14-10-13

In Flanders Fields Marathon, Leiemarathon en Eindhoven... 3 op een rij!

In een maand tijd drie marathons lopen en telkens een stuk sneller, dat was de gedachte toen ik mijn eindejaarsprogramma samenstelde.

Het begon met In Flanders Fields Marathon waar Philippe en ik een tempo van 10 km/u gingen lopen (ongeveer 4u12').
Op de bus die ons van Ieper naar Nieuwpoort bracht leerde ik Roy Pirrung kennen, een Amerikaans ultraloper die de Spartathlon op zijn palmares heeft en zich dit jaar aan het voorbereiden was om Amerikaans kampioen te worden in zijn categorie (60+) 24-uur lopen. Hij finishte uiteindelijk in Ieper in een knappe 3u49'... respect heb ik daarvoor.
Eenmaal aangekomen in Nieuwpoort kwamen we heel wat bekenden tegen, altijd leuk als je telkens marathonlopers tegenkomt die er hun hand niet voor omdraaien om jaarlijks tientallen marathons te lopen, meestal voor hun plezier.
Het startschot werd gegeven aan de vismijn en weg waren we. Toch curieus dat iedereen die eerste kilometers veel te snel gaat. Ik wou onmiddellijk in een gepast ritme raken van 10 km/u en na die eerste kilometer liepen we aan 't staartje van de meute lopers.
Niet getreurd, we zouden wel zien wie de slimste waren en inderdaad vanaf kilometer één tot kilometer 42 hebben we lopers bijgehaald. Een zeldzame keer werden we zelf ingehaald door een dame die volgens mij triatlon deed (aan haar tenue te zien) en een man. Even later speelden we haasje over en dit zou nog een tweetal keer gebeuren. In Ieper hebben we ze dan zien finishen en flink stuk na ons.
Het was al de derde keer dat ik In Flanders Fields liep en ik vind het één van de mooiste in eigen land. Volgend jaar zien ze ons hier terug, dan is 't immers 100 jaar geleden dat de grote oorlog begon en het zal ongetwijfeld een speciale feesteditie worden. André Mingneau, we kijken er al naar uit!
De wedstrijd verliep zonder noemenswaardige problemen en Philippe en ik liepen hand in hand over de meet in 4u11', opdracht één volbracht.
Nadien nog een beetje nagekaart met Koen, die zijn 99ste marathon liep en Filip die tot aan het halfmarathonpunt bij ons bleef.

iff marathon.jpg


De week erop mochten de loopschoentjes al weer aan voor de Leiemarathon. Deze wordt om de twee jaar door Joggingclub Wevelgem georganiseerd dus daar konden we niet ontbreken.
Nog een tweetal keer trainen tussen de twee marathons en we waren klaar om deze te lopen in een tijd van 3u57' (ongeveer 10,7 km/u).
Op vrijdagavond ging ik na 't werk naar de conditiegym, ze starten daar om 19u maar ik moest tot 19u werken dus kwam ik een kwartiertje later aan en zonder opwarming vloog ik er in. Niet slim natuurlijk want ik voelde na afloop een lichte pijn bovenaan mijn heup.
Op zaterdag stond er een dagje shoppen op 't menu maar ik maakte me niet al teveel zorgen, de pijn was er nog maar tegen de avond was die vrijwel verdwenen.
Zondag dan... marathonday... de pijn was terug en nog geen klein beetje... erger dan zaterdag. Aan de ontbijttafel werd plan B besproken. We zouden de fiets meenemen en als 't niet beterde zou ik meefietsen ipv lopen. Tijdens het douchen bedacht ik dat het wel heel onverstandig zou zijn om te lopen met pijn zodat ik de rest van 't jaar geblesseerd aan de kant zou moeten blijven. Maar wonder boven wonder, hoe meer ik rond liep, hoe beter het ging.
Eenmaal aangekomen aan het Kasteel van Ooidonk, waar de start gegeven werd, was de pijn bijna volledig weg. Enkel tijdens het voorover buigen voelde ik nog iets dus gingen we van start gaan.
Na 1 minuut stilde voor de Graaf van Ooidonk die eerder die week overleden was, vertrokken we voor een tochtje van 42,195 km.
We liepen samen met Veerle en Juan aan juist 10,7 km/u, perfect dus. Onderweg pikten er nu en dan enkele lopers aan, allemaal wilden ze onder de 4 uur finishen maar één voor één vielen ze terug af. Enkel Veerle kon bij ons blijven tot rond km 26. Uiteindelijk liep ze een mooi pr.
Juan was reeds in Wevelgem gestart en zo naar Deinze gelopen, grapjes werden gemaakt dat hij zijn bus niet had betaald. Knap van hem om zomaar een dubbele marathon te lopen.
De vele bekenden langs het parcours gaven een extra boost. Ik liep veel vlotter dan de week ervoor, we liepen nochtans 0,7 km/u sneller. Aan de brug in Bissegem kregen we vleugels want daar zat de moeder van Philippe klaar om te supporteren, ze had een rolstoel geregeld zodat ze ons zeker ging zien passeren.
De finish haalden we weeral hand in hand (Juan had nog een geweldige eindspurt in zijn mars dus die was er niet meer bij) na 3u54'42"... eigenlijk iets te snel maar volgens mijn GPS had ik bijna 500 meter minder op de teller dus als we dit extrapoleren dan komt dit op iets van 3u57'.
Opdracht twee volbracht...

DSC_7260.jpg


De volgende marathon zou Eindhoven worden. We hadden ons nog niet ingeschreven dus konden we op zaterdag nog kiezen voor Beloeil. Eindhoven genoot wel onze voorkeur omdat we van plan waren de pacers van 3u45' te volgen tot km 35 om dan te zien of er nog iets meer in zat.
Beloeil is een kleinschaliger marathon en een beetje heuvelachtig dus om 3u42' te lopen leek Eindhoven beter geschikt. Begin vorige week leek het weerbericht iets beter voor zondag dus Eindhoven zou het worden. Ondertussen hadden we afgesproken met Marc, onze vroegere buur, om zaterdag onze hagen te snoeien dus viel de keuze Beloeil zowiezo weg, werken zouden we doen op zaterdag.
Het weerbericht zag er ondertussen niet meer zo gunstig uit voor zondag met veel wind en regen maar we gingen ervoor. Om vijf uur liep de wekker af en het voordeel om in ons eigen bed te slapen was er plots ook niet meer want ik lag de ganse tijd te waken tot de kinderen thuis kwamen. Amper vier uurtjes slaap en een marathon lopen... niet ideaal maar zo zou het zijn.
Na de inschrijving liepen we richting start en daar kwamen we Katrien, Tinne, Hans, Nico, Christ en Manou tegen.
Doordat we een daginschrijving hadden stonden we in het laatste vak en na het startschot duurde het enkele kilometer voordat we bij de ballonnen van 3u45' raakten.
Ik had een goed gevoel maar mijn handen raakten ondanks de handschoenen niet opgewarmd. We verschuilden ons in de grote groep lopers die voor 3u45' gingen. Als we die konden volgen hadden we zowiezo een nettotijd van onder de 3u44' omdat we later over de startmatten gegaan waren dan de pacers zelf.
Het liep heel vlot maar even voorbij kilometer 30 viel er een gat met de pacers. Philippe had net een gelletje genomen en raar maar waar dan heeft hij telkens een moment dat het even wat minder gaat. Even later ging het dus beter en hij liep het gat met de pacers toe. Ik kon jammergenoeg niet versnellen, ik ga daar toch eens moeten aan werken, gewoon 500 meter aan 13 km/u lopen en ik was er terug bij geraakt.
De volgende 10 kilometer liep ik in iets meer dan 56', alleen beukend tegen de wind. De laatste 2 kilometer vond ik mijn ritme terug en kon ik me nog even herpakken.
Ik finishte in 3u47'18", een pr van 2 minuten en gezien de weersomstandigheden mag ik best teveden zijn... toch knaagt er iets vandaag... verdorie, waarom heb ik geen 500 meter op mijn tanden gebeten... als je beschut in een groepje kan lopen gaat het toch iets vlotter. Philippe finishte knap in een tijd van 3u43'. Katrien deed het ook heel goed en Tinne liep een dijk van een wedstrijd (3u16').
Nog een dankwoordje aan de vele supporters langs de kant van de weg in weer en wind en speciaal aan Nico, Christ en Manou.

10245772166_d25258f4d8_z.jpg

13:55 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Moraal van het verhaal : de avond voor de marathon moeten uw dochters thuis blijven!

Gepost door: Koen | 15-10-13

De commentaren zijn gesloten.