15-04-15

IAU 24H World Championships Turin 2015

DSC03711.JPG

Maanden had ik er naar toe gewerkt en dan was het eindelijk zover, het WK 24-uurslopen in Turijn.
In de maanden januari en februari had ik telkens 350 km getraind, maart werd een uitschieter met 502 km waarvan 1 week (trainingsweek aan zee) van 202 km. Voor een ultraloper zijn dit geen spectaculaire getallen qua trainingskilometers maar ik ken mezelf onderhand voldoende om te weten dat meer kilometers trainen daarvoor niet resulteert in betere ultraloopwedstrijden.
Zoals jullie wellicht weten combineer ik het ultralopen met een job in het ziekenhuis inclusief nachtshifts en weekendwerk en een druk gezin met 4 dochters. Soms moest er al eens gegoocheld worden om de loopschema's, uurroosters, werk/schoolschema's naadloos in elkaar te laten overvloeien maar meestal kwam alles uiteindelijk op z'n pootjes terecht. Meer dan eens kwamen zowel Philippe als ik thuis met beiden een brood en krant of juist omgekeerd (geen krant en brood) maar daar werd algauw een mouw aangepast.

DSC03683.JPG


Op vrijdag 10 april vertrok de Belgische ploeg samen met de begeleiders en supporters (Philippe en de kinderen gingen mee naar het WK) vanop de luchthaven van Charleroi naar Turijn.
Eenmaal aangekomen op de luchthaven zagen we dat onze vlucht een vertraging had van bijna zes uur... balen natuurlijk want op die manier zouden we de vlaggenparade met al de delegaties (40 landen) missen. We kregen ter compensatie eet- en drankbonnen en zo werd de tijd dus gedoofd... met eten en drinken...

10532812_10204617908632566_757406569738514220_o.jpg


10828062_10204617918872822_7952406116536107075_o.jpg


Bondscoach André Mingneau was reeds van woensdag in Turijn en die zorgde ervoor dat we onmiddellijk na de landing een shuttle konden nemen om aan te schuiven aan de pasta-maaltijd.
Uiteindelijk verliep alles redelijk vlot en konden we vrij makkelijk inchecken in ons hotel. Philippe logeerde met de kinderen in het centrum van Turijn terwijl ik bij de Belgische delegatie verbleef. Ik had een éénpersoonskamer en zo kon ik rustig alles klaarzetten van persoonlijke verzorging voor de volgende dag. Rond 23u schoof ik tussen de lakens en de wekker zou rond 6 uur aflopen. Het was heel warm in mijn kamer, de airco werkte niet naar behoren en zo sliep ik niet zo best.

11096383_10204617875191730_7898129586420038703_o.jpg


In ons hotel logeerden Spanjaarden, Japanners, Esten, Canadezen, Uruguayanen en Noren en zaten heel wat supporters voor het Nederlandse team. De dag van de wedstrijd werd er aan het ontbijt verbroederd met Rinus die op facebook voor up-dates ging zorgen over het verloop van de wedstrijd en heel wat foto's zou nemen, bedankt Rinus.

DSC03690.JPG


Rond 8u30 werden we met een autocar van het leger naar Parco Ruffino gebracht.
De Belgen met zes atleten deelden een tent voor onze persoonlijke bevoorrading met één Griekse en één Algerijnse atleet. Deze laatste was een beetje tegendraads want hij eiste 1/3 van de tent voor zichzelf op. Na wat gepalaver over en weer leek hij enigszins gekalmeerd maar even later zat het er terug bovenarms op. Niets van aantrekken dan maar en gewoon focussen op onze wedstrijd.

11088450_10204617952593665_9146289235040313341_o.jpg


Om 10 uur was het dan zover, we konden onder een stralende zon eindelijk van start gaan. Wat hou ik van zo'n weertje, het mocht gerust nog een flink stuk warmer zijn voor mij.
Er was naast het WK ook een Open Race en die startte 100 meter na ons.
Ik had met mezelf een afspraak gemaakt om niet sneller dan 10 km/u te lopen en dit lukte goed, ik draaide rondjes van ongeveer 12'12" (2 km). Na 4 uur wedstrijd liep ik in 89ste positie op 123 deelneemsters. Niets om me zorgen over te maken, ik start altijd redelijk achterin en schuif gestaag op gedurende de ganse wedstrijd en zo was het ook deze keer.
In de namiddag brandde de zon hevig en enkele lopers werden getroffen door een zonneslag.
De Belgen hadden zowel een mannenteam (Luc, Geert en Peter) als een vrouwenteam (Valerie, Patricia en ik). Valerie was de dagen vóór de wedstrijd een beetje koortsig geweest en dit liet zich nu voelen. Ze kreeg last van haar maag, zweette enorm en kon maar weinig eten en drinken en dit laatste komt dus niet goed op dergelijke wedstrijden. Na 95 km en na talloze pogingen om haar op te peppen moest ze met tranen in haar ogen de handdoek werpen, zo jammer voor haar.

11101498_10204621338998323_1726908651115362082_o.jpg


De wedstrijd kabbelde verder en de ene keer zag ik Philippe met een biertje langs het parcours staan en de andere keer met een ijsje... hmmm... ik zou de dag erop wel mijn schade inhalen.
De kinderen waren aanwezig bij de start maar na een tijdje trokken ze de stad in om te gaan winkelen. Rond 17u waren ze er terug met een mooi aantal shoppingbags in de hand :-)
De kaap van de 100 km bereikte ik na ongeveer 10u30 en halfweg wedstrijd had ik ruim 113 km op de teller. Ondertussen was ik opgeschoven naar de 68ste positie. Even later vertrok Philippe samen met de kinderen om enkele uurtjes te gaan rusten.
André zou zijn voorbeeld volgen en even gaan slapen maar de tijd verstreek en ik zag André telkens zitten aan de Belgian Box, hij vond de wedstrijd blijkbaar heel spannend en hij geraakte maar niet weg.

DSC03778.JPG


Tijdens de nacht was er plots een klein brandje met elektriciteits-uitval tot gevolg, gelukkig bleven de piepgeluidjes weerklinken telkens we over de registratiematten liepen. De organisatie had voor zulke onvoorziene pannes wel een back-up systeem voorzien met rondetellers op twee plaatsen op het parcours. Man, man... what a hell of a job... 24 uur rondjes tellen voor meer dan 300 atleten...
Langs het parcours waren er een tiental dixie's maar die hadden overdag uren in de warme zon gestaan dus was het niet echt aantrekkelijk om te gaan plassen onderweg maar toch moet dit gebeuren hé. Door de bezwete kleren en schuurwonden van het zweten was dit telkens een martelgang die enkele minuten in beslag nam. Ook om je nadien terug op gang te trekken was het geen sinecure.

11041083_10206383050805223_3688621733779168281_n.jpg


Rond vier uur begonnen de vogeltjes te fluiten en sommige ultralopers zongen terwijl ze liepen en ik... ik kuste de grond. Iedereen weet dat als je op een parcours loopt van 2 km met veel draaien en keren en je neemt telkens je bochten heel ruim dat je dan heel wat meer kilometers maakt na 24 uur. Ik wou dus slim zijn en zo dicht mogelijk tegen de dranghekkens aanlopen. Een beetje te dicht blijkbaar want ik maakte een serieuze tuimelperte. Ik kwam op mijn linkerkant terecht, schouder, heup en hand deden pijn maar ik ben geen mietje hé dus vlug recht gekrabbeld en weer weg. Ik had handschoenen aan - 's nachts was het afgekoeld en de meesten onder jullie weten dat ik veel last heb van koude handen - en merkte pas toen ik ze een paar uur later uittrok dat mijn linkerhand flink gehavend was.
Best grappig, als ze me na de wedstrijd gevraagd zouden hebben wat er nu meest pijn deed, mijn benen of mijn voeten zou ik geantwoord hebben: geen één van de twee, mijn schouder en hand doen meest pijn ;-)

DSC03800.JPG


De ganse wedstrijd kon ik goed drinken, 500 ml per uur dus in totaal heb ik ongeveer 12 liter drinken naar binnen gekapt, dit kan tellen hé. Eten lukte tot ver over middernacht goed maar dan was het over en kon ik enkel nog drinken. Mijn eten bestond uit marsepein, nougat, crème brulé, boterhammen met kaas en vlees, koek, aardappelen met zout, pudding en rolo (chocolade) en dit alles werd me telkens aangereikt door David. Ook Magda en Maria waren een enorme hulp met veel aanmoedigingen en hulp, van harte bedankt hiervoor.
Toen ik 's nachts iets extra's wou aantrekken van kledij hoefde ik maar te roepen en ik werd op mijn wenken bediend.

DSC03837.JPG


Ik wou in 2015 deelnemen aan de Spartathlon maar door het grote aantal kandidaten (meer dan 550 aanvragen voor 390 plaatsen) was er dit jaar voor het eerst een loting en ik kwam als 175ste op de wachtlijst terecht, onmogelijk om er dus nog bij te geraken. De enige manier om er in 2016 zeker bij te zijn was een rechtstreekse plaatsing afdwingen en dit kon door op een 24-uursloop 204 km te lopen.
Ik had er vertrouwen in dat ik dit op een WK met een sterke bezetting wel zou kunnen maar het moet nog altijd gelopen worden.
Na 23 uur wedstrijd was het dan zover, er stond 204 km op mijn teller en ik had nog geen meter moeten wandelen. De vorige keren dat ik uurwedstrijden liep viel ik compleet stil eens ik een vooropgesteld doel bereikt had maar nu zou ik dit niet laten gebeuren en zo kon ik in het laatste uur nog ruim 8 km lopen.

DSC03862.JPG


Ondertussen waren Philippe en de kinderen er terug en de andere supporters die even waren gaan rusten waren allemaal terug present, het werd een denderende finale.
Ik liep de laatste 2 ronden samen met Patricia, de laatste ronde met de Belgische vlag tussen ons in. Na het eindsignaal vielen we elkaar in de armen. Patricia Verschuere had precies 1 ronde meer dan ik en kwam zo uit op 214,556 km, zelf was ik uitermate tevreden met 212,556 km, dit was toch iets waarvan ik gedroomd had maar niet geheel verwacht. Patricia haalde een 21ste plaats, zelf werd ik 24ste.
Luc de Jaeger-Braet finishte 88 meter achter ons met 212,468 km. Na zijn zwaar seizoen (Spartathlon, Coast to Kosci, Transgrancanaria) mag hij tevreden terug blikken op dit WK.
Peter Palmans deed het met een afstand van 232,981 km uitstekend en Geert haalde 215,894 km. Daarmee bleef hij onder zijn verwachtingen maar het goede groepsgevoel onder de Belgische teamleden maakte veel goed ;-)

DSC03875.JPG


Even later konden we bekomen in de Belgian Box en Pat Leysen en Veronica die komen supporteren waren kwamen nog even goedendag zeggen.
Daarna wilde iedereen snel naar het hotel om te eten, douchen en een beetje te slapen want rond 16u werden we terug verwacht voor de slotceremonie.
Na de slotceremonie reden we samen met Marc die een auto gehuurd had naar een groot hotel iets verder buiten de stad om er een afsluitende maaltijd te nemen.
Toen ik daar naar het toilet wou geraakte ik er niet meer uit, blijkbaar was het een raar systeem om de deur te sluiten en te ontgrendelen. In paniek stuurde ik een sms-je naar André maar die was nog onderweg met de bus. Hilariteit alom want hij kon vanop die bus mij uiteraard niet komen redden. Gelukkig ben ik er dan toch uitgeraakt via de deur. Ik had al gezien dat in het uiterste geval van nood ik onder de deur zou kunnen kruipen maar na een 24-uurswedstrijd zou dit toch niet evident geweest zijn ;-)
We moesten nog enkele minuten wachten voor we binnen konden voor de maaltijd en Luc, Peter en ik zetten ons even in de zetel neer en nog geen minuut later kon Valerie volgende foto nemen:

11132040_10206754947216137_2001343976_n.jpg


Het voorgerecht smaakte heerlijk, het hoofdgerecht was iets minder en het dessert werd geserveerd op een plastieken bordje maar hé, het smaakte en de wijn vloeide rijkelijk... Wat wil een mens nog meer? Een koffietje in 't hotel en dan eindelijk naar bed.
De volgende morgen zouden we aan ons hotel door een bus opgepikt worden om 10 uur maar toen we rond 9u rustig zaten te ontbijten kwam André in paniek melden dat de bus binnen 10 minuten zou vertrekken. Pffff, dat was even stressen, gelukkig was mijn koffer al gepakt.
Op de luchthaven zag ik Philippe en de kinderen terug en dronken we er nog ene op een meer dan geslaagd WK!

DSC03882.JPG


Gisterenavond zijn we dan met het ganse gezin lekker gaan eten, een mooie afsluiter van een fantastisch weekend want zonder de steun van mijn gezin zou dit allemaal niet mogelijk zijn. Een grote "dank je wel" aan mijn ventje Philippe en Louise, Marie, Liza en Maud... Jullie zijn schatten!

10500283_10206383052005253_2853531139443649046_n.jpg


21:18 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Zalig verslag ! Het doet bijna 'lijken' alsof het een makkie is :-) Nee hoor, alle respect voor zo'n prestatie. Hoeveel is zo'n rondje trouwens ? Word je daar niet helemaal gek van ?
Dikke proficiat !

Gepost door: Kathia | 14-04-15

Gefeliciteerd met je enorm fantastische prestatie!

Gepost door: Tiny | 14-04-15

Eén rondje was 2 km, Kathia en het laatste stukje moesten we telkens op de piste lopen. Het was dus niet constant op de piste, dit ging niet zo goed lukken met bijna 500 lopers op het parcours.

Gepost door: Veerle | 14-04-15

Echt een fantastische ervaring, jouw megaprestatie is eentje om nog lang te koesteren !

Gepost door: veerle t | 14-04-15

Prachtig verslag van een uitmuntende prestatie, ik zat de ganse wedstrijd te zoeken naar tussenstanden, foto's en resultaten! Dikke proficiat!

Gepost door: carine Lippens | 14-04-15

Gewoonweg prachtig !!
Ik durf bijna niet naar de 1 mei traing komen

Gepost door: Ivan Dieryck | 14-04-15

Je wordt nochtans verwacht hoor Ivan en Kristien. Ik ga dit weekend de info online zetten ;-)

Gepost door: veerle | 14-04-15

Diep respect!!!!

Gepost door: hilde | 14-04-15

Mooi, Veerle. Blij dat ik erbij was...ondanks autobraak

Gepost door: Pat | 14-04-15

eindelijk eens de tijd gehad om tegoei je verslag te lezen, heel mooi geschreven maar vooral...een dijk van een prestatie. Die roze wolk zal nog wel een tijdje blijven hé. En proficiat met je kwalificatie voor de Spartatlon! Volgend jaar wordt dus weer zo'n spannend jaar! :-)

Gepost door: Ruth | 30-04-15

De commentaren zijn gesloten.