30-12-12

12/24 UUR VAN BARCELONA!

SUNP0159 [Desktop Resolution] - kopie.JPG

Een tijdje geleden was ik aan het rondneuzen op Ultraned en mijn oog viel op de "12/24 UUR VAN BARCELONA" op 15 en 16 december. Vlug de agenda erbij gepakt en wonder boven wonder, in deze drukke eindejaarsperiode had ik nu wel juist een gaatje vrij zeker.
Ik riep Philippe erbij om eens te komen zien wat hij ervan vond en z'n eerste reactie was: als je dat graag zou doen dan moet je ervoor gaan... Follow your dreams.

Ik boekte een hotelletje en de vluchten en zag pas nadien dat het Ibis-hotel één van de sponsors was. Vlug een mailtje naar de organisatie gestuurd en ik kon gelukkig nog daar terecht om te logeren. De meeste ultralopers zouden daar verblijven dus dit ging fun worden. Het andere hotelletje werd geannuleerd en toen zag ik dat ik op de deelnamelijsten stond met Beernaert als voornaam ipv Veerle. Terug een mailtje gestuurd en ik kreeg vrijwel onmiddellijk antwoord dat dit ging rechtgezet worden, dat ik juist ging staan in de uitslagenlijsten maar dat de nummers al gedrukt waren.
Als je zoiets in België tegenkomt bij één of ander massa-evenement en je stuurt een mail dan krijg je meestal niets van respons op je vraag.

Nu, nadien bleek dat onze agenda eigenlijk niet zo leeg was als eerst gedacht: oorspronkelijk gingen Philippe en ik de marathon van Kampenhout lopen op 15 december en 's avonds werden we verwacht op een feestje van Isabelle en Dirk om er samen met "de slechte moaten" een 100ste verjaardag te vieren.
Die afspraken werden gecancelled (we wachten wel tot er een 200ste verjaardagsfeestje komt en volgend jaar is er terug Kampenhout) en ik kon uitkijken naar een weekendje onder de Spaanse zon. De kinderen hadden nog examens en Philippe zou ze thuis verwennen met allerlei lekkers... soep maken, pannenkoeken bakken, lekker eten :-)

Mijn vlucht vertrok om 20u en tegen middernacht lag ik te al te slapen in het hotel. Ik kwam wel om het uur wakker, ik lag aan vanalles en nog wat te denken.
De nacht ervoor had ik ook al heel slecht geslapen, allerlei gedachten spookten door mijn hoofd... Zou het lukken om mijn doel te halen? Was ik niets vergeten, had ik niet teveel bagage mee?
Ik moest vrijdag werken en had nog een aantal boodschappen te doen. Ik zou na het werk "balletjes in tomatensaus" maken voor Philippe en de kinderen om zaterdag op te eten... Het werd dus een drukke bedoening.

Anunci_Sport12 [Desktop Resolution] - kopie.jpg


De volgende dag trok ik na een stevig ontbijt ontbijt richting "Camp Drago" waar het allemaal ging gebeuren. Ik haalde mijn borstnummer af en kocht 2 t-shirts voor 11 euro (eentje met lange mouwen voor 8 euro en een t-shirt voor 3 euro).
Ik wandelde een rondje op de piste, maakte me klaar voor de start en toen was het zover. De lopers werden aan de start gevraagd, er werd een soort corridor gevormd. Alle namen werden afgeroepen en de lopers mochten de corridor aflopen en handjes klappen met alle andere deelnemers. Er werd een groepsfoto genomen en een woordje uitleg gegeven over het "goede doel" waarvoor we gingen lopen. De opbrengst zou gaan naar het onderzoek voor de strijd tegen AIDS.
Om 12u weerklonk het startschot en we waren weg om 12u (de meesten zelfs 24u) rondjes te draaien op de piste.
Elke 3u werd er veranderd van looprichting om het lichaam niet éénzijdig te belasten. Banen 6, 7 en 8 waren voor de 12/24-uurlopers terwijl in baan 4 en 5 de estafetteteams liepen. In baan 1, 2 en 3 was er telkens iets anders gepland, van 10000 meter over marathon tot 6-uursloop. Het prettige was dat deze laatste wedstrijden altijd in de omgekeerde richting doorgingen dan die van ons zodat we een beetje afleiding hadden in de eenzame uren.

IMG_7944 [Desktop Resolution].JPG


Ik had mezelf voorgenomen om na drie uur nadat we van richting hadden gewisseld om dan een beetje tijd te nemen om te eten. Ik had zelf tucskes en brownies meegebracht omdat ik niet wist of dat er ging zijn bij de bevoorradingspost. Die post was trouwens dik in orde: noten, energierepen, gellekes, fruit, sportdrank, cola, redbull, koffie, soep, pasta... maar geen tucskes en brownies.
Na drie uur lopen keek ik uit naar de wissel maar de wissel kwam er niet, nog een rondje lopen dan maar en nog eentje en nog eentje. Ik besloot uiteindelijk om de zone met de persoonlijke verzorging in te lopen en net op dat moment besloten ze toch te wisselen. Ik kwam de zone uitgelopen en was eventjes mijn kluts kwijt, er liepen er de ene richting uit en anderen dan weer de andere richting. Hoe werkte dit precies? En plots zag ik dat iedereen naar het 200-meter punt moest lopen en daar draaien om de andere richting uit te lopen. Geen probleem dus maar toen ik na het draaien over de matten liep kwam er een boodschap (on error has occured) op de grote schermen waar telkens je naam verscheen met het aantal gelopen kilometer op. Oei, er was iets mis. De volgende keer dat ik over de matten ging bleef mijn kilometerstand op 33 staan, en de volgende keer ook en de keer daarop terug. Paniek, mijn kilometers telden niet meer op. Ik klampte een supporter aan en vertelde dat er iets mis was. Hij stelde mij gerust en zei dat iedereen hetzelfde probleem had maar dat ze ermee bezig waren en dat ze een backup-systeem hadden.
Ik was er niet gerust in en kreeg zowaar een dipje. Wat als het probleem niet opgelost raakte, dan ging ik wel heel ontgoocheld zijn. Enkele ronden later versprong mijn aantal gelopen kilometer plots naar 36, oef 't was opgelost en 't lopen ging plots heel wat beter. Hierbij is bewezen dat het mentale bij ultrarunning een grote rol speelt. Als je iemand bent die vlug zijn hoofd laat hangen dan ben je volgens mij niet in staat om eindeloos rondjes van 400 meter te rennen. It's all in the mind... alhoewel zonder voorbereiding sta je ook nergens.

IMG_8163 [Desktop Resolution].JPG


Mijn Nike-sportwatch had een grote afwijking ten opzichte van de officieel gemeten afstand. Na 6 uur had ik ongeveer 2 km meer op de Nike. Potverdorie dat werkte niet stimulerend, je denkt dat je aan 9,9 km/u loopt en in werkelijkheid is het maar aan 9,5 km/u dus werd de Nike afgeduwd en keken we enkel naar het scherm van de organisatie.
Ondertussen was ik aan de praat geraakt met Piero, die uiteindelijk 2de ging worden op de 24u met meer dan 240 km. Hij had een Garmin en had ook een afwijking van enkele kilometer. Hij vertelde dat hij elk jaar in oktober een 24-uurswedstrijd organiseert in Grenoble. Dat wordt er eentje bij op mijn lijstje "to do" voor de komende jaren.

DSCN0041 [Desktop Resolution] - kopie.JPG


De tijd ging vlug voorbij, nu en dan een praatje maken met een Spanjaard of een Duitser, dan weer met een Italiaan of een Fransman. Dat is één van de voordelen van rondjes lopen naast de bevoorradingspost om de 400 meter met al dat lekkers.

DSCN0132 [Desktop Resolution].JPG


Vooraf had ik een doel gesteld: ik wou 111 km lopen maar ging het aan niemand vertellen (Philippe wist het wel). Ik zocht een manier om dit doel ergens vast te leggen, een bewijs dat moest geleverd worden achteraf om te tonen dat ik mezelf redelijk goed kan inschatten.
Zus Tine was hoogzwanger en zou nog vóór 15 december bevallen dus zij werd mijn slachtoffer. Op het Sinterklaasfeestje op 2 december bij mijn ouders duwde ik een papiertje met "111" erop in haar handen en ze mocht met haar dikke buik poseren voor de foto. De ganse familie was reuzebenieuwd wat de bedoeling hiervan was. Op 6 december is Paulien dan geboren, het bewijs dat de foto vóór die datum werd gemaakt was geleverd.

P1140586.JPG


Na 9 uur begon ik dan een beetje te rekenen, wilde ik mijn doel halen dan zou ik die laatste 3 uur aan net geen 9 km/u moeten blijven doorlopen. Niet veel spelling dus als je al 9 uur aan het lopen bent. Ik gunde mezelf in die laatste 3 uur nog 2 maal een wandelpauze van een halve ronde. Het laatste uur nam ik een tas soep van de bevoorradingstafel maar mijn maag protesteerde een beetje, ik had al veel te veel cola gedronken.
Op de 24 uur van Steenbergen nam ik na elke 30 km een wandelpauze van 2 km om te eten en te recupereren, hier in Barcelona deed ik dit niet. Nu en dan eens 50 meter wandelen aan de bevoorrading was het enige wat ik deed. Zo kon ik veel minder goed eten dan in Steenbergen en na 11 uur begon dit zijn tol te eisen, mijn energietanks liepen langzaam leeg.

Maar de eindmeet was in zicht (ze was ondertussen al meer dan 250 keer overschreden) en enkele minuten voor het eindsignaal liep ik over de matten... 111,2 km! Ik perste er nog een eindspurtje uit en strandde na 12u op 111,415 km.
Doel bereikt zonder al te veel moeite, die wedstrijd kwam immers "out of the blue", ik had pas na Deinze-Bellem beslist om deel te nemen.
Achteraf gezien had ik een beetje spijt dat ik gekozen had voor de "kids-run van 12u" en niet voor de 24 uur. Er had zeker een stevig pr in gezeten maar ik mag me niet verbranden, het grote doel blijft het Wereld Kampioenschap Ultralopen in mei in Steenbergen. Ultralopen is toch een wonderbaarlijke discipline... je kan de start nemen samen met al die kampioenen!

IMG_8314 [Desktop Resolution].JPG


Na de podiumhulde (ik werd tweede dame op de 12-uurswedstrijd en 25ste op 102 in 't algemeen klassement inclusief de tussentijden van de 24-uurslopers na 12 uur) trok ik maar het hotel om een beetje te slapen. Na het ontbijt de volgende dag ging ik terug naar Camp Drago om er de laatste 3 uren van de 24 uur mee te maken. Toch wel straf wat er daar gepresteerd werd, de winnaar Olivier Leu liep er meer dan 245 km!

SUNP0171.JPG


Op maandag keerde ik terug naar huis maar in de komende jaren ga ik zeker nog eens naar Barcelona gaan om er te lopen. De organisatie was gewoon perfect, ze hebben dan ook een zilveren IAU label.

14:15 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Een "kidsrun" van 12u. Jawadde... :-)
Ik moest schaterlachen toen ik dit las!

Gepost door: Sandy | 30-12-12

Vergeet ik het belangrijkste nog: een SUPERDIKKE proficiat met je prestatie!

Gepost door: Sandy | 30-12-12

Bewondering en respect!!

Gepost door: Tiny | 30-12-12

gij zijt toch echt wel een straffe madam zene! Chapeau!

Gepost door: Ruth | 04-01-13

De commentaren zijn gesloten.