan de bevoorrading aan km 26 greep ik naast een flesje water en moest ik een stukje terugkeren. Ik liep nu een 20-tal meter achter het flink uitgedunde groepje van 5 man en Joost liet zich uitzakken tot bij mij. Ik kreeg het een beetje moeilijker, ook al omdat ik het gat wilde toelopen en dit lukte maar niet.

Aan kilometer 34 kreeg Joost het moeilijk, hij had de week ervoor een zware longinfectie gehad. Hij liet me gaan en zou nog net onder de 4 uur finishen.
Ik stond er vanaf dan alleen voor maar ik kon mijn tempo redelijk goed vasthouden en haalde nog zeker een 10-tal lopers bij.
De laatste kilometer vond ik zwaar, het ging een beetje omhoog maar toen ik onder de Menenpoort liep gaf dit nog een laatste boost energie.
Ik finishte in 3u54'41”, 1'22” boven mijn pr. Het gevoel zat goed, de marathon was zwaar door de sterkte tegenwind en voor een last-minute absoluut niet slecht.

Volgend jaar wil ik één specifieke marathon uitkiezen om mijn pr aan te vallen. Het voorbije jaar stond de eerste 6 maanden in het teken van de 100 km van de Nacht en nadien heb ik me niet speciaal voorbereid op een marathon. Ik heb wel veel getraind, de iets mindere zomer was voor lopers een zegen. Ik denk dat een tijd van 3u49' voor mij haalbaar moet zijn. We zien wel.

Binnen 3 weken loop ik de marathon van Brussel en eind november trekken we richting Geldrop voor de marathon 't Is voor niks, tussenin staan er nog een paar certitudes zoals Deinze-Bellem op 't programma. Op 13 november staat Les 4 Cimes in Battice op het verlanglijstje. Ik denk wel dat ik al kan terugblikken op een mooi jaar tot nu toe... laat het najaar maar komen :-)

 

Iff_013.jpg

17:38 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-09-11

Gaiapark Zoo Marathon!

normal_gaiamarathon%20480.jpgOh, wat was dit een schitterende marathon... Wat mij betreft de mooiste die ik al liep en om Stockholm en Parijs van de troon te stoten moet het al heel wat zijn. Uiteraard kan je die 2 stadsmarathons niet echt vergelijken met een natuur/trailmarathon maar toch.

We hadden er een weekendje uit in Nederland van gemaakt en zaten op een mooi domein met natuurzwemvijver. Door het koude weer zochten onze kinderen echter de warmte van het subtropisch zwembad op. Er reed ook een treintje doorheen het domein en toen we een ritje maakten begon het treintje ferm te roken en brandde de tractor uit. Gelukkig kon iedereen zich uit de voeten maken.

De volgende dag reden Philppe en ik richting Gaiapark om er een unieke marathon te lopen. De kinderen besloten in extremis om in het vakantiedomein te blijven omdat de buienradar niet veel goeds voorspelde. We hadden gezien dat de speeltuin en de kinderboerderij gesloten waren en doordat we beiden meeliepen ging het een lange avond worden voor de kinderen. Tijdens de autorit werden de hemelsluizen opengezet en de regen viel met bakken uit de lucht.

Gelukkig klaarde het volledig uit en net voor de start scheen zowaar het zonnetje. Philippe en ik trokken samen op pad en we hadden meteen door dat het een lastige en zware marathon ging worden: geen meter vlak (50 meter hoogteverschil per rondje en 22 rondjes te lopen), zand, houtsnippers, aarde, planken... een parcours om U tegen te zeggen. Esther had bij de dames meteen de kop genomen en toen volgde Els. Na enkele rondjes kwamen we naast Els en Jacques te lopen en we bleven een 8-tal rondjes samen. Ondertussen waren we al verschillende keren gedubbeld door de snelle mannen (Filiep de latere winnaar, Joeri, Hans, Marc...)

Half marathon kwamen we door in 2u03' wat best goed was, ik had een tijd van rond de 4u15' in gedachten, we hadden dus nog een flinke marge en ik bleef de rondjes goed verteren. Plotseling brak de hel los: donder en bliksem... De organisatie besloot wijselijk om de wedstrijd tijdelijk stil te leggen, dit was echt niet verantwoord. Philippe en ik hadden toen ongeveer 26,6 km op de teller in 2u35'.

Na een uur konden we terug van start, wij hadden nog 8 ronden voor de boeg. De latere winnaar, Filiep Detiège, moest nog maar 1 rondje afleggen. Dirk Van Thuyne had er nog 5 om af te haspelen. Marc Papanikitas moest er nog 2 lopen maar door het oponthoud was hij helemaal verkrampt en staakte hij de strijd. Mijn ventje zag het volledig zitten: "als we flink doorlopen dan geraken we nog onder de 4u", riep hij me toe. Honderd meter na de start werd dit plan al opgeborgen. Het parcours lag er gevaarlijk bij, diepe plassen, stikkedonker in 't bos, het water stroomde in beken van de hellingen... Plan B dus: geen blessures riskeren en voorzichtig zijn. De lampjes toverden een mooi lint doorheen de dierentuin maar het bleef verdomd goed uitkijken. Sommige snellere lopers hadden geen lampje voorzien want die dachten natuurlijk om vóór het donker binnen te zijn. Ik liep toen nog steeds op een tweede plaats bij de dames met een comfortabele voorsprong; Els had de week ervoor een wedstrijd van 100 mijl gelopen in Berlijn en had zich laten uitzakken.

Na 4u10'17" bereikte ik de finish en door de apocalyptische omstandigheden gaf dit een enorme kick. Dit was beslist mijn mooiste marathon ooit. 28 van de 90 lopers moesten de strijd opgeven dus dit zegt wel iets over de moeilijkheidsgraad van deze marathon.

Na de podiumhulde waar zowel bij de heren als de dames een Gavertrimmer tweede werd trokken we richting tentenkamp annex kleedkamer. Plots hoorde ik Philippe vanuit de herentent roepen dat hij zijn sporttas kwijt was. Dit kon toch niet waar zijn. Een kwartiertje later kwam Johan aandraven met Philippes tas, hij had per ongeluk de verkeerde meegenomen.

Op de terugweg naar ons chaletje werden we nog getrakteerd op een lichtflits maar deze keer kwam hij uit een kastje langs de weg :-(

 

Hier volgt nog een mooi filmpje (http://www.l1.nl/popups/mediaplayerpopup/_rp_comm_lsvideo...) met enkele leuke interviews ;-)

 

normal_gaiamarathon%20411.jpg

 

12:04 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

29-06-11

Het verslag van de Nacht!

nacht4.JPGVijgen na pasen... zou dit verslag kunnen heten want het is al bijna 2 weken geleden dat ik aan de start stond van de Nacht van West-Vlaanderen...

De adrenaline die sedert dan door mijn lijf giert is er precies nog niet helemaal uit: ik kan moeilijk rust vinden, ik wil dit en dat en nog veel meer en nog steeds dringt het niet tot me door dat ik 100 km gelopen heb. Een verslag was er nog steeds niet van gekomen maar nu heb ik me rustig voor de laptop geïnstalleerd met een koffietje en ga ik een poging wagen.

Na een maandenlange voorbereiding was het eindelijk zover, op vrijdag 17 juni om 20u zou ik de start nemen in de wedstrijd waarvoor ik vele uren getraind had: de 100 km van de Nacht. Op donderdag had ik een bezoekje gebracht aan sportkinesist Jan en hij zorgde voor een ontspannende massage van de benen die het de dag erna moesten gaan doen. Hij vertelde me dat de eerste kilometers misschien niet zo prettig zouden aanvoelen maar dat ik me zeker geen zorgen moest maken, mijn beenspieren en dan vooral de lange spieren waren in prima conditie.

Toen we omstreeks 19u aankwamen in de Mast in Torhout zagen we onmiddellijk heel veel bekenden: supporters, 10-km en marathonlopers, ultrarunners. Het voelde net als altijd, heel ontspannen naar de start wandelen, een praatje hier en daar, geen stress en allemaal mensen rondom ons die eenzelfde passie delen. Ik had me voorgenomen om na de eerste marathon door te komen in 4u15' (9,9 km/u) en een aantal loopvrienden vonden dit een geschikt tempo om zelf te stunten en een mooi pr neer te zetten. Jammergenoeg waren we nog vóór de start elkaar uit het oog verloren. Mijn ventje en ik stelden ons achteraan op en na het startschot kwam Gavertrimmer Kristof ons vergezellen. Koen VS liep ook een tijdje mee en Slakje Sven hield het bijna 20 km vol in ons groepje. Na 1 km stond het promoteam van de Leiemarathon langs de kant en ik riep door de parlefoon dat alles nog goed ging Knipogen

Zoals de kinesist voorspeld had liep het de eerste 5 km niet echt vlot, ik dacht aan de 95 km die nog moesten volgen, pfff..., als dit zo doorging zou het heel moeilijk worden. Na een 8-tal km was er plots de klik "vanaf nu kan ik lopen, lopen en blijven lopen" en het gevoel werd steeds beter. In mijn hoofd had ik de 100 km ingedeeld in de 5 ronden die we moesten lopen, dan lijkt het wat minder. Telkens je één ronde gelopen hebt begin je gewoon aan de volgende...

Na 42 km had ik 4u13'39" op mijn Garmin staan, tel daarbij nog 200 meter aan 1'12" en dan kom je aan 4u14'51" voor de marathon. Toen we aan de markt in Torhout (marathonpunt) kwamen had ik echter een afwijking van iets meer dan 300 meter te wijten aan de gemiddelde foutmarge op dergelijke toestellen. Het parcours was perfect afgemeten omwille van het BK. Marathontijd officieel: 4u16'49" en heel tevreden, doel 1 "bijna" perfect waargemaakt.

Het volgende doel was om mijn tweede marathon te lopen in 4u45' om zo een gemiddelde te krijgen van 4u30'/marathon. Philippe had ondertussen op de markt van Torhout afscheid van me genomen met een kus en ging vlug douchen. Julie kwam me even verder vergezellen op de fiets. Tijdens het eerste deel waren de weergoden ons nog gunstig gezind maar nu kwam de wind toch heel sterk opzetten, nu en dan viel er ook een druppel regen. De passages in Torhout en Lichtervelde waren telkens heel tof met heel veel bekenden langs het parcours. Bedankt supporters voor de talrijke aanmoedigingen, ik ga geen namen noemen, bevreesd om iemand te vergeten.

Aan de Goede Herder konden de supporters ons 3 maal zien passeren en daar keek ik telkens naar uit, je hoorde al je naam roepen van ver, sommigen kende ik niet zo goed maar het doet je toch wat, al die mensen die roepen. Aan km 60 stond Philippe klaar met zijn fiets om het over te nemen van Julie. Nu was het nog minder dan een marathon, dacht ik. Anderen zouden zeggen: die moet nu nog bijna een marathon lopen... een verschillende manier om hetzelfde uit te leggen. Er moest nog gelopen worden!

Bij de voorlaatste passage aan de markt (na ongeveer 61 km) was er heel veel ambiance, ondanks dat het al na tweeën was. Het lopen verliep nog steeds heel vlot en soepel. Ik had me voorgenomen om niet te stappen als het kon, enkel bij de bevoorrading nam ik de tijd om te eten en te drinken terwijl ik wandelde. Eten en vooral drinken tijdens het lopen kan ik niet, dus doen we dat dan maar niet. De weergoden waren ons steeds minder en minder goed gezind, nu en dan werden we getrakteerd op een regenvlaag en de wind blies ons op sommige stukken bijna van onze sokken. Bij de bevoorrading aan km 68 liep ik de derde Belgische dame voorbij, Philippe liet zich een beetje uitzakken met de fiets en hij meldde me dat ze er niet zo best uitzag en dat ik onmiddellijk een groot gat had geslagen. In Lichtervelde op de markt (rond km 73) was de ambiance al heel wat minder. De broodjes van de warme bakker kon je al ruiken maar ik moest nog meer dan een halve marathon ver. Je kon ook stellen dat ik al meer dan 75% gelopen had, en zeg nu zelf: dit klinkt toch veel beter.

Aan de Bollestraat (km 79,5) stonden er nog steeds enkele die-hards te supporteren, merci zulle, echt knap van jullie. Bij de laatste doortocht aan de markt (nog 19,6 km te gaan) voelde ik me nog goed. Ik riep naar André (wedstrijddirecteur): nog ééntje! Even verderop, in de eenzaamheid van de boerenwegeltjes, met de regen die plots met bakken uit de hemel viel en de wind die genadeloos blies werd dit gevoel al een heel stuk minder. De kilometertijden gingen nu wel een beetje de hoogte in maar de meeste liep ik nog steeds onder de 7'. De afwijking op mijn Garmin was ondertussen opgelopen tot bijna 1 km en nu vloekte ik op die technologische snufjes, het gingen er dus 101 worden volgens Garmin.

Het bordje van de 85 km passeerde ik na 8u57' dwz dat ik na 2 marathons (84,4 km) ongeveer 8u53' op de teller had. Marathon 2 werd gelopen in iets meer dan 4u36'. Doel 2 werd dus ook gehaald met zelfs nog een 9-tal minuten marge. Plan 3 (de laatste 15,6 km) had ik op voorhand niet nader bepaald, gewoon doen wat mogelijk was zonder mezelf in de vernieling te lopen. Bij de laatste passage aan onze wagen (km 88) stopte Philippe om recoverydrank en warme kleren uit onze wagen te nemen en om zelf nog iets te drinken en te eten. Toen Philippe terug bij mij kwam fietsen had ik reeds het bordje van 90 km bereikt. Nog 10 te gaan...

De tent aan de drankpost in Lichtervelde was ondertussen beveiligd met zandzakjes tegen de beukende wind en een vriendelijke brandweerman hield met beide handen alles goed op zijn plaats, chapeau. Ik sloeg nog een babbeltje met de brave meneer en plots vanuit het niets stond die vrouw die ik aan km 68 voorbijgelopen had naast me. Waar ze vandaan kwam, ik zou het absoluut niet weten. Philippe had in de open vlakten nu en dan eens achterom gekeken en toen was er telkens niemand te zien, ook niet toen hij 5' pauze nam aan onze auto. Enfin, ze bleef nog een kilometertje achter mij hangen en aan km 93 stak ze me voorbij aan een tempo om U tegen te zeggen. Ik liep die laatste 7 km aan een snelheid tussen de 7' à 7'10" per kilometer en nadien zag ik in de uitslag dat ze in die laatste 7 km nog meer dan 8' voorsprong genomen heeft. Toch straf en een beetje vreemd dat je na 93 km nog snelheden kan halen van meer dan 10 km/u. Straffe madam, als je 't mij vraagt.

En dan eindelijk, na 10u44'54" over 100 km (9,3 km/u) liep ik supercontent de markt van Torhout op. Ik had het gedaan, ik had niet gewandeld en ik voelde me niet stikkapot, I DID IT!!!!

Ik kan het nog altijd niet geloven: 100 km is toch wel heel ver hé maar het dringt nog altijd niet tot me door. Velen zeggen me: Veerle, wat heb je nu gedaan, ongelofelijk en inderdaad het zal waarschijnlijk nog een tijdje duren vooraleer ik besef dat 100 km wel een pokkeneind is Verstomd

Op zaterdag om 15u werden we dan terug in de Mast verwacht voor de céremonie protocolaire en tot mijn verbazing was ik eerste Belgische geworden in de categorie W40. Dora Vandewaetere werd Belgisch Kampioen bij de dames algemeen in een tijd van 10u14'. Alle kampioenen bij de dames en de heren werden gehuldigd en even later schalde de Brabaçonne door de luidsprekers. Een kippenvelmoment, iets wat ik waarschijnlijk nooit meer zal meemaken...

Nog eens bedankt aan de vele supporters, vóór, tijdens en na en wie weet... tot volgend jaar!

P1090381.JPG

 

10:58 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

15-06-11

Het aftellen is begonnen...

260014_1842215768357_1029473161_31639460_1754155_n.jpgMaandag stond Kortrijk Loopt aangekruist in mijn agenda; een dikke 11 km doorheen Kortrijk met aankomst op Hoog Kortrijk... jaja, op 't eind moesten we nog een stukje bergop lopen ;-)

In aanloop naar de Nacht van nu vrijdag zou dit nog een laatste training/wedstrijd worden. De verwachtingen waren om binnen het uur te finishen en normaal gezien zou ik met de huidige conditie daarvoor zelfs niet in het rood moeten gaan. De eerste kilometer ging in 5' dus iets te snel maar 't was dan ook bergaf, dit tempo bleef me echter vlot afgaan en zo liep ik ontspannen verder.

Toen we na 4,7 km aan de grote markt kwamen stond het publiek rijendik, de 5 km lopers werden afgeleid en wij liepen vervolgens over de fietsersbrug en de brug aan AZ Groeninge. Na die 2 bruggen was het deelnemersveld uitgerokken tot een lang lint en ik kon hier en daar nog iemand bijhalen. Ik bleef dan ook perfect aan 12 km/u lopen.

Na 10 km liep ik een groepje voorbij met daarnaast een cameraman op de motor. Gella Vandecaveye en Catherine Moerkerke liepen in dit groepje. De laatste 400 meter gingen bergop en plots liepen die 2 me terug voorbij. Het blijft er toch inzitten hé bij Gella, die drang om op 't eind nog eens de kraan open te zetten. Plots moest Catherine afhaken op 100 meter vóór de meet en Gella wachte haar op. Zo kon ik er terug bij geraken en liepen we samen over de finish.

Mijn tijd: 55'30" over 11,1 km en dat is juist aan 12 km/u en meer dan 5' beter dan vorig jaar. Na afloop had ik een heel goed gevoel, misschien dat ik me toch nog goed ga voelen bij die korte afstanden ;-)

Enfin, vanaf nu wordt het aftellen naar vrijdagavond. Veel rusten, veel drinken, goed eten. Vandaag neem ik een laatste sauna en donderdag worden mijn spiertjes onder handen genomen door kinesist Jan.

Ik kijk er echt naar uit!

 

10:06 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-06-11

Verslag over de "Ronde van België"

062.jpgOndertussen is het al meer dan een week geleden dat we aan de start stonden van de Ronde van België voor lopers.

Het concept: 10 lopers overbruggen 1000 km in estafette-vorm en lopen zo door de mooiste streken en plaatsjes van België. Geen grote steden maar telkens pitoreske dorpjes worden aangedaan, alleen jammer dat als je 's nachts moest lopen je weinig van de streek kon zien ;-)

Onze ploeg lopers, "de pilaarbijters", bestond uit 8 mannen en om het gemakkelijk te maken uit 2 Veerles... We hadden onze ploeg verdeeld in 4 cellen, 2 van 3 lopers en 2 van 2 lopers. Achteraf gezien was dit toch niet zo ideaal. Je kan geen reserveloper optrommelen eens de ronde gestart is en als er iemand geblesseerd raakt aan het begin van een etappe uit een cel met maar 2 lopers dan sta je daar hé. Eventjes kwamen we in de problemen met onze eerste cel van 2 lopers maar gelukkig raakte alles op tijd herschikt en opgelost.

De eerste keer dat Geert, mijn partner in crime voor het ganse weekend, en ik in aktie moesten komen was op woensdag rond 22u. 43 km stonden er in het roadbook genoteerd (van Herchies naar Mourcourt) om te overbruggen. Philippe was onze chauffeur en het moet gezegd, in het donker aan 12 km/u rijden op kleine boerenweggeltjes terwijl de co-piloot het roadbook leest is geen evidentie. Geert en ik waren om beurten co-piloot, ttz diegene die niet moest lopen nam het roadbook ter hand. We wisselden om de 3 km maar dat scenario werd de volgende dag herzien. Vanaf dan wisselden we op vlakke wegen om de 1,5 km, bergop om de 500 m en bergaf om de 2 km.

Na de eerste etappe keerden we terug naar huis en om 4u konden we eindelijk ons bed opzoeken. De tweede etappe werd op donderdag gelopen van 16u tot 20u van Dudzele over Maldegem naar Bassevelde. Geerts dochter was deze keer chauffeur van dienst. Eénmaal aangekomen in Dudzele ging ik op zoek naar een toilet en ik belde aan bij een klein rijhuisje. Ik werd meteen 50 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Een oud vrouwtje had haar broer op bezoek en begon onmiddellijk te vertellen. Ze had 6 zonen en 1 dochter, ontelbaar veel klein -en achterkleinkinderen. Ik kon haar verhalen wel smaken maar ik was daar wel om te plassen hé en 't werd dringend. Achteraan de tuin kon ik uiteindelijk terecht in een toilet zonder stromend water. Het deed me denken aan de tijd dat ik bij mijn grootmoeder op bezoek ging. In Maldegem stond Nico klaar om te supporteren (merci hé) en zag me al na 15 meter een verkeerd baantje nemen, sloeg de vermoeidheid dan al toe of was ik de kluts kwijt van Nico te zien?

Voor onze derde etappe trokken we op vrijdag richting Millen. Rony werd onze chauffeur voor de rest van het weekend. In de buurt van Tongeren tankten we onze wagen goed vol alvorens naar het vertrekpunt van onze derde etappe te rijden. Rond 9u30 begonnen we eraan. Ondertussen was er wat paniek ontstaan omdat Rony zijn tankkaart nergens meer kon vinden.

Elke etappe bestond voor onze cel telkens uit 2 stukken van ongeveer 20 km en toen we in Hermalle-sous-Argenteau aankwamen rond de middag werd het landschap al heel wat glooiender en 't zou niet meer veranderen. De organisatoren hadden de snelheid berekend waaraan gemiddeld moest gelopen worden om op tijd bij het aflossingspunt te komen waar een andere cel het kon overnemen. Tot nu toe lag de limietsnelheid op 11,1 km/u maar vanaf Hermalle was die aangepast naar 10,1 km/u... dit beloofde niet veel goeds. Het was ook heel warm en droog en Geert en ik vonden achteraf gezien dat deze etappe de zwaarste was, van Hermalle naar Charneux.

Vanaf Charneux was het nog 40' rijden tot op de camping in Dochamps waar we wat konden rusten en slapen maar Rony wilde nog eens gaan zien bij het benzinestation in Tongeren of de tankkaart daar ergens lag. Jammergenoeg was dit niet het geval. Rond 16u kwamen we dan aan op de camping en na een frisse douche en een even frisse pint konden we smullen van lekkere pasta bolognaise waarvoor de cel van Dominique, Veerle en Patrick gezorgd had.

Om 00u30 moesten we terug op pad om de etappe van Cetturu via Bastogne naar Fauvilliers af te haspelen. We hadden ons nog wat neergelegd op bed om te slapen maar onze overburen die een feestje hielden tot in de vroege uurtjes beslisten er anders over. Toen we naar onze TVH-automobiel wandelden lag de volledige camping in dromenland en was het muisstil uitgezonderd op één plaatsje en dat juist tegenover onze tenten :-(

Het lopen verliep heel vlot, alhoewel we bijna 900 hoogtemeters moesten overwinnen. Het is wel iets speciaals, lopen in het pikkedonker, bergop, bergaf, eventjes recupereren in de auto en na 5' à 10' terug de auto uit om het volgende stukje af te haspelen. Interval heb ik nu wel getraind zulle, ongeveer 100 x...

Rond 7u kwamen we terug aan op de camping maar de bedden waren nog niet vrij dus vlug een douche genomen en rond 8u vertrok de cel van Kristof, Philippe en Georges dus palmden we die bedden in. Ik viel relatief snel in slaap maar rond 10u schoot ik wakker, badend in het zweet. 't Was alsof de hitte de tent volledig in zijn greep had, een sauna had er niets aan. Ik besloot om nog een beetje te blijven liggen. Rony, Geert en ik hadden een kleine weddenschap van wie het langst bleef slapen. Doordat ik in een apart compartiment lag had ik niet door dat Geert en Rony al lang op waren. Toen ik rond 11u30 mijn slaapkop buiten stak zaten Rony en Geert al frisgewassen te blinken in de hete middagzon.

In de namiddag zijn we iets gaan drinken met de cel van Xavier, Frank en chauffeur Leen waarna we rond 16u terug pasta bolognaise smulden. De volgende dagen alvast geen pasta meer voor mij... alhoewel met de Nacht in 't vooruitzicht.

Om 19u was het terug tijd om te vertrekken, deze maal richting Frankrijk (de ronde van België, weet je wel...) naar Linchamps. Onderweg werden we getrakteerd op vuurwerk, gietende regen, rollende donder... Dat beloofde niet veel goeds. De cel die we moesten aflossen kwam zo verzopen als maar kon aan en wij vertrokken dus ook in de gietende regen. Na een dik halfuur verminderde de regen een beetje. We waanden ons even later in een sprookjesbos; de warmte van overdag die het asfalt had opgeslagen kwam naar boven in prachtige nevels die opstegen tot een meter hoog, in de verte zag je massa's bliksemschichten. Geert liep bijna een everzwijn omver en ontelbare kikkers kruisten ons pad. Even dacht ik een waterschildpad te zien die krakend onder de wielen van onze wagen verdween. Achteraf hebben Rony en ik beslist dat het NIET om een waterschildpad ging maar om een stukje hout van een boom... om ons geweten te sussen ;-)

Het moment dat we België terug binnenreden juist om middernacht klonk er een kreet vanuit de wagen, 't was Geerts verjaardag! We kregen vleugels en ondanks de hoogtemeters (800 meter) werd het onze snelste etappe. Rond 1u zat ons deel van de ronde erop. We vierden Geerts verjaardag met Enames, een droge worst en een Tourtel voor Rony waarna ons nog een laatste rit naar huis restte om een beetje te slapen alvorens naar Ganshoren te rijden op zondagmiddag voor het slotevenement.

Na een uur rijden werd Rony slaperig en besloten we om even een parking op te rijden. Man, man, man, wat was dat... er kwamen onmiddellijk enkele auto's rond ons cirkelen, even verder stond er een auto of 5 geparkeerd, er liepen 2 mannen rond die dichterbij kwamen. We waren dus op een homo-parking beland, ik stapte nog even uit om te laten zien dat we niet het doelpubliek waren en Rony durfde zelfs nog een plasje te maken waarna we vliegensvlug onze weg terug vervolgden.

De volgende dag werden de loopschoenen nog éénmaal aangebonden voor een plaatselijke ereronde in Ganshoren en dan zat het erop, 1000 km later en evenveel verhalen verder... iets om nooit meer te vergeten. Het afsluitend driegangenmenu smaakte heerlijk en de plannen voor volgend jaar zijn al gesmeed... misschien wel met 2 teams ipv met 1!!!!!!

   

 

19:26 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-05-11

50 km training 1 mei

P1090261 [Desktop Resolution].JPGTja, het uitgebreide verslag van de 6 uursloop in Loos is er jammergenoeg niet gekomen. Excusen zoals "te druk, te veel werk, te veel feestjes..." zijn allang afgezaagd want eigenlijk had ik gewoon geen zin om in mijn pen te kruipen en te bloggen. De blogs zijn niet meer wat ze zijn geweest, de hoogconjunctuur van het bloggen is jammergenoeg verleden tijd :-(

Je zou het een laatste stuiptrekking kunnen noemen want mijn blog volledig stopzetten... daar zou ik het toch moeilijk mee hebben. Zodus, hier volgt een verslagje van mijn training van zondag. Ik hoor jullie al denken: "wie haalt het nu in zijn hoofd om een blogbericht te schrijven over een simpele training nadat die persoon juist verkondigd heeft dat het bloggen op apegapen ligt..."

Welnu, zondag was het toch een specialleke... 50 km trainen met wisselende partners, 't is niet iedereen gegeven Knipogen 

Na een korte nacht (feestje op zaterdagavond) stonden Philippe V, Dirk, Julie, Philippe en ikzelf klaar rond 7u30 om een eerste lus van 22 km af te haspelen, de één al wat warmer aangekleed dan de ander. We trokken langs de Leie richting "sjouwer" in Aalbeke, nadien liepen we braafjes voorbij een "vinkenzetting" waarna we via Marke huiswaarts keerden. Daar stond er al een gans ontvangstcomité te wachten: Sandra, Veerle T op haar piekebest, Renate, Hilde, Geert...

Het tweede rondje goed voor 17,5 km vertrokken we terug met vijf: good old Dirk, Geert, Renate en Hilde. Sandra had haar tekentalent bovengehaald en hier en daar sprong ze vanachter een boom tevoorschijn gewapend met pancartes en een fototoestel in de aanslag. Supporters zijn het beleg op de boterham... merci Sandra en Wouter want die kwam ons nu en dan een stukje vergezellen met de MTB.

Voor de laatste lus tekenden Ruth, Rony, Leen, Geert, Renate (top hoor, Renate liep voor 't eerst 27 km) en de onvermoeibare Dirk present. Het werd een mooi tochtje richting Provinciaal Domein Bergelen. Toen Dirk en ik het marathonpunt voorbijliepen klonk er een "juij" door de Gullegemse boerenwegelkes. We hadden toen 4u29' op onze chrono. Eénmaal terug thuis hadden we nog een 20-tal meter te kort om aan 50 km te geraken zodat Dirk en ik nog een klein stukje doortrokken. Renate was ondertussen op haar eigen tempo blijven lopen en Leen, Dirk, en ik besloten om haar tegemoet te lopen zodat de teller uiteindelijk bleef staan op 51,15 km in 5u26'.

Het mocht gerust nog iets verder zijn, moe was ik niet wat ook de bedoeling was want ook deze week mag/moet er getraind worden. Het heeft weinig zin om je in 't weekend kapot te lopen zodat je een week moet recupereren en nadien een week niet kan trainen. Ondertussen heb ik gisteren al terug 15 km aan "nachttempo" rarara, bijééngelopen.

Na de verkwikkende douche schoven Koen, Ruthje, Seppe, Leen, Hilde, Renate, Philippe en de kinderen de voetjes onder tafel voor een pastamaaltijd met als toetje fruitsalade met slagroom... Alleen jammer van de schoonheidsfoutjes: "tabasco halvelings vergeten, stokbrood volledig vergeten en blikjes op tafel...".

Volgende week vrijdag "de dertiende" wordt hetzelfde loopparcours afgewandeld. Om het gevoel eens te ervaren hoe het is om een ganse nacht op pad te zijn start ik 3 lussen al wandelend.

Lus 1: start om 20u

Lus 2: start rond 1u à 1u30

Lus 3: start rond 5u à 5u30 inclusief zonsopgang aan de vijver in Bergelen

Wie zin heeft om één of meerdere lussen mee te wandelen, kom gerust af. Er is bevoorrading voorzien tussen de verschillende lussen en na de laatste lus kunnen we smullen van koffiekoeken met chocomelk. Vergeet je  fluorescerende vestjes en lichtjes niet!

 

10:52 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-04-11

6 uur van Loos (Rijsel): 1ste dame met 60,408 km...

loos2.JPGIk hoef jullie wellicht niet te vertellen dat ik vandaag op een roze wolkje vertoef. Een uitgebreid verslag volgt later, toch wil ik nu al iets neerpennen.

Gisteren werd ik in Loos nabij Rijsel (Frankrijk) eerste dame in een 6 uurswedstrijd. Ik haalde een afstand van 60,408 km en daarmee werd mijn doel om beter te doen dan op de 6 uur van Aalter verleden jaar behaald. In de uitslag overall (heren en dames) werd ik 12de.

Ook niet vergeten dat ik vorige week pas de marathon van Parijs liep in een meer dan behoorlijke tijd. Deze week wordt een rustige week en na Pasen vliegen we er terug in om op 17 juni aan de startstreep te staan in Torhout.

 uitslag1.JPG

 

 

08:50 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

11-04-11

Marathon de Paris: het verslag!

parijs.JPGZaterdagmorgen was het dan zover, we trokken richting Parijs om er de volgende dag de marathon in de lichtstad te lopen. We pikten Gavertrimmer Kristof op en rond 10u konden we onze wagen parkeren in de ondergrondse garage die bij het hotel hoorde. Verleden jaar hadden we ons blauw betaald aan een parkeerplaatsje op een openbare parking en zo had ik dit jaar een hotel uitgekozen met parkeermogelijkheid.

Even later trokken we richting Expo om onze borstnummers op te halen. We aten er een rijstmaaltijd met bananen à volonté en dan konden we shoppen. Ik schafte me teenkousen aan maar nu van een ander merk dan degene dat ik al had. Ik probeer ze donderdag even uit. We konden ook iets schrijven op een gigantische muur en daar pende ik mijn vooropgestelde tijd neer: 3u53'53". 

's Avonds had ik een tafeltje gererveerd in Restaurant Zo (http://www.restaurantzo.com/) voor ons drietjes en Philippe V. (nog een Gavertrimmer) kwam ons vergezellen. Het eten was er heerlijk, ik koos voor pasta maar ze hadden er ook sushi als specialiteit, ik wil hier zeker nog eens terugkomen om te tafelen. Het restaurant lag iets buiten de toeristische straatjes en er vertoefden vooral echte Parisiens. Gelukkig had ik vorige week gereserveerd want 't was volzet. Op de terugweg passeerden we aan de mooi verlichte "La Madeleine" en rond 22u30 lagen we in ons bed. Gelukkig had ik mijn wekker gezet want ik sliep heel goed, 't is al anders geweest vóór een marathon.

Na het ontbijt trokken we onze looptenue aan die we de avond tevoren klaargelegd hadden. Niets aan het toeval overlaten, heet dit dan. Tot mijn verbazing vond ik nergens mijn Garmin terug en ik was nochtans 100% zeker dat ik hem meegenomen had. Even op het bed gaan zitten om hem te zoeken in mijn tas en pardoes op mijn zonnebril gaan zitten... Slim, heel slim, nu was ik Garmin kwijt en had een kapotte bril. Philippe loopt nooit met een zonnebril dus dit probleem was al van de baan, ik leende de zijne.

We namen de metro en dan was het aanschuiven om in ons startvak te geraken. Toen we uiteindelijk in een vak stonden bleek het het verkeerde, we stonden bij de richttijd 4u15'. We geraakten gelukkig helemaal vooraan in dit startvak en klauterden over de hekkens om in het juiste startvak te geraken. Achteraf bezien niet echt slim, we konden ons zo wel eens pijn gedaan hebben. We stelden ons op bij de laatste pacer in het vak en ik besloot om telkens van pacer naar pacer te hoppen en zo vooruit te schuiven wat nodig ging zijn om mijn richttijd te halen.

Om 8u58 liep ik over de startmatten, het enige waarop ik kon voortgaan was mijn polshorloge. Het ging dus een marathon worden op gevoel en het gevoel zat goed. Vanaf de eerste meters tot de laatste heb ik lopers ingehaald. Op bepaalde momenten was dit heel lastig, telkens een beetje afremmen, slalommen, terug optrekken. Ik denk dat ik op die manier minstens 43 km gelopen heb;-) 

Rond kilometer 15 gaf mijn mp3 de geest, waarschijnlijk doordat hij helemaal nat geworden was van het zweet. Ik had hem beter in een plastiekzakje gestopt in mijn broekzak. Na de zonnebril de tweede breuk... De rest van de marathon heb ik dan maar genoten van de fantastische sfeer en muziekbandjes waren er genoeg. Het halfmarathonpunt kwam ik door in 1u56'38” (dit heb ik dus pas nadien gezien in de uitslag). Even voorbij km 38 zag ik Julie en wat later ook Joeri, Nico was een stuk voorop volgens Julie. Aan km 41 voelde ik plots een tikje op mijn schouder: Philippe had me bijgehaald, hij had een superdag. Hij holde me voorbij maar ik zag hem wel nog tot op het eind voor me lopen met zijn rood KVK-shirt. De laatste 7,2 km liep ik in 38' (bijna 11,4 km/u) dus ik had nog genoeg over op 't eind.

Ik finischte in 3u53'15”, niet eens zoveel van mijn vooropgestelde tijd en dit zonder Garmin! Ik had mijn tweede helft gelopen in 1u56'37”, 1” sneller dan mijn eerste helft.

Moet ik jullie nog vertellen dat er hier een heel tevreden burger zit... Allicht niet hé!

20:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

01-04-11

Over Parijs en andere dromen...

voer sleutelwoorden inDaarnet vroeg er iemand op de chat of ik de marathon van Parijs als training zag voor de 100 km van de Nacht en hier wil ik graag eventjes verder op ingaan. Ik was van plan om nu en dan een marathon in te plannen als training en dit heb ik ook gedaan met de Binnenmaas Marathon in Maasdam. Die marathon liep ik in 4u05' en nadien bleek dat ik wonderwel snel gerecupereerd was. De dag erna werden de loopsloefkes al terug aangebonden en het weekend erop werd er op 't gemakske 34 km afgehaspeld samen met Frank. Nuja, op 't gemakske, onze lange duurlopen gingen bijna allemaal aan net geen 10 km/u. Het vormpeil zit dus goed.

Parijs dan... Wel, ik ben eigenlijk redelijk ambitieus voor Parijs, misschien dat ik wel de goden tart met volgende uitspraak maar een nieuw pr is de inzet, ik zou zelfs ontgoocheld zijn moest het er niet van komen. Verleden jaar liep ik daar een tijd van 4u05' waar ik best tevreden mee was. Ik had toen minder getraind in de winter, nu sta ik 3 kg scherper en mijn lange duurlopen gaan dit jaar een stukje sneller en vlotter. Ik loop dus Parijs wel degelijk als wedstrijd en niet als trainingsloop. Niet dat ik me stikkapot ga lopen, ik had na iedere marathon tot nu toe het gevoel dat ik nog een tijdje kon doorgaan.

Op mijn Garmin zal ik niet 100% vertrouwen want verleden jaar had ik daar bijna 43 km op de teller na afloop. Doordat je niet de ideale lijn kan volgen - dit is enkel weggelegd voor de snelle kraks onder ons - komen er algauw enkele honderden meters bij. De ene keer staan de bevoorradingsposten rechts en dan weer links zodat je veel verloren baan aflegd. Mocht het dus niet lukken om onder de 4 uur te duiken in Parijs dan zal het misschien daar iets mee te maken hebben, of ik kan een slechte dag hebben, of ziek worden of.... niet teveel aan denken, gewoon gaan met die banaan Lachen

De week erop trek ik terug richting Frankrijk, naar Loos meer bepaald. Daar ga ik meedoen aan een 6-uurswedstrijd. We zullen zien hoe de beentjes voelen na Parijs maar normaal gezien moet ik over de 50 km geraken. Dit wordt meteen een eerste grote test naar de Nacht toe, hopelijk verloopt de recuperatie na Parijs vlot genoeg om een mooi eindtotaal neer te zetten. We zullen zien, zei de blinde... en hij zag nooit.

Verder staan er vanaf eind april veel lange duurlopen gepland, nu en dan zal het een lange Aktivia-wandeling worden. Deze zijn uitermate geschikt om kilometers te malen: je kan nu en dan eens bijtanken op een drank/controlepost, een sanitaire stop kan eens nodig zijn en vooral, je ziet eens een ander parcours dan hetgene je al 101 keer afgehaspeld hebt hier thuis. Eigenlijk zijn dergelijke wandelingen zelfs beter dan wedstrijden die je als training loopt want onbewust ga je in een wedstrijd iets sneller lopen dan je oorspronkelijk van plan was; allé bij mij is dit toch zo.

Ondertussen heb ik mijn fietske terug van stal gehaald, opgeblonken en al gebruikt. Morgen had ik normaal een klein looptrainingske gepland maar zoals de weersverwachtingen zijn zou het wel eens kunnen dat het een flinke toer fietsen wordt. In de voormiddag hoop ik om een deel van de tuin in orde te zetten, in de namiddag fietsen/lopen en 's avonds een klein feestje voor Mauds 11de verjaardag. Zondagmorgen vroeg ga ik naar de Gavers om er 16 km te lopen en daarna naar Heule voor de doortocht van de Ronde, een aperitiefke drinken en een beetje blijven plakken bij de "moaten" en daarna een luie namiddag passief wielrennen.

Volgende week ben ik de ganse dag vrij van 't werk zodat ik uitgerust naar Parijs kan trekken. Kristof van de Gavertrimmers gaat met ons mee en op zaterdag hebben we afgesproken met Philippe (ook een Gavertrimmer), het zal ongetwijfeld weerom een mooie ervaring worden...

15:15 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (8) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

18-03-11

Ozark Henry, duurloop, luchtkarabijnschieten, feestje, bbq, feestje... druk weekend dus!

Op mijn blog vertelde ik nog niets over de marathon van afgelopen zaterdag dus bij deze... hier volgt een klein verslagje:

maasdam.JPGOm 10u kwamen Philippe, Maud en ik aan in Maasdam. De bedoeling was om deze marathon als oefenloop uit te lopen. Omkleden gebeurde in de showroom van de plaatselijke garage, wel origineel. Er waren ook een 50-tal teams aanwezig, vooral roparunners die in estafette 63 km mochten afhaspelen.

Ik liep in een groepje van een 6-tal lopers aan een lekker tempo van ongeveer 10,1 km/u. Ik had constant het gevoel dat ik met een handrem opliep maar ik besloot om bij het groepje te blijven. Deze marathon wou ik als training lopen dus niet overdrijven was de boodschap. Qua bevoorrading hadden onze Noorderburen hun uiterste best gedaan: om de 5 km een verfrissingspost met sportdrank, water, cola, sinaasappelen, bananen, suikerwafels, snickers... Echt de moeite, eigen drank en gellekes waren hier niet nodig.

Half marathon kwam ik door in 2u04' en van ons groepje waren we plots maar met 2 over. Ik geraakte in gesprek met mijn loopmaatje en hij zag deze marathon als oefenloop voor de 60 km van Texel. Onbewust zijn we dan iets sneller gaan lopen en de laatste 4 km gingen aan 11 km/u, km 42 werd mijn snelste km (ongeveer 11,5 km/u).

Ik finishte in 4u05' en werd daarmee eerste dame. Ik kreeg een mooie ruiker bloemen als prijs. Na de marathon reden we door naar Spijkenisse waar we een nachtje gingen logeren in een welness-hotel. Samen met Maud speelden we in het zwembad en konden Philippe en ik genieten van de sauna, stoombad en bubbelbad. 's Avonds werd er dan lekker gedineerd in Bonnie Beer ( http://www.beren.nl/). De volgende morgen werden de loopschoenen aangetrokken om 6 km te lopen alvorens te genieten van het ontbijt. Ik denk dat ik klaar ben voor Parijs!

Ozarkhenry2007.jpgHet komende weekend belooft alvast heel druk te worden. Vanavond trekken Philippe en ik richting Lotto-arena voor een concert van Ozark Henry. Ik kijk er enorm naar uit. Deze Kortrijkse artiest vind ik één, zoniet de beste Belgische zanger van de laatste jaren. Ik mag wel zeggen dat mijn muzieksmaak -en interesses heel breed zijn maar Piet vind ik gewoon de max.

Morgen gaan we dan in de namiddag samen met de Gavertrimmers schieten met luchtkarabijn -en pistool terwijl de kinderen naar de generale repetitie gaan voor het oudersfeestje van komende zondag. Voor het Gavertrimmersdiner op zaterdagavond moeten we jammergenoeg passen want één van onze vrienden wordt 40 jaar en we hadden al beloofd om naar dit feestje te gaan samen met de kinderen. Eigenlijk moet er dit weekend ergens tussenin een dertiger gelopen worden, dus dat wordt puzzelen en passen want onze zondag zit ook al overvol...

Zondag begint met een aperitief en bbq van de jeugdbeweging van de kids, gevolgd door een oudersfeestje. Daar allemaal tussenin moeten dan nog 2 familiebezoeken geperst worden... man, man, man, 't wordt superdruk maar wel heel leuk... mijn gedacht.

Nu nog even de voorbije loopweek toelichten:

zaterdag: marathon in Maasdam: 4u05'14" over 42,195 km

zondag: 6 km langs de kanaaltjes in Spijkenisse in 37'57"

dinsdag: al lopend naar de club en WU (6 km), circiuttraining met tussenin 2 x 1000m, duurloop nadien (11 km) = 19 km in 1u51'51"

woensdag: 11,5 km in 1u08'

donderdag: 10,5 km in 1u01' samen met Joggingclub Wevelgem

Volgende week start ik op woensdagavond met een reeks van 7 nachtdiensten van 10u dus wordt deze week een rustige week met korte trage trainingen, de beentjes kunnen er enkel deugd van hebben om eens goed te recupereren zodat ik op 10 april fris en monter aan de start sta van mijn elfde marathon!



09:15 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |