13-11-13

Marathon des Alpes-Maritimes... van Nice naar Cannes!

nice1.JPG


Elk jaar staat er een mooie buitenlandse stadsmarathon op ons programma. Vorig jaar werd dit de Jubileummarathon in Stockholm en dit jaar kozen we voor de Marathon des Alpes-Maritimes. Een gezondheidswandeling van 42,195 km langs de Middellandse zee tussen Nice en Cannes.
Een lichtgolvend parcours met vooral in de laatste 18 km enkele kuitenbijters. De start wordt gegeven op Promenade des Anglais en aankomst op La Croisette.

Onze kinderen zijn ondertussen al groot genoeg om op ons huis te passen dus kunnen we er gerust enkele dagen tussenuit knijpen.
Eénmaal aangekomen in Nice trokken we naar de marathon-expo om onze startnummer op te halen. Op de verschillende promo-standjes haalden we inspiratie voor volgende marathons... oh, wat zijn er nog vele marathons die we ooit willen lopen.

DSC01747.JPG


's Avonds zochten we een restaurantje uit en nadien trokken we naar ons hotel om vroeg te gaan slapen, het startschot zou om 8u gegeven worden door Paula Radcliffe.
Onderweg werd er zowaar een aanslag op me gepleegd, plots smeet er iemand een grote kartonnen doos door het raam vanop de vierde verdieping... ze vloog gelukkig net voor mijn voeten op de grond. Stel je voor dat je dit vol op je hoofd krijgt, 't ging geen marathon zijn de dag erna :-(

DSC01754.JPG


Doordat de start zo vroeg was hadden we zelf voor ontbijt gezorgd om op onze kamer op te eten: chocoladebroodjes, cocos-drinkyoghurt, stokbrood, kaas en vlees... het enige wat ik miste was een potje koffie.
Net vóór de start gaven we onze bagage af - ze hadden daar in Nice een heel vernuftig systeem - en zo konden we op 't gemak in ons startvak plaatsnemen. We hadden een tijd tussen 3u45' en 4u opgegeven bij onze registratie dus stonden we in het paarse vak.

Foto0833_001 - kopie.jpg


Philippe had een tijd van 4u in gedachten en ikzelf wou meegaan met de ballons (vlaggen) van 3u45'. Doordat we redelijk achteraan stonden in het vak liepen de pacers van 3u45' een 150-tal meter voor ons uit. Met 12000 lopers (marathonlopers en relais samen) was het niet gemakkelijk om dichterbij te raken, integendeel, ze liepen steeds verder op me uit.
Het zou uiteindelijk 17 km duren eer ik er bij zou geraken. Net toen begon de wind op te steken en ik kon een beetje beschut lopen.
In tegenstelling tot de pacers in Eindhoven vertraagden ze aan de drankposten om iedereen de kans te geven om te eten en te drinken. Ramasser... allé, en groupe... riepen ze telkens aan iedere bevoorrading, ze namen ook extra drinken aan voor diegenen die niets genomen hadden. Superpacers dus, ook het publiek werd opgehitst door hen.

Halfmarathon klokte ik een tijd van 1u51' en enkele seconden, de pacers waren vroeger over de startmatten gegaan en hadden daar een perfecte tijd van iets meer dan 1u52'. Het voelde supergoed aan en ik wist dat een pr meer dan haalbaar was, het huis-pr stond zelfs op het punt om gebroken te worden.
Ik had een camelbak en eten bij dus hoefde ik niet telkens te stoppen aan de bevoorrading. Vanaf km 26 nam ik zo afstand van de pacers. Waarschijnlijk was dit niet zo'n slimme zet. Het parcours werd heuvelachtig en even later stak de wind hevig op. De windstoten die ze de dagen ervoor voorspelden (tot 70 km/u) hadden gewacht om vol op te steken vanaf km 28. Waarschijnlijk waren de eersten dan al binnen maar bibi moest nog 14 km tegen de wind beuken...

Mijn tempo zakte een beetje maar ik kon nog steeds heel veel lopers inhalen. Aan kilometer 33 kwamen de pacers langszij en ik klampte aan. Ik zou het nog een 4-tal kilometer volhouden en toen moest ik ze laten gaan. Verdorie, de laatste vijf kilometer zouden nog lastig worden.
Even later kwam er een landgenoot uit Pipaix naast me lopen en we raakten aan de praat, de kilometers gingen vlot voorbij. Kilometer 41... nog 1200 meter, een laatste bevoorrading met vanalles... mmmm, chocolade en cola... tja, ik stop en neem eten en drinken. De mensen aan de bevoorrading schreeuwen mijn naam...
Achteraf bezien een beetje onnozel, wie eet en drinkt er nu nog op 1200 meter vóór de meet. Terug aanzetten dan maar, nog één draai, pffff stormwind volledig op kop... gelukkig had ik kracht opgedaan met die laatste bevoorrading ;-)
Mijn loopmaatje uit België was aan 't wachten om de sprint aan te trekken... we finishen, met een kusje op mijn rood lintje en 't vingertje in de lucht richting hierboven... kippenvel... ik kijk op mijn klok... wow, een pr... 3u45'07" en dit op een zwaar parcours met hevige tegenwind in de laatste 12 km.
Ik weet één ding, dit is 't einde niet, er zit nog heel wat meer in. Het was tenslotte al mijn vijfde marathon in acht weken.

logic.jpg


Philippe finishte in 4u02' en was daarmee tevreden, in Eindhoven had hij heel sterk gelopen en veertien dagen geleden was Stein redelijk zwaar geweest voor hem.

Foto0843.jpg


Na de finish worden we verwend in de recovery-area. Iedereen krijgt een lege plastiekzak die je naar hartelust kan vullen met van alles en nog wat... fruit, repen, broodjes, drinken... Het moet gezegd: deze marathon is super georganiseerd, we komen hier zeker nog eens terug.
We namen de trein (gratis voor marathonlopers en begeleiders) terug naar Nice en genoten de rest van de dag aan het strand en op de terrasjes van het heerlijk warm weertje.
's Avonds tafelden we rijkelijk... een "all-you-can-eat-and-drink" formule is een zegen na het lopen van een marathon... en 't moet gezegd, 't was heel lekker met sushi, wok en veel desserts.

nice12.JPG


Op naar onze volgende marathon bij onze Noorderburen... op 24 november lopen we "'t is voor niks" in Geldrop. Marathon nummer 49... 50 is bijna daar!

20:40 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.