17-02-12

Trail des Bosses, 45 km trailplezier...

401103_2671310351774_1526589680_32114748_1955907987_n.jpg

Na enkele trails gelopen te hebben in de voorbije 2 jaren variërend tussen lang en kort, warm, heet en ijskoud stond er vorige week zaterdag een ultra-trail op mijn menu. De opdracht bestond erin om 45 km af te haspelen in de bossen rond het piepkleine dorpje Hennuyères in de buurt van Braine-le-Comte ('s Gravenbrakel in 't Vlaams).
Kristof, Nico en Isabelle zouden rond de klok van 8u stipt aan onze voordeur staan maar de ingebouwde natuurlijke gps van Kristof had blijkbaar kuren... Eigenlijk was het de fout van Isabelle want die dacht dat ik in Heule woonde ipv in Bissegem.
Uiteindelijk konden we vertrekken en een dik uur later draaiden we de hoofdbaan van Hennuyères in. Iemand die net zijn enveloppe met borstnummer had afgehaald was die tijdens het stappen verloren en ik draaide mijn raampje naar beneden om die persoon in mijn beste Frans aan te spreken: eh, monsieur, eh, votre enveloppe est... eh, ah, 't is Hans, ge hebt uw enveloppe laten vallen ;-)

401336_2671306471677_1526589680_32114741_1653311377_n.jpg

Tien minuutjes vóór 11 uur stonden we allen (600 man/vrouw) klaar om bij -10°c de bossen in te duiken. De meeste deelnemers kozen voor de korte afstand (25 km), er zouden uiteindelijk 126 aankomsten zijn bij de 45 km en 17 trailers waagden zich aan de try-out van 65 km voor volgend jaar... Mmmm, 65 km, dat is pas een ultratrail-uitdaging.
Vele bekenden aan de start waaronder Martine Hofstede die dit jaar met haar team B.A.R.T. mag deelnemen aan het Wereldkampioenschap Adventure Racing. Paul en Dirk, mon copain, waren er ook.
Het was tijd om eraan te beginnen, geen hectische toestanden hier van nerveuze deelnemers, geen geduw en getrek... iedereen kwam langzaam in beweging. Wij startten achteraan en even verderop was er al een eerste opstopping, als je met 600 personen plots een single-track baantje moet opdraaien dan kan dit ook niet anders. Misschien zou een gespreide start van de verschillende afstanden met telkens een kwartier tussen hier wel soelaas bieden.

426736_2671309791760_1526589680_32114747_167627858_n.jpg

Ik had het koud ondanks de vele laagjes die ik aan had en dit zou zo blijven tot aan km 30, enkel de laatste 15 km kreeg ik het een beetje warm en dit maakte dat ik de eerste 30 km toch wel iets minder genoten heb. Het stuk waar we langs touwen naar boven moesten klimmen kon mij wel bekoren, dit doe ik dus het liefste maar jammer genoeg zaten er maar weinig zulke passages in. De normaal zachte bosgrond lag koppekeihard en de bredere paadjes lagen er ferm geaccidenteerd bij, net een omgeploegd veld maar dan beenhard door de bevroren ondergrond. Rond km 12 was het zover, ik sloeg mijn enkel om en slaakte een pijnkreet. Kristof, die voor mij liep draaide zich om en keek bezorgd hoe ik terug rechtkrabbelde. De pijn zou nog een 4-tal kilometer blijven aanhouden maar door iets trager te gaan lopen ebde hij langzaamaan weg. Even later op een stuk asfalt (km 17) trapte ik nog eens verkeerd maar deze keer was het minder erg. Aan de bevoorrading (km 20) zou ik de beslissing nemen om al dan niet verder te lopen maar na een glaasje wijn (de foie gras was jammer genoeg al op) voelde ik niet veel meer van de enkel en de keuze was vlug gemaakt.

420724_2671312071817_1526589680_32114751_1727104118_n.jpg

Na de bevoorrading was het terug klimmen (in de buurt van het "hellend vlak van ronquieres") en daar blies de schrale wind genadeloos. Ik geraakte maar niet opgewarmd en kon bijgevolg niet 100% genieten van de mooie natuur en vergezichten. Kristof bleef de ganse tijd in mijn buurt, genietend van elke stap, fotootjes nemend... Ik telde af naar de volgende bevoorrading (aan km 30) en om het warm te krijgen hielden we er een flinke pas in en zo konden we een 10-tal trailers inhalen.

427179_2671313071842_1526589680_32114754_686158225_n.jpg

We kregen honger en zoals een godsgeschenk kan zijn kregen we de tweede en laatste bevoorradingspost in 't vizier. We propten enkele lekkere rijstwafels met choco, nootjes, tukskes en chocolade naar binnen, dronken een colaatje en een theetje en zo konden we de laatste 15 km aanvatten. Tijdens de eerste 30 km bevroor het water in het slangetje van mijn Camelbak telkens. De remedie bleek te zijn om regelmatig te drinken maar in zo een koud weer vergeet ik dit gemakkelijk, ik denk dat ik die eerste 30 km iets te weinig gedronken heb.
We kwamen op een vlak stuk terecht waar er weinig wind stond en het zonnetje scheen op ons gezicht, ik kreeg het zowaar warm (na 30 km eindelijk opgewarmd...) en begon meer en meer te genieten. Toen er nog een steil stuk aankwam waar we in rappel naar beneden konden kwam het trailgevoel helemaal opzetten. We kregen telkens trailers in het vizier die het lastig kregen en zo konden we, terwijl we ons tempo aanhielden, de één na de ander bijhalen.

417584_2671311231796_1526589680_32114750_1733040971_n.jpg

De laatste moeilijke passage bleek een weide te zijn die normaal drassig en sompig ligt maar die nu in "bulten en knulten" dichtgevroren was, heel erg gevaarlijk om op zo'n stuk een blessure op te lopen dus konden we niet anders dan heel voorzichtig zijn. Nog een beekje over via een plank en dan kwamen we in de straatjes van Hennuyères terecht. In de laatste rechte lijn (den boulevard van het Waalse dorpje) slaagde ik er nog in om verkeerd te lopen. Ik werd tot de orde geroepen door een seingever en zo kon ik finishen in 5u23' over 45 km (volgens GoogleMaps zelfs iets meer dan 46 km).
De kop warme soep smaakte heerlijk en na enkele chocolaatjes (mmmm soep met chocolade) en koekjes konden we een douchke nemen, alleen jammer dat het water koud was :-(

P110212_17.41_[01].jpg

We genoten nadien van een Grand-Cru en een lekkere Waalse maaltijd... oh, wat rook het heerlijk in de keuken en zo konden we tevreden naar huis toe rijden.
Zo zouden alle weekends mogen zijn... lopen, trailen, eten en drinken, onder gelijkgestemden zijn en samen genieten, samen lachen en tijdens het naar huis rijden luisteren naar mooie muziekjes terwijl er anekdotes van vorige wedstrijden worden verteld!

Om organisatorische redenen wordt de 6 uur van Stein geschrapt uit de planning. Volgende wedstrijd wordt dus de Ecotrail de Paris (slechts 30 km) op 23 maart. Daarna volgen de marathon van Utrecht op 9 april en de 6 uur van Loos op 15 april en een maandje later in het weekend van moederkesdag wil ik doen wat ik het liefste doe en dat is heel lang lopen...

P120212_14.34_[03].jpg

09:35 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

deze trail werd bewust ervaren! mooi verwoord! bij het lezen van het verhaal , kon ik mijn trail herlopen

Gepost door: tony note | 17-02-12

mooi verslag van een prachtige trail. have fun in de ecotrail!

Gepost door: Peter | 22-02-12

ah valt moederkes dag dan. Dus zal ik de kids die dag cadeau doen aan moeder. Da propbleem is ook opgelost. (Gaat toch over BK hè). Zal blijkbaar tot in Parijs zijn, maar ik kies wel voor de 80. Ik wil zo graag die trappen op hè

Gepost door: cremke | 24-02-12

De commentaren zijn gesloten.