11-09-12

6 uur van Aalter - 21 juli 2012

428828_482289951799811_281346853_n (1).jpgBijna 2 maand na datum een verslag schrijven blijkt niet zo gemakkelijk te zijn. Eventjes in de ondertussen terug blonde haartjes krabben en een verdienstelijk poging wagen... 't moet kunnen. Hier gaan we dan.

Precies 1 week na de fantastisch mooie Jubileummarathon in Stockholm trokken Philippe en ik richting Aalter om er deel te nemen aan de tweede editie "de 6 uur van Aalter". Voor mij was het mijn tweede deelname, Philippe ging er zijn debuut maken als ultraloper.
Het concept: in 6 uur tijd zoveel mogelijk rondjes malen van 2 km... eenvoudig toch!

Voor de start kwamen we heel wat bekenden tegen, het wereldje van de ultralopers is redelijk beperkt maar dit maakt dan ook dat er telkens een familiale sfeer hangt op zulke wedstrijden. Als supporter is het altijd leuk om steeds de lopers te zien voorbij komen, de één al wat meerdere keren dan de andere.

Om 10 uur klonk het startschot en we waren vertrokken. Het was minder warm dan 2 jaar geleden dus aangenamer om te lopen. Ik probeerde een tempo van rond de 10 km/u aan te houden, de zware marathon van het weekend ervoor was nog een beetje in de benen blijven hangen.
Ik startte helemaal achteraan, er waren 83 lopers aan de start en ik denk dat er na 500 meter nog maar 5 lopers na mij kwamen. Uit ervaring weet ik dat ik me daar geen zorgen over moet maken, ik zou wel opschuiven in 't klassement.
Na 1 uur wedstrijd lag ik al in 73ste positie en liep ik een tempo van rond de 9,9 km/u, perfect op schema dus.

Een uurtje later was ik terug enkele plaatsen opgeschoven, 69ste en nog steeds aan 9,9 km/u aan 't lopen. De bevoorradingspost was net zoals bij de vorige editie dik in orde: sportdrank, cola, thee, tucskes, chocolade, peperkoek, nootjes... Een culinaire uitstap heeft er gene lap aan ;-)
De kilometers schoven onder mijn voeten weg en even later zag ik Philippe, hij was bezig aan een calvarietocht en zou er na 32 km de brui aan geven. De zware marathon van Stockholm had bij hem duidelijk zijn sporen nagelaten. Die 2 trainingen op woensdag en donderdag waren er teveel aan geweest. Had hij na Stockholm een weekje gerust dan ging het beslist gelukt zijn. Nuja, hij hoeft zich niet meer te bewijzen hé na 22 marathons en op 1 mei liep hij zomaar op training eventjes 50 km met mij mee.
Zijn tijd komt nog wel want op 1 april gaan we samen de 60 km van Texel lopen en dit is geen grap!

Uur 3 en 4 verliepen nog altijd even vlotjes (9,9 km/u en 9,8 km/u) en ik kon opschuiven naar respectievelijk plaats 60 en 54. De ultralopers in hart en nieren kon je er vanaf nu zo uitpikken. Na 4 uur wedstrijd zie je er minder en minder die constant lopen, velen wisselen af met korte stukjes wandelen maar dit ligt niet in mijn aard.
Ook op de 100 km van Torhout heb ik bij mijn beide deelnames niet moeten wandelen (uitgezonderd bij de bevoorradingsposten waar ik telkens enkele meters stapte).
Een 24-uurswedstrijd is dan weer anders, iedereen deelt zijn wedstrijd in zoals hij het zelf wil en daar horen bij de meesten dan weer wel enkele korte wandelpauzes bij. Enkele toppers niet te na gesproken, zoals Geert Stynen die gewoon 24 uur blijft lopen :-)

Na 5 uur begon ik me toch een beetje moe te voelen maar toen moest ik aan Sandra denken. Twee jaar geleden was ze erbij om sponzen uit te delen en enkele dagen erna werd ze ziek... ernstig ziek. Anderhalf jaar later net voor 't nieuwe jaar kwam piepen heeft ze de strijd moeten staken maar ze was zo'n vechter. Ik had sterk het gevoel dat Sandra me door dat kleine dipje heen sleurde. Pakkend was ook de 1 minuut stilte vóór de wedstrijd voor Sandra en ultraloper Philippe die ons ook veel te vroeg verlaten heeft.

Na 6 uur klonk het eindsignaal en had ik 58,804 km (9,8 km/u) gelopen, 400 meter meer dan 2 jaar geleden maar geen pr. In Loos liep ik al eens meer dan 60 km. Uiteindelijk finishte ik op een 50ste plaats en daar kan ik perfect mee leven.
Na afloop de gebruikelijke aanvulling van het verloren vocht met enkele frisse pintjes en dan naar huis gereden om er een flinke hamburger met frietjes van 't frituur binnen te spelen. Wat kan het leven toch mooi zijn...

Nog een dikke merci aan Joeri en zijn team: alles was perfect georganiseerd, op naar de volgende!


05:30 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

't is misschien niet gemakkelijk om 2 maand later een verslag te schrijven, maar 't is wel héél leuk om 2 maand later de wedstrijd nog eens opnieuw te kunnen beleven. Knap gelopen toen! Dat wordt een feestje voor jou en Philippe in Texel!

Gepost door: julie | 11-09-12

De commentaren zijn gesloten.