29-06-11

Het verslag van de Nacht!

nacht4.JPGVijgen na pasen... zou dit verslag kunnen heten want het is al bijna 2 weken geleden dat ik aan de start stond van de Nacht van West-Vlaanderen...

De adrenaline die sedert dan door mijn lijf giert is er precies nog niet helemaal uit: ik kan moeilijk rust vinden, ik wil dit en dat en nog veel meer en nog steeds dringt het niet tot me door dat ik 100 km gelopen heb. Een verslag was er nog steeds niet van gekomen maar nu heb ik me rustig voor de laptop geïnstalleerd met een koffietje en ga ik een poging wagen.

Na een maandenlange voorbereiding was het eindelijk zover, op vrijdag 17 juni om 20u zou ik de start nemen in de wedstrijd waarvoor ik vele uren getraind had: de 100 km van de Nacht. Op donderdag had ik een bezoekje gebracht aan sportkinesist Jan en hij zorgde voor een ontspannende massage van de benen die het de dag erna moesten gaan doen. Hij vertelde me dat de eerste kilometers misschien niet zo prettig zouden aanvoelen maar dat ik me zeker geen zorgen moest maken, mijn beenspieren en dan vooral de lange spieren waren in prima conditie.

Toen we omstreeks 19u aankwamen in de Mast in Torhout zagen we onmiddellijk heel veel bekenden: supporters, 10-km en marathonlopers, ultrarunners. Het voelde net als altijd, heel ontspannen naar de start wandelen, een praatje hier en daar, geen stress en allemaal mensen rondom ons die eenzelfde passie delen. Ik had me voorgenomen om na de eerste marathon door te komen in 4u15' (9,9 km/u) en een aantal loopvrienden vonden dit een geschikt tempo om zelf te stunten en een mooi pr neer te zetten. Jammergenoeg waren we nog vóór de start elkaar uit het oog verloren. Mijn ventje en ik stelden ons achteraan op en na het startschot kwam Gavertrimmer Kristof ons vergezellen. Koen VS liep ook een tijdje mee en Slakje Sven hield het bijna 20 km vol in ons groepje. Na 1 km stond het promoteam van de Leiemarathon langs de kant en ik riep door de parlefoon dat alles nog goed ging Knipogen

Zoals de kinesist voorspeld had liep het de eerste 5 km niet echt vlot, ik dacht aan de 95 km die nog moesten volgen, pfff..., als dit zo doorging zou het heel moeilijk worden. Na een 8-tal km was er plots de klik "vanaf nu kan ik lopen, lopen en blijven lopen" en het gevoel werd steeds beter. In mijn hoofd had ik de 100 km ingedeeld in de 5 ronden die we moesten lopen, dan lijkt het wat minder. Telkens je één ronde gelopen hebt begin je gewoon aan de volgende...

Na 42 km had ik 4u13'39" op mijn Garmin staan, tel daarbij nog 200 meter aan 1'12" en dan kom je aan 4u14'51" voor de marathon. Toen we aan de markt in Torhout (marathonpunt) kwamen had ik echter een afwijking van iets meer dan 300 meter te wijten aan de gemiddelde foutmarge op dergelijke toestellen. Het parcours was perfect afgemeten omwille van het BK. Marathontijd officieel: 4u16'49" en heel tevreden, doel 1 "bijna" perfect waargemaakt.

Het volgende doel was om mijn tweede marathon te lopen in 4u45' om zo een gemiddelde te krijgen van 4u30'/marathon. Philippe had ondertussen op de markt van Torhout afscheid van me genomen met een kus en ging vlug douchen. Julie kwam me even verder vergezellen op de fiets. Tijdens het eerste deel waren de weergoden ons nog gunstig gezind maar nu kwam de wind toch heel sterk opzetten, nu en dan viel er ook een druppel regen. De passages in Torhout en Lichtervelde waren telkens heel tof met heel veel bekenden langs het parcours. Bedankt supporters voor de talrijke aanmoedigingen, ik ga geen namen noemen, bevreesd om iemand te vergeten.

Aan de Goede Herder konden de supporters ons 3 maal zien passeren en daar keek ik telkens naar uit, je hoorde al je naam roepen van ver, sommigen kende ik niet zo goed maar het doet je toch wat, al die mensen die roepen. Aan km 60 stond Philippe klaar met zijn fiets om het over te nemen van Julie. Nu was het nog minder dan een marathon, dacht ik. Anderen zouden zeggen: die moet nu nog bijna een marathon lopen... een verschillende manier om hetzelfde uit te leggen. Er moest nog gelopen worden!

Bij de voorlaatste passage aan de markt (na ongeveer 61 km) was er heel veel ambiance, ondanks dat het al na tweeën was. Het lopen verliep nog steeds heel vlot en soepel. Ik had me voorgenomen om niet te stappen als het kon, enkel bij de bevoorrading nam ik de tijd om te eten en te drinken terwijl ik wandelde. Eten en vooral drinken tijdens het lopen kan ik niet, dus doen we dat dan maar niet. De weergoden waren ons steeds minder en minder goed gezind, nu en dan werden we getrakteerd op een regenvlaag en de wind blies ons op sommige stukken bijna van onze sokken. Bij de bevoorrading aan km 68 liep ik de derde Belgische dame voorbij, Philippe liet zich een beetje uitzakken met de fiets en hij meldde me dat ze er niet zo best uitzag en dat ik onmiddellijk een groot gat had geslagen. In Lichtervelde op de markt (rond km 73) was de ambiance al heel wat minder. De broodjes van de warme bakker kon je al ruiken maar ik moest nog meer dan een halve marathon ver. Je kon ook stellen dat ik al meer dan 75% gelopen had, en zeg nu zelf: dit klinkt toch veel beter.

Aan de Bollestraat (km 79,5) stonden er nog steeds enkele die-hards te supporteren, merci zulle, echt knap van jullie. Bij de laatste doortocht aan de markt (nog 19,6 km te gaan) voelde ik me nog goed. Ik riep naar André (wedstrijddirecteur): nog ééntje! Even verderop, in de eenzaamheid van de boerenwegeltjes, met de regen die plots met bakken uit de hemel viel en de wind die genadeloos blies werd dit gevoel al een heel stuk minder. De kilometertijden gingen nu wel een beetje de hoogte in maar de meeste liep ik nog steeds onder de 7'. De afwijking op mijn Garmin was ondertussen opgelopen tot bijna 1 km en nu vloekte ik op die technologische snufjes, het gingen er dus 101 worden volgens Garmin.

Het bordje van de 85 km passeerde ik na 8u57' dwz dat ik na 2 marathons (84,4 km) ongeveer 8u53' op de teller had. Marathon 2 werd gelopen in iets meer dan 4u36'. Doel 2 werd dus ook gehaald met zelfs nog een 9-tal minuten marge. Plan 3 (de laatste 15,6 km) had ik op voorhand niet nader bepaald, gewoon doen wat mogelijk was zonder mezelf in de vernieling te lopen. Bij de laatste passage aan onze wagen (km 88) stopte Philippe om recoverydrank en warme kleren uit onze wagen te nemen en om zelf nog iets te drinken en te eten. Toen Philippe terug bij mij kwam fietsen had ik reeds het bordje van 90 km bereikt. Nog 10 te gaan...

De tent aan de drankpost in Lichtervelde was ondertussen beveiligd met zandzakjes tegen de beukende wind en een vriendelijke brandweerman hield met beide handen alles goed op zijn plaats, chapeau. Ik sloeg nog een babbeltje met de brave meneer en plots vanuit het niets stond die vrouw die ik aan km 68 voorbijgelopen had naast me. Waar ze vandaan kwam, ik zou het absoluut niet weten. Philippe had in de open vlakten nu en dan eens achterom gekeken en toen was er telkens niemand te zien, ook niet toen hij 5' pauze nam aan onze auto. Enfin, ze bleef nog een kilometertje achter mij hangen en aan km 93 stak ze me voorbij aan een tempo om U tegen te zeggen. Ik liep die laatste 7 km aan een snelheid tussen de 7' à 7'10" per kilometer en nadien zag ik in de uitslag dat ze in die laatste 7 km nog meer dan 8' voorsprong genomen heeft. Toch straf en een beetje vreemd dat je na 93 km nog snelheden kan halen van meer dan 10 km/u. Straffe madam, als je 't mij vraagt.

En dan eindelijk, na 10u44'54" over 100 km (9,3 km/u) liep ik supercontent de markt van Torhout op. Ik had het gedaan, ik had niet gewandeld en ik voelde me niet stikkapot, I DID IT!!!!

Ik kan het nog altijd niet geloven: 100 km is toch wel heel ver hé maar het dringt nog altijd niet tot me door. Velen zeggen me: Veerle, wat heb je nu gedaan, ongelofelijk en inderdaad het zal waarschijnlijk nog een tijdje duren vooraleer ik besef dat 100 km wel een pokkeneind is Verstomd

Op zaterdag om 15u werden we dan terug in de Mast verwacht voor de céremonie protocolaire en tot mijn verbazing was ik eerste Belgische geworden in de categorie W40. Dora Vandewaetere werd Belgisch Kampioen bij de dames algemeen in een tijd van 10u14'. Alle kampioenen bij de dames en de heren werden gehuldigd en even later schalde de Brabaçonne door de luidsprekers. Een kippenvelmoment, iets wat ik waarschijnlijk nooit meer zal meemaken...

Nog eens bedankt aan de vele supporters, vóór, tijdens en na en wie weet... tot volgend jaar!

P1090381.JPG

 

10:58 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

15-06-11

Het aftellen is begonnen...

260014_1842215768357_1029473161_31639460_1754155_n.jpgMaandag stond Kortrijk Loopt aangekruist in mijn agenda; een dikke 11 km doorheen Kortrijk met aankomst op Hoog Kortrijk... jaja, op 't eind moesten we nog een stukje bergop lopen ;-)

In aanloop naar de Nacht van nu vrijdag zou dit nog een laatste training/wedstrijd worden. De verwachtingen waren om binnen het uur te finishen en normaal gezien zou ik met de huidige conditie daarvoor zelfs niet in het rood moeten gaan. De eerste kilometer ging in 5' dus iets te snel maar 't was dan ook bergaf, dit tempo bleef me echter vlot afgaan en zo liep ik ontspannen verder.

Toen we na 4,7 km aan de grote markt kwamen stond het publiek rijendik, de 5 km lopers werden afgeleid en wij liepen vervolgens over de fietsersbrug en de brug aan AZ Groeninge. Na die 2 bruggen was het deelnemersveld uitgerokken tot een lang lint en ik kon hier en daar nog iemand bijhalen. Ik bleef dan ook perfect aan 12 km/u lopen.

Na 10 km liep ik een groepje voorbij met daarnaast een cameraman op de motor. Gella Vandecaveye en Catherine Moerkerke liepen in dit groepje. De laatste 400 meter gingen bergop en plots liepen die 2 me terug voorbij. Het blijft er toch inzitten hé bij Gella, die drang om op 't eind nog eens de kraan open te zetten. Plots moest Catherine afhaken op 100 meter vóór de meet en Gella wachte haar op. Zo kon ik er terug bij geraken en liepen we samen over de finish.

Mijn tijd: 55'30" over 11,1 km en dat is juist aan 12 km/u en meer dan 5' beter dan vorig jaar. Na afloop had ik een heel goed gevoel, misschien dat ik me toch nog goed ga voelen bij die korte afstanden ;-)

Enfin, vanaf nu wordt het aftellen naar vrijdagavond. Veel rusten, veel drinken, goed eten. Vandaag neem ik een laatste sauna en donderdag worden mijn spiertjes onder handen genomen door kinesist Jan.

Ik kijk er echt naar uit!

 

10:06 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-06-11

Verslag over de "Ronde van België"

062.jpgOndertussen is het al meer dan een week geleden dat we aan de start stonden van de Ronde van België voor lopers.

Het concept: 10 lopers overbruggen 1000 km in estafette-vorm en lopen zo door de mooiste streken en plaatsjes van België. Geen grote steden maar telkens pitoreske dorpjes worden aangedaan, alleen jammer dat als je 's nachts moest lopen je weinig van de streek kon zien ;-)

Onze ploeg lopers, "de pilaarbijters", bestond uit 8 mannen en om het gemakkelijk te maken uit 2 Veerles... We hadden onze ploeg verdeeld in 4 cellen, 2 van 3 lopers en 2 van 2 lopers. Achteraf gezien was dit toch niet zo ideaal. Je kan geen reserveloper optrommelen eens de ronde gestart is en als er iemand geblesseerd raakt aan het begin van een etappe uit een cel met maar 2 lopers dan sta je daar hé. Eventjes kwamen we in de problemen met onze eerste cel van 2 lopers maar gelukkig raakte alles op tijd herschikt en opgelost.

De eerste keer dat Geert, mijn partner in crime voor het ganse weekend, en ik in aktie moesten komen was op woensdag rond 22u. 43 km stonden er in het roadbook genoteerd (van Herchies naar Mourcourt) om te overbruggen. Philippe was onze chauffeur en het moet gezegd, in het donker aan 12 km/u rijden op kleine boerenweggeltjes terwijl de co-piloot het roadbook leest is geen evidentie. Geert en ik waren om beurten co-piloot, ttz diegene die niet moest lopen nam het roadbook ter hand. We wisselden om de 3 km maar dat scenario werd de volgende dag herzien. Vanaf dan wisselden we op vlakke wegen om de 1,5 km, bergop om de 500 m en bergaf om de 2 km.

Na de eerste etappe keerden we terug naar huis en om 4u konden we eindelijk ons bed opzoeken. De tweede etappe werd op donderdag gelopen van 16u tot 20u van Dudzele over Maldegem naar Bassevelde. Geerts dochter was deze keer chauffeur van dienst. Eénmaal aangekomen in Dudzele ging ik op zoek naar een toilet en ik belde aan bij een klein rijhuisje. Ik werd meteen 50 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Een oud vrouwtje had haar broer op bezoek en begon onmiddellijk te vertellen. Ze had 6 zonen en 1 dochter, ontelbaar veel klein -en achterkleinkinderen. Ik kon haar verhalen wel smaken maar ik was daar wel om te plassen hé en 't werd dringend. Achteraan de tuin kon ik uiteindelijk terecht in een toilet zonder stromend water. Het deed me denken aan de tijd dat ik bij mijn grootmoeder op bezoek ging. In Maldegem stond Nico klaar om te supporteren (merci hé) en zag me al na 15 meter een verkeerd baantje nemen, sloeg de vermoeidheid dan al toe of was ik de kluts kwijt van Nico te zien?

Voor onze derde etappe trokken we op vrijdag richting Millen. Rony werd onze chauffeur voor de rest van het weekend. In de buurt van Tongeren tankten we onze wagen goed vol alvorens naar het vertrekpunt van onze derde etappe te rijden. Rond 9u30 begonnen we eraan. Ondertussen was er wat paniek ontstaan omdat Rony zijn tankkaart nergens meer kon vinden.

Elke etappe bestond voor onze cel telkens uit 2 stukken van ongeveer 20 km en toen we in Hermalle-sous-Argenteau aankwamen rond de middag werd het landschap al heel wat glooiender en 't zou niet meer veranderen. De organisatoren hadden de snelheid berekend waaraan gemiddeld moest gelopen worden om op tijd bij het aflossingspunt te komen waar een andere cel het kon overnemen. Tot nu toe lag de limietsnelheid op 11,1 km/u maar vanaf Hermalle was die aangepast naar 10,1 km/u... dit beloofde niet veel goeds. Het was ook heel warm en droog en Geert en ik vonden achteraf gezien dat deze etappe de zwaarste was, van Hermalle naar Charneux.

Vanaf Charneux was het nog 40' rijden tot op de camping in Dochamps waar we wat konden rusten en slapen maar Rony wilde nog eens gaan zien bij het benzinestation in Tongeren of de tankkaart daar ergens lag. Jammergenoeg was dit niet het geval. Rond 16u kwamen we dan aan op de camping en na een frisse douche en een even frisse pint konden we smullen van lekkere pasta bolognaise waarvoor de cel van Dominique, Veerle en Patrick gezorgd had.

Om 00u30 moesten we terug op pad om de etappe van Cetturu via Bastogne naar Fauvilliers af te haspelen. We hadden ons nog wat neergelegd op bed om te slapen maar onze overburen die een feestje hielden tot in de vroege uurtjes beslisten er anders over. Toen we naar onze TVH-automobiel wandelden lag de volledige camping in dromenland en was het muisstil uitgezonderd op één plaatsje en dat juist tegenover onze tenten :-(

Het lopen verliep heel vlot, alhoewel we bijna 900 hoogtemeters moesten overwinnen. Het is wel iets speciaals, lopen in het pikkedonker, bergop, bergaf, eventjes recupereren in de auto en na 5' à 10' terug de auto uit om het volgende stukje af te haspelen. Interval heb ik nu wel getraind zulle, ongeveer 100 x...

Rond 7u kwamen we terug aan op de camping maar de bedden waren nog niet vrij dus vlug een douche genomen en rond 8u vertrok de cel van Kristof, Philippe en Georges dus palmden we die bedden in. Ik viel relatief snel in slaap maar rond 10u schoot ik wakker, badend in het zweet. 't Was alsof de hitte de tent volledig in zijn greep had, een sauna had er niets aan. Ik besloot om nog een beetje te blijven liggen. Rony, Geert en ik hadden een kleine weddenschap van wie het langst bleef slapen. Doordat ik in een apart compartiment lag had ik niet door dat Geert en Rony al lang op waren. Toen ik rond 11u30 mijn slaapkop buiten stak zaten Rony en Geert al frisgewassen te blinken in de hete middagzon.

In de namiddag zijn we iets gaan drinken met de cel van Xavier, Frank en chauffeur Leen waarna we rond 16u terug pasta bolognaise smulden. De volgende dagen alvast geen pasta meer voor mij... alhoewel met de Nacht in 't vooruitzicht.

Om 19u was het terug tijd om te vertrekken, deze maal richting Frankrijk (de ronde van België, weet je wel...) naar Linchamps. Onderweg werden we getrakteerd op vuurwerk, gietende regen, rollende donder... Dat beloofde niet veel goeds. De cel die we moesten aflossen kwam zo verzopen als maar kon aan en wij vertrokken dus ook in de gietende regen. Na een dik halfuur verminderde de regen een beetje. We waanden ons even later in een sprookjesbos; de warmte van overdag die het asfalt had opgeslagen kwam naar boven in prachtige nevels die opstegen tot een meter hoog, in de verte zag je massa's bliksemschichten. Geert liep bijna een everzwijn omver en ontelbare kikkers kruisten ons pad. Even dacht ik een waterschildpad te zien die krakend onder de wielen van onze wagen verdween. Achteraf hebben Rony en ik beslist dat het NIET om een waterschildpad ging maar om een stukje hout van een boom... om ons geweten te sussen ;-)

Het moment dat we België terug binnenreden juist om middernacht klonk er een kreet vanuit de wagen, 't was Geerts verjaardag! We kregen vleugels en ondanks de hoogtemeters (800 meter) werd het onze snelste etappe. Rond 1u zat ons deel van de ronde erop. We vierden Geerts verjaardag met Enames, een droge worst en een Tourtel voor Rony waarna ons nog een laatste rit naar huis restte om een beetje te slapen alvorens naar Ganshoren te rijden op zondagmiddag voor het slotevenement.

Na een uur rijden werd Rony slaperig en besloten we om even een parking op te rijden. Man, man, man, wat was dat... er kwamen onmiddellijk enkele auto's rond ons cirkelen, even verder stond er een auto of 5 geparkeerd, er liepen 2 mannen rond die dichterbij kwamen. We waren dus op een homo-parking beland, ik stapte nog even uit om te laten zien dat we niet het doelpubliek waren en Rony durfde zelfs nog een plasje te maken waarna we vliegensvlug onze weg terug vervolgden.

De volgende dag werden de loopschoenen nog éénmaal aangebonden voor een plaatselijke ereronde in Ganshoren en dan zat het erop, 1000 km later en evenveel verhalen verder... iets om nooit meer te vergeten. Het afsluitend driegangenmenu smaakte heerlijk en de plannen voor volgend jaar zijn al gesmeed... misschien wel met 2 teams ipv met 1!!!!!!

   

 

19:26 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |