29-11-10

Natuurmarathon 't Is voor niks in Geldrop

155190_1771310121568_1203715860_2490876_6353266_n[1].jpgHet nuttige aan het aangename paren, heet dit dan. Vrijdagavond sprongen we om 16u30 in de wagen om vliegensvlug richting Vennenbos in Nederland te rijden. Algauw kwam er een kink in de kabel toen we net voor Kruibeke in een doordeweekse file terecht kwamen. Eén uur en vijftien minuten deden we over 3,5 km (2,8 km/u). Rond 20u hadden we ons knusjes geïnstalleerd en even later smulden we van scampi's in een lekker sausje met puree-patatjes. De volgende dag werd een luilekkerdag met relaxen in 't bubbelbad, een zwempartijtje (zelfs enkele minuten in open lucht), een loslooploopje (wat een woord) van een 6-tal kilometer en weerom een gezellige avond in ons huisje met gourmet een een goed glas wijn. Tot zover het nuttige Lachen

Het aangename dan: op zondagmorgen om 7u uit de veren om een uurtje later bij een iglo-auto terecht te komen op de parking. Het vroor -7° en met ons klein humo-ijs-krabbertje duurde het algauw een klein halfuurtje voor de wagen ijs-vrij was. De gps werd ingesteld en na een 25'-durend ritje zou ik aankomen in Geldrop. In Eindhoven wijselijk niet geluisterd naar madam de gps want vorig jaar stond nog vers in mijn geheugen gegrifd. Aan het rondpunt in Geldrop slechts één toerke gemaakt en iets na 9u kwam ik de Coevering binnengewandeld waar we ons borstnummer konden opspelden. Een heleboel vriendjes (Nico, Julie, Koen, Peter, Dirk, Tiny, Petra, Maurice, Johan, Sven, Ronald...) stonden al paraat, de ene al met meer laagjes aan dan de andere. Zelf koos ik voor een onderhemdje, een trui met lange mouwen en daarover nog een redelijk warm t-shirt, een lange tight, muts, handschoenen en... een zonnebril want het zonnetje deed zijn werk (alhoewel het niet warmer werd dan iets boven het vriespunt).

Om 10u vertrokken we en ik besloot om er een trainingsmarathon van te maken om te finishen rond  4u30'. Ik was wel benieuwd of dit ging lukken. Niet dat ik zo competitief ben ingesteld maar toch. Garmin had ik thuisgelaten, het armbandje is nog steeds niet hersteld (is al 7 weken besteld) en in Etten-Leur had ik het wel lastig om garmin gans de tijd in mijn handen te houden. De eerste 10 km liep ik in een groepje met oa Koen en een man die aan zijn 93ste marathon bezig was. Enkele pareltjes op zijn palmares waren de marathons van Kaapstad en Cuba. Tja, er zijn nog vele dingen die ik ooit eens wil doen. Ons groepje bestond verder nog uit een drietal mensen maar deze stopten niet aan de bevoorradingsposten en vanaf km 15 waren we nog met twee in ons groepje: de 93-marathon-man en ikzelf.

We hadden een aangename babbel en de kilometers gleden onder onze voeten weg. Reeds 2-maal was ik gestruikeld over een boomwortel zonder te vallen. Plots zag ik het gebeuren: mijn compagnon ging over kop, echt verbazend dat hij er niets aan overhield. Waarschijnlijk was hij in een vorig leven acrobaat... Na 20 km had ik een tijd van 2u08' ongeveer, doordat ik enkel op mijn uurwerk kon vertrouwen kan het ook iets minder of meer geweest zijn. We liepen verder door het bos, op houten staketselkes, door het zand... Gelukkig was het parcour bijna volledig vlak. Kilometer 30 werd gepasseerd na 3u13' en het liep heel vlot. Ik had terug een tempo te pakken dat ik uren kon aanhouden. Aan kilometer 31,5 kwamen we voorbij de laatste bevoorrading en mijn compagnon besloot om ietske sneller te gaan lopen. Ik besloot mijn eigen tempo aan te houden en algauw liep ik helemaal alleen door de schitterende natuur. Ik kon wel nog een 4-tal lopers bijhalen dus had ik niet de indruk dat ik aan het verzwakken was.

Aan kilometer 40 had ik volgens mijn uurwerk 4u19' gelopen, nog 2,5 km te gaan dus. Een snelle rekensom leerde me dat ik ging uitkomen rond de 4u35' maar dan mocht ik niet meer verzwakken. Nog een laatste duin over en hopla we kwamen terug in het vlakke bos terecht. De laatste kilometer liep over de gewone weg en daar kwam er mij zowaar nog een loper voorbijgelopen. Ik deed geen moeite om aan te pikken, ik liep onverstoord mijn eigen tempo verder. De finish kwam in zicht en de klok stond op 4u35' en een handvol seconden. Missie volbracht, iets trager dan de beoogde 4u30' maar supertevreden. Het mocht gerust nog een kilometerke of 5 verder zijn. Volgend jaar hoop ik van regelmatig een marathon te lopen als lange duurtraining in aanloop naar de 100 km van de Nacht. Natuur -of kleine marathons lijken mij daarvoor best geschikt. In een grote stadsmarathon wordt je automatisch meegezogen door de sfeer en ambiance en is het veel moeilijker om traag te gaan lopen.

Vandaag voel ik niets van de marathon van gisteren, ik zou zo een toerke kunnen gaan rennen maar dit ga ik niet doen, hoor. Ik ben deze morgen opgestaan met een kanjer van een koortsblaas en misschien wil mijn lichaam daarmee wel zeggen: eventjes rustig aan nu. De komende weken wordt er niet ver meer gelopen, enkele korte wedstrijdjes staan er nog op 't menu en vanaf januari worden de lange duurtrainingen hervat.

Op naar volgend jaar!

15:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

18-11-10

Mannen maken plannen...

deinze-bellem.JPG... maar vrouwen soms nog meer Lachen.

Hier ten huize Spencer hadden we een ongeschreven wet dat er 1 of maximum 2 marathons per jaar gelopen zouden worden. Een heilig boontje of tante nonneke ben ik nooit geweest dus wetten zijn er om aangepast te worden of in het beste geval om overschreden te worden. Dit jaar kom ik al aan drie marathons, één 50 km-loop en één 6-urenloop... die laatste behoren uiteraard niet tot de categorie "marathons" dus van een doodszonde is er alsnog geen sprake.

Volgend weekend, op 28 november, is er echter de gratis loopwedstrijd "'t Is voor niks" in Geldrop (Nederland) en na mijn deelname vorig jaar aan de 30 km had ik wel zin om terug af te zakken naar onze vriendelijke Noorderburen. Na enig gesurf kwam ik tot de vaststelling dat hun aangeboden marathon 42,5 km bedraagt zodat deze eigenlijk ook buiten de categorie "marathons" valt. Mooi meegenomen dus... Verder kreeg ik nog een tip van zus Greet dat je bij Landal Greenparks heel voordelig een weekendje Vennenbos kon boeken vanaf 150 euro. Gewoon www.landal.be/libelle intikken en je kan gebruik maken van deze aktie. Normaal betaal je algauw meer dan 300 euro voor een weekendje met 6. En zo zijn we allen tevreden, de kinderen kunnen een gans weekend hun energie kwijt in het subtropisch waterparadijs terwijl mama op zondag over en weer kan rijden - slechts een halfuur - naar Geldrop om haar ding te doen Knipogen.

Verder gaat alles hier zijn gewone gangetje, druk dus... Veel was -en strijkwerk, poetsen, klusjes in -en om het huis (Liza en Mauds kamer is eindelijk vernieuwd na jaren uitstel). Sedert september ben ik halftijds (tijdskrediet) aan de slag en dit maakt wel een verschil. Alles gebeurt meer op 't gemak maar we mogen niet lanterfanten, vind ik, een mens zou nog lui worden...

Op 11/11 werd er ook nog eens een wedstrijd gelopen: de halve marathon tussen Deinze en Bellem. Een verslag over deze stromachtige editie kon je al lezen bij mijn ventje (http://frankspencer.skynetblogs.be). Voor mij werd het een overlevingstocht op het einde maar halfweg had ik mijn doel om een pr te lopen reeds opgeborgen en bijgesteld naar "treffelijk arriveren in minder dan 2 uur" en dat is gelukt. Ik denk dat de marathon van eind oktober nog een beetje in mijn benen zat. Na afloop was er de onvermijdelijke verbroedering met "het slechte moaten comité" waar Koen terug met de meeste punten naar huis ging: rode lantaarn en meest Leffes in de korste tijd, aja doordat hij laatstes was had hij minder tijd om te drinken. Ondertussen waren alle chocotoffs al opgepeuzeld en konden we tevreden naar huis.

Iets totaals anders dan: gisteren trokken we met ons gezinnetje richting Vorst Nationaal voor een optreden van Amy Macdonald. Voor Maud werd het haar vuurdoop in de concertwereld en ze heeft enorm genoten en haar ogen uitgekeken. Ikzelf trouwens ook, we konden genieten van een sterke Amy, ze is nog maar 22 en schrijft al haar teksten en muziek zelf. Haar eerste bisnummer werd het mooie "born to run" van good old Bruce, the boss, Springsteen. Enkel met een gitaar op het grote podium, je moet het maar doen hé... Marie kon niet mee doordat ze op internaat zit tijdens de week maar dit wordt goedgemaakt in de kerstvakantie, ze mag dan mee naar een voorstelling van Cirque du Soleil. Ik voelde me wel een beetje schuldig toen ik rond 22u volgende sms kreeg: ist leuk bij amy mcdonalds zonder mij? :(

11:45 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

01-11-10

Herfstmarathon Brabant: 3u56'38"

Herfstmarathon-58.jpgGisteren was het dan zover, de Herfstmarathon in Etten-Leur stond op mijn programma. Rond 8 uur 's morgens stapte ik in de wagen richting Nederland. Om 9u45 was ik ingeschreven en toen ik mijn borstnummer opspelde in de evenementenhal De Nobelaar raakte ik aan de praat met Stefaan uit Brugge. Voor hem werd het zijn eerste marathon en hij hoopte op een tijd tussen 3u45 en 4u. Hij vroeg of hij mocht meelopen met mij omdat hij geen ervaring had op deze afstand. We besloten om samen te starten en te zien hoe het ging om samen te lopen, uiteindelijk hebben we elkaar meer dan 30 km gezelschap kunnen houden.

Net vóór de start kwamen we nog Heidi tegen die in september samen met Dirk de Transalpine gelopen had. Zij ging voor een tijd rond de 3u40' maar finishte uiteindelijk in een mooie 3u28'. In het startvak gingen Stefaan en ik bijna helemaal achteraan staan en na het startschot werden we voorbijgelopen door bijna iedereen die achter ons stond. Geen paniek, we zouden straks wel zien wie het verstandigst was. Na 5 km hadden we 28'18" en op km 10 stond er 56'30" op de klok. Een snel rekensommetje leerde ons dat de 4 uur binnen bereik was maar dan mochten we niet al teveel tijd meer verliezen. De volgende 10 km gingen in 55'32" en alles verliep voorspoedig. Even verderop kwamen we terug in het centrum van Etten-Leur en werden we vooruitgeschreeuwd door 100-den supporters.

Zo konden we aan ons tweede rondje beginnen. Mijn Garmin, waarvan het polsbandje kapot is, moest ik de ganse tijd in mijn handen houden. Ik was gestart met mijn handschoenen aan omdat ik steeds last heb van witte vingers maar net over het halfmarathonpunt trok ik ze uit. Ondertussen was Garmin al een aantal keren zijn satelieten verloren zodat ik besloot om hem weg te bergen. Ik had trouwens nu een paar handschoenen om vast te houden. Onbewust zijn we toen wat sneller gaan lopen. Nadien heb ik gezien dat de volgende 10 km in 54'58" gingen. Ik had mijn eigen sportdrank met extra zout afgegeven en aan kilometer 31 laten zetten. Achteraf gezien had ik mijn drinkbus beter aan kilometer 25 bezorgd want vanaf kilometer 28 kreeg ik dorst en dan is het eigenlijk al te laat. Ondertussen werden we voorbijgelopen door de eerste halve marathonlopers maar Stefaan en ik lieten ons daardoor niet ontmoedigen. De ganse wedstrijd hebben we lopers kunnen bijhalen en niet één keer werden we zelf voorbijgelopen door marathonners. We babbelden honderduit over vanalles en nog wat. Eigenlijk vreemd hoe het kan klikken met iemand die je enkele uren daarvoor nog niet eens kende.

Aan kilometer 31 kon ik eindelijk mijn drinkbus meegrabbelen maar de voorbije snellere 10 km begonnen hun tol te eisen. Kilometer 32 werd het punt waarop Stefaan nog een tandje bijstak en ik moest passen. De laatste 10 km stond ik er alleen voor. Mijn dipje duurde nog een 4-tal kilometer, nuja dipje, ik haalde toch nog een gemiddelde van rond de 10,4 km/u. Plots voelde ik rond kilometer 36 een klopje op mijn rug. Het was Martine (Runtodream) die de halve marathon liep. Ze vroeg me welke tijd ik wilde halen. Ik zei dat ik nog 36' had om 6 km te lopen en dan kon ik onder de 4 uur duiken. Dat haal je zeker, zei ze. Dit doet dus zo een deugd, ik ging meteen een stukje harder lopen. Plotseling zag ik de klok aan kilometer 40 opduiken: 3u44'30"... Nu kon het niet meer mislukken, ik had nog meer dan een kwartier om 2,195 km te lopen.

Het publiek joelde mij vooruit. Bijna alle lopers die in mijn buurt liepen waren halvemarathonlopers maar doordat de marathonlopers een ander kleur van borstnummer hadden zagen de supporters het verschil. Ik hoorde overal roepen: ha, die dame doet de marathon, volhouden, knap, respect... Echt om kippenvel van te krijgen. Ik stak nog een tandje bij en finishte in 3u56'38". Heel tevreden natuurlijk want officieel heb ik dus wel een pr te pakken. Dit jaar liep ik de Nacht van West-Vlaanderen in 3u57'02" bruto, doordat de startmatten toen niet werkten hebben we officieel geen netto-tijd. Zelfgeklokt had ik toen iets van 3u56' en een klutske...

Uiteindelijk heeft Stefaan een tijd gelopen van net geen 3u54'. Hij vertelde mij nadien dat zijn laatste 3 km niet om aan te zien waren, dat hij duidelijk nog een gebrek aan ervaring heeft. Hij was wel heel blij dat hij de eerste 32 km bij mij gebleven was. Ik ging me zeker verbrand hebben, stelde hij. Nadien zijn we zelfs samen naar Kortrijk gereden waar Stefaan de trein nam naar Brugge. Hij was met het openbaar vervoer naar Etten-Leur gereden. Zo moest ik niet alleen in de wagen zitten en konden we onze babbel van tijdens de marathon gewoon verderzetten. Volgend jaar hebben we terug afspraak in Etten-Leur maar dan denk ik dat ik niet meer zal kunnen volgen... Op de Nacht van West-Vlaanderen staan we ook samen aan de start: Stefaan voor de marathon en ikzelf voor ietsje meer!

10:02 Gepost door Spencerwoman | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |