Het leven zoals het is: Spencerwoman!

Als alles goed gelinkt is dan kan je hier het interview beluisteren: veerle.mp3

Met dank aan Veerle Tesse voor de mooie foto's...

En hier kan je er nog vinden genomen door Trui :-)

Op running.be verscheen er een mooi artikel!

1. Ludovic Vanlede: 3u27'20"
2. Jurgen Decat: 3u30'50"
3. Isabelle Braekeveld: 4u09'37"
4. Dirk Van Thuyne: 4u09'38"
4. Ludo Depoortere: 4u09'38"
6. Heidi Janssens: 4u10'53"
7. Tony Note: 4u10'54"
8. Eddy van Boven: 4u16'20"
9. Veerle Beernaert: 4u23'04"
10. Philippe Lagae: 4u23'05"
11. Sven Cooremans: 4u57'33
12. Koen Vansteenkiste: 4u58'30"

Verder kwamen er nog 36 personen rondjes lopen van 3,3 km.

Bedankt aan iedereen die erbij was, ook aan Hilde en Trui van de bevoorrading, Fredje met de jenever en Michel van de douches...
Een uitgebreid verslag met foto's volgt later :-)

Zaterdag 14 januari komt snel dichterbij en alles valt stilletjesaan in zijn plooi. Hieronder vinden jullie de belangrijkste informatie op een rijtje:

Start:
De start wordt gegeven om 8u00 stipt, verzamelen om 7u45 voor de laatste briefing aan de Poezelhoek in Gullegem (parking FC Gullegem, aan de Carrefour, parking oprijden).
Voor diegenen die niet de marathonafstand lopen kan er telkens aangesloten worden vanaf dit punt.

Uitdeling borstnummers:
Vanaf 7u30.

Bevoorrading:
Bevoorrading om de 3,3 km met water, sportdrank, cola, fruit, chocolade, repen en koekjes. Eigen bevoorrading (gellekes) kan steeds op de tafel geplaatst worden.

Kleedkamers en douches:
De douches van FC Gullegem staan enkel ter onzer beschikking NA de marathon. Kom dus in loopkledij af zodat we vlot kunnen starten.

Parcours:
Het parcours bestaat uit een eerste ronde van 2,6 km gevolgd door 12 ronden van 3,2999 km. 90% is onverhard maar goed beloopbaar. Eén strook van 200 meter ligt er momenteel erg drassig bij, hou hier rekening mee bij de keuze van de loopschoenen.
Het parcours is bewegwijzerd maar de eerste ronde wordt in groep gelopen omdat het om 8u nog donker en schemerig is. Diegenen die een hoofdlamp hebben mogen deze gerust meebrengen.
Kaartje parcours

Uitslag:
Er zal een uitslag gepubliceerd worden op deze blog (enkel voor diegenen die de volledige marathon liepen)

Foto's:
Wie foto's neemt mag ze gerust opsturen zodat we ze kunnen publiceren. We proberen uiteraard zelf ook enkele mooie kiekjes te maken.

Zijn er nog vragen of wil je er alsnog bij zijn dan kan je mailen naar Veerle Beernaert

Momenteel zijn er 14 marathonlopers ingeschreven en een kleine 20 kortere afstandlopers.

Na afloop gaan we met een 20-tal personen een hapje eten in de Kameleon in Heule, daarvoor moet ik wel reserveren dus ontvang ik graag een mailke indien je er bij wil zijn.

Hopelijk zijn de weergoden ons gunstig gezind en tot zaterdag!

Op 14 januari word ik 42 jaar en 195 dagen en naar aanleiding van dit magische getal organiseer ik een marathon in Provinciaal domein Bergelen. De start wordt gegeven om 8u op de parking van FC Gullegem (Poezelhoek 12, Gullegem) en het parcours omvat een 13-tal ronden. Bevoorrading met sportdrank, thee, bananen, koekjes, chocolade... wordt voorzien en er kan ook later ingepikt worden voor diegenen die een kortere afstand prefereren. Na afloop kunnen we gebruik maken van de douches van de voetbalclub.

Indien er interesse is om nadien samen een hapje en een drankje te gaan eten/drinken dan hoor ik het graag.

Om praktische redenen (bevoorrading, aantal douches...) is het aangewezen om onderstaand formulier in te vullen tegen ten laatste 9 januari, eventuele opmerkingen zijn steeds welkom!

Afgelopen zondag liep ik in Kasterlee mijn zevende marathon van 2011. "Te veel", zullen sommigen onder u misschien denken vooral omdat de laatste 5 in een tijdspanne van 10 weken vielen. Ikzelf heb absoluut niet het gevoel dat ik overdreven heb. Mijn basisconditie is heel breed geworden, ik zou bij wijze van spreken straks kunnen vertrekken om op 't gemak een marathon te lopen. Voor een ultra-loopster is dit geen overbodige luxe want ook 2012 zal vooral in het teken staan van "ver en lang"... Dit is echt mijn ding en ik voel dat ik sterk genoeg ben om de belasting van urenlang "bezig" te zijn te verteren. Hopelijk blijft dit zo want misschien komt er wel eens een einde aan mijn geluk. Aan de andere kant train ik nu ook niet zoveel. De maanden in voorbereiding naar de Nacht trainde ik 4 keer per week (met een zeldzame uitzondering van 5 trainingen). Ik telde slechts 2 weken van meer dan 100 km. Vanaf deze zomer ben ik overgeschakeld op 3 trainingen per week. Aan snelheidstrainingen en interval heb ik een broertje dood maar vanaf volgende week ga ik terug 1 maal per week naar de atletiekclub zodat ik niet in "winterslaap" sukkel.

De marathon van Kasterlee dus...

Zondag stonden Philippe en ik aan de start van onze marathons nummer 17 en 16. Het parcours bestond uit 2 rondjes van 21 km en Sandy Breugelmans had deze (halve) marathon uitgekozen om onder de 2u te duiken en wij zouden haar begeleiden. Niet evident want het parcours bestond voor 90% uit zandpaadjes, single tracks en paardenweggetjes. Bergop zat er nauwelijks in maar toch... het ging zwaar worden. 

Onderweg kwamen we heel wat bekenden tegen en zo hopte ik van het ene groepje naar het andere. Hier en daar bleef ik hangen om een babbeltje te slaan terwijl Philippe het tempo voor Sandy mooi aanhield. Tot km 16 zat ze op schema om het vooropgestelde doel te halen maar toen kreeg ze het zwaarder en zwaarder. Op anderhalve kilometer vóór de aankomst zat er een stukje bergop in en dat gaf de genadeslag, we trokken haar door haar dipje heen maar door het oponthoud had ze wel wat tijd verloren en zo greep ze met haar 2u02' en een kletske net naast een pr. Op een vlak parcours (genre Eindhoven) was ze beslist onder de 2u gedoken.

Ik vertelde al dat ik hier en daar bleef hangen om een babbeltje te slaan. Zo kwam ik naast Katia Nolens te lopen. Katia begon met hardlopen toen ze de veertig al gepasseerd was en op haar 46ste liep ze als enige Belgische vrouw ooit de Spartathlon (246 km) binnen de limiet van 36u. Ondertussen is Katia de 60 voorbij en in Kasterlee was ze bezig aan haar 107de marathon. In Kasterlee waren er trouwens heel wat ervaren marathonlopers. Iemand (de naam ontglipt me) liep er zijn 200ste en Paul Van Hiel was bezig aan zijn 126ste, zelfs de dag ervoor had deze kerel meer dan 50 km gelopen in de 6 uur van Troisdorf. Verder kwamen we ook Micha Havreluk en Els Annegarn tegen, allemaal voorbeelden waaraan ik me graag spiegel.

Het tweede rondje - zonder Sandy - lieten we ons tempo een beetje zakken. Deze marathon zagen we eerder als trainingsmarathon dan als wedstrijd. Ons trainingstempo op lange duurlopen ligt rond de 9,8 km/u maar onbewust loop je op een wedstrijd een klein stukje sneller. In dit rondje liepen we samen met een triatleet die volgend jaar de Ironman van Wales gaat zwemmen/fietsen/lopen. Terwijl we babbelden vlogen de kilometers voorbij en voor we het wisten was de finish daar. Net zoals veertien dagen geleden (Hageland Natuurmarathon) liepen Philippe en ik "hand in hand" over de meet in een tijd van 4u08'31" (10,2 km/u).

Na de warme douche stond er voor iedereen een bord spaghetti klaar met een Leffe. Even later kregen we een pot chrysanten in ons pollekes geduwd en zo konden we tevreden richting Bissegem rijden. De laatste marathon van het jaar zit erop... hopelijk brengt 2012 nog enkele mooie ultra/marathons met zich mee.

Uitnodiging Trainingsmarathon: 

2012 is niet veraf meer en op zaterdag 14 januari wil ik "een specialeke" doen. Die dag word ik 42 jaar en 195 dagen en dit wil ik vieren met een "trainingsmarathon" in Provinciaal Domein Bergelen in Gullegem. Ik heb er een mooi parcourke gevonden van 1815 meter en als ik dit 23 maal loop in combinatie met een aanloop -en uitloopstrook van 225 meter dan kom ik precies aan een marathon. Iedereen die enkele rondjes (of volledig) wil meelopen is van harte welkom. Er zal een ruime bevoorradingspost aanwezig zijn met drankjes, energierepen, fruit, chocolade... Ik ben aan het kijken om nadien gebruik te kunnen maken van de douchefaciliteiten van de sporthal of het voetbalterrein en de mogelijkheid om nadien ergens een hapje te gaan eten wordt nog open gehouden.

Afspraak dus op zaterdag 14 januari in Bergelen, start rond 8u (later inspringen is mogelijk), bedoeling is om in groep te lopen aan een tempo van 9,5 à 10km/u. Verdere info volgt op deze blog/facebook.

 Foto: domein Bergelen

De marathon van Etten-Leur (Nl) op 30 oktober stond al een tijdje aangekruist in onze agenda maar het late startuur (11u30) kwam ons niet zo goed uit. Al vele jaren trekken we er tijdens de herfstvakantie samen met de kinderen op uit maar dit jaar was het 't eerste jaar dat er geen weekendje/weekje weg in zat. De kinderen hadden allemaal een drukke agenda met volleybalmatchen, atletiek -en turntrainingen, vrienden die kwamen logeren, eens gaan shoppen en... volgens mama - even belangrijk - het nodige schoolwerk. Over dat laatste werd er "ten huize Spencer" echter eens ferm gediscussieerd want.... "het is wel vakantie hé". Eigenlijk moet ik ze wel een beetje gelijk geven: ze hadden alle vier een goed rapport, alhoewel Marie een klein tandje zal moeten bijsteken maar dit komt wel in orde.

Na veel gepuzzel en gepas kwam er voor mama en papa toch nog iets uit de bus: ipv naar Etten-Leur te trekken zouden we naar Aarschot rijden om er deel te nemen aan de Hagelandse Natuurmarathon. De start was er om 10u en dit kwam ons stukken beter uit. Vóór de start kwamen we heel wat bekenden tegen: Marc, Gerry, Paul, Leon, Johan, Tillo... Het wereldje van de lopers die bijna wekelijks ergens te lande een marathon meepikken is redelijk klein. Iedereen kent iedereen en telkens duiken dezelfde gezichten op.

Er stonden 95 lopers aan de start van deze recreatieve marathon die uit 4 lussen bestond. Minder ervaren lopers konden uitstappen na 10, 20 of 30 km. Uiteindelijk zouden een kleine 40-tal lopers de volledige afstand overbruggen. De bedoeling voor Philippe en ik was om er een lange-duurtraining van te maken maar eens je in een groepje zit dan gaat het toch iets sneller dan gepland. Het liep vlot en de moeilijkste passages door de bossen met hier en daar een stuk bergop zaten in de eerste 22 km. 

Iets voorbij halfweg, toen we terug aan de startplaats kwamen hadden we een tijd van 2u07'. De bevoorrading was top: er waren ons 6 bevoorradingsposten beloofd maar uiteindelijk konden we 8 maal smullen en drinken van het vele lekkers (bananen, appelsien, amandeltaartjes, appelflappen, cola, icetea, water...). Het parcours was prachtig, mooie vergezichten, de ondergrond heel afwisselend met stukjes bos, onverhard, grasland... Echt genieten. Zonder Garmin was het moeilijk om in te schatten hoe ver we waren want de bordjes met de kilometeraanduidingen stonden volgens mij niet altijd op de juiste plaats. Om de 3 km tussen km 19 en 22 te overbruggen hadden we een tijd van 22' nodig terwijl de volgende 3 kilometer in 15' gingen. Dit doet echter niets af aan de organisatie van deze mooie natuurmarathon, een dikke pluim voor de organisatie.

Eigenlijk is een recreatieve marathon organiseren "het ei van Columbus" voor een joggingclub. Als ik zie hoeveel tijd en werk er in de organisatie kruipt van een "echte" marathon (Joggingclub Wevelgem organiseert om de 2 jaar de Leiemarathon) dan is dit soort wedstrijden een leuk alternatief. Het parcours is aangeduid met duidelijke pijlen, grote wegen en gevaarlijke wegsituatie's worden zoveel mogelijk vermeden, de plaatselijke MTB-club werd ingeschakeld om in groepjes mee te rijden met de lopers. Je hebt geen seingevers nodig en de politie moet geen straten afzetten. Er werd ons duidelijk gezegd om ons aan de wegcode te houden bij de zeldzame passages  dat we de weg moesten dwarsen. De start wordt gegeven en iedereen duwt zijn horloge af, bij de aankomst stond er een grote tijdsklok.

Na 4u10'40' liepen Philippe en ik, hand in hand, over de denkbeeldige eindmeet. Super toch, dit werd trouwens onze eerste marathon dat we samen finishten. In de Nacht van West-Vlaanderen liepen we samen over de eindmeet maar dit telt niet mee want toen moest ik nog een kleine 58 km verder lopen terwijl Philippe kon gaan douchen 

Het opzet om er een trainingsloop van te maken is maar half en half geslaagd want een Natuurmarathon lopen aan meer dan 10 km/u kan je geen trainingstempo meer noemen. Ik troost me met de gedachte dat het in Etten-Leur nog minder gelukt zou zijn...

Na de extra-lange warme douche (ik was helemaal alleen in de kleedkamer) dronken we een biertje en een koffie op het terras van de Knoet, speelden we een rijsttaartje naar binnen en reden we tevreden terug richting Bissegem. 

Op naar de volgende!

Gisterenavond werd ik in de Gotische zaal van het Kortrijkse stadhuis verwacht voor de Kampioenenhuldiging Individuele Sporten. Er werd hulde gebracht aan 93 sportievelingen die ofwel Belgisch, Vlaams of Provinciaal kampioen werden in hun sport. Er waren dit jaar enkele disciplines bijgekomen die voor het eerst een kampioen in hun midden hadden (oa karting, karate en bowling).

Blijkt dat vooral de jeugd het in Kortrijk goed doet en dit brengt mooie vooruitzichten met zich mee naar de toekomst toe. Het kanovaren, wielrennen en zwemmen leverde veel Provinciale medailles op maar de discipline met de meeste medailles bleek atletiek te zijn.

Van de 93 medaillewinnaars haalden er 71 een Provinciale en 22 een Nationale titel. 42 vrouwelijke sporters vielen in de prijzen en 51 mannen. Slechts 7 meisjes/dames haalden een Nationale titel waarvan 6 bij de jeugd en ééntje bij de masters 40... Héhé, de oude zijn nog niet versleten hoor, volgend jaar wil ik mijn titel verlengen en er eventueel ééntje aan toevoegen. Rarara, op 12 mei 2012 zou dit moeten gaan gebeuren in Steenbergen 

Iedereen kreeg een mooi groen badlaken met KAMPIOEN erop geborduurd, echt sjiek. Nadien werd de obligate groepsfoto genomen op de trappen van het stadhuis en dan volgde een receptie waarop iedereen kon bijpraten onder het genot van één of meerdere glaasjes wijn. Ik sprak onder andere met Romain Osieur, een triatleet met een behoorlijk palmares (oa 3 maal Hawai); hij werd dit jaar Belgisch Kampioen kwart triathlon bij de veteranen. Volgend jaar trekt hij naar de triatlon van Barcelona en ongetwijfeld volgen er nog vele tria's voor deze gepassioneerde athleet...

Zondag 2 oktober stond al geruime tijd met stip genoteerd in mijn agenda want dan werd de marathon van Brussel georganiseerd. September was op loopgebied een vrij sobere maand geworden met slechts 216 gelopen km en als je dan de In Flanders Fields Marathon daarvan aftrekt dan kom je op 174 trainingskilometers in 13 beurten (ongeveer 13,3 km per training). Niet echt bijster veel maar ik voelde me fit - less is more, wordt al eens gezegd - en na Philippes mooie prestatie in de Leiemarathon na een looparme trainingsmaand, zag ik het helemaal zitten.

De beentjes waren bijgevolg goed uitgerust en de moraal zat goed. Ik was een tikje jaloers op het mooie pr van Philippe (3u47'59") maar wist dat Brussel een marathon van het zwaardere kaliber was. Dat het heel warm ging worden op 2 oktober had niemand durven voorspellen na de kwakkelzomer. En ja, het werd warm, zeg maar heet maar dit is net het weertje waar ik het meest van hou. Remember mijn allereerste 6-uurswedstrijd op 11 juli 2010 in Aalter op de warmste dag van 't jaar. Daar zag ik heel ervaren ultralopers zich ferm mispakken maar ik liep er heel constant en zonder last van de hitte.

Op naar Brussel dus, om 5u30 opgestaan, om 6u15 vertrokken en een uurtje later stond ik aan het Jubelpark geparkeerd op 100 meter van de kleine marathonexpo in de Militaire School waar we onze startnummers moesten afhalen. Gelukkig kon ik nog een t-shirt maat small krijgen want even later waren ze reeds allemaal weg. Lopers hebben duidelijk een lage BMI (jammergenoeg is 't een mannenmodel en bijgevolg veel te groot).

Een behulpzame dame zag me sukkelen met mijn gsm om een foto te nemen en stelde voor om een handje te helpen (merci, onbekende dame), nog vlug de bagage in de truck gedropt en daarna naar de startvakken. Iedereen kon kiezen welk startvak hij koos want je had geen vooropgestelde tijd moeten doorgeven. Ik had de indruk dat dit wel vlot liep, geen geduw en getrek maar er waren dan ook niet zo heel veel deelnemers (rond de 1900 starters).

Ik koos het startvak met een tijd tussen 3u45' (rode ballon) en 4u (groene ballon) en na het kanonschot zette de menigte zich in beweging allen met hetzelfde doel: een marathon lopen. Ik zou het eens moeten nazien maar ik denk dat het mijn 14de marathon zou worden. De rode ballon ging er als een speer vandoor, amaai, deze ging ik dus NIET volgen. Na een kleine kilometer kwam Veerle Maertens naast mij lopen. Veerle was één van de 10 lopers die in mei de Ronde van België liepen in ons team de Pilaarbijters. Ze had speciaal getraind voor de Maasmarathon in Visé maar die was een beetje tegengevallen en zo kwam ze aan de start in Brussel. Ik denk dat er heel wat dames en heren gratis mee mochten doen via Runner's World omdat we in 2010 een marathon sneller liepen dan 4u (voor de dames) of 3u (voor de heren).

Doordat mijn Garmin kapot is kon ik enkel ruwweg schatten hoe snel we gingen, ik schatte rond de 10,8 km/u en achteraf gezien zat ik er niet ver naast. Toch had ik het gevoel dat het niet zo vlot liep en na een 6-tal kilometer liet ik Veerle gaan. Ze liep een 50-tal meter voor me uit maar ik had ze nog in mijn vizier. Na 10 km liep ik over de matten in 55' (10,9 km/u - plaats 900) en even later kwamen Heidi (ex-dreamteam) en haar mama Gerda naast mij lopen. Plots was er de klik van "en nu ben ik in mijn ritme en kan ik eindeloos blijven lopen". Zo zie je maar, een 10 km-wedstrijd zal nooit mijn ding worden want pas na 10 km geraak ik opgewarmd

Vanaf dan liep ik op wolkjes, het zware parcours kon me niet zoveel schelen. Heidi, Gerda en ikzelf hadden ondertussen Veerle bijgehaald, ze kon nog even aanklampen maar moest dan jammergenoeg lossen. De bevoorrading was echt top, ze hadden extra drank -en verzorgingsposten ingelast zodat er om de 2 km gedronken kon worden. De orkestjes zorgden voor de nodige ambiance. Ik had horen zeggen dat de marathon van Brussel een mooi parcours had en ik kan deze marathon aan iedereen aanbevelen. Een deel door de stad maar een even mooi deel door de bosrijke omgeving van Brussel en langs het Africa Museum via de Spaanse Huisdreef en Keizerinnedreef.

Ondertussen waren we na 1u55'08" (10,99 km/u - plaats 856) het half marathonpunt gepasseerd en ik voelde dat een pr er zeker inzat, ik had in tegenstelling tot anderen geen last van de warmte en de vele hellingen verteerde ik vlotjes. Heidi zorgde ervoor dat haar moeder goed dronk en kwam een paar keer aangelopen met een brik van 2 liter dat ze bij de bevoorrading netjes vroeg om mee te nemen. Je zag de andere lopers verbaasd kijken want zo een brik van 2 liter is echt niet handig om tijdens een marathon met je mee te dragen.

Ik wist nog van de twintig km van Brussel dat de Tervurenlaan een kuitenbijter was maar wat ik niet wist was dat diezelfde Tervurenlaan eigenlijk al aan het Africamuseum rond km 28 begint. Bergop dus vanaf km 28 met nu en dan een klein stukje vlak om te recupereren. Bij de matten aan km 30 klokte ik een tijd van 2u42'58" (11,05 km/u - plaats 772) en een klein rekensommetje uit het hoofd (zonder Garmin is wel iets speciaals) leerde me dat een tijd rond de 3u50' er in zat. Juij, een pr was zeker mogelijk en ik voelde me nog steeds heel goed.

Net voor km 36 kwamen de halve marathonlopers die anderhalf uur na ons gestart waren op het parcours, op diezelfde plaats waar ze uit de draai komen op de 20 van Brussel en de Tervurenlaan in. Ewel, we hebben er daar zien afzien, sukkelen, wandelen, overgeven... Sommigen zaten er compleet door en dan worden ze daar gezwind voorbijgelopen door groepjes marathonlopers. Nuja, gezwind is een groot woord want onder de marathonlopers vielen er ook veel stil en kregen er een deel een klop van de man met de hamer. Heidi, Gerda en ik schakelden een klein tandje lager maar we liepen in vergelijking met anderen nog heel soepel.

Anders dan met de 20 km kan je herademen als je het Jubelpark inloopt maar nu moesten we nogmaals door de wetstraat om 3,5 km verder aan de markt te arriveren. Rond kilometer 41 zat er nog een laatste stuk bergop maar vanaf dan was het vliegen naar de finish op de Grote Markt. Ik bereikte de finish na 3u49'16" (11,04 km/u) en was daar uiteraard supercontent mee. Wie had dat durven dromen op zo een zwaar parcours en met die hitte. Ik eindigde als zevende in mijn leeftijdscategorie en 619de algemeen op 1628 finishers). In die laatste 12 km hebben we er dus nog een flink pak te grazen genomen. Mijn tweede helft liep ik in 1u54'08", een minuutje sneller dan de eerste helft en amper anderhalve minuut trager dan mijn pr op de halve marathon. Daar moet ik dringend eens werk van maken (op de halve marathon van Izegem liep ik een knappe tijd maar daar klopte de afstand niet, ruim een halve kilometer te kort).

Er zit met een gerichte voorbereiding zeker nog rek op dit pr. In het voorjaar ga ik me speciaal op Rotterdam toeleggen en daar ga ik het rechtstreeks duel aan met Philippe voor een tijd van 3u44'44"...

Het werd een echt kanonschot!

Met Veerle

Nummer 7, Kiprok werd de latere winnaar in 2u14'51"

Respect voor Gerda, 60 jaar en zo'n tijd kunnen lopen op de marathon!

Dank aan Dominique voor de mooie foto's

Het tweede weekend van september staat voor elke Heulenaar in 't vet in zijn agenda aangekruist want dan zijn er de Tinekesfeesten. Dit jaar zou het voor mij extra druk worden want ik had van woensdag tot woensdag nachtdienst. Zeven nachten op een rij van telkens 10 uur werken weegt soms zwaar door.
Ik had dan ook voor de gelegenheid een collega gezocht om mij in 't weekend te vervangen (bedankt ...Caroline) want naast de feesten in Heule stonden er nog een aantal uitjes gepland.
Op vrijdagavond gingen we lekker eten in 't Stampkot met Philippes collega's. De avond werd afgesloten met een bezoekje aan de avondmarkt in Heule, een nachtmarkt zou een betere omschrijving zijn want om 1u30 toen we naar huis trokken was 't nog vollen bak.
Toen we op zaterdag om 8u om pistoleetjes gingen waren er hier en daar nog feestjes aan de gang...

Op zaterdagmiddag trokken we terug richting Heule voor de kookproef van de kandidaat-Tinekes van Heule editie 2011. We pikten ook de comedyshow mee met Kamagurka en nadien volgde de verkiezingsavond.
Normaal gezien moesten we op zaterdagavond gaan eten met mijn neven en nichten maar er was een kink in de kabel gekomen zodat dit niet doorging.
En zo begon dan deze week het idee te rijpen om mee te doen aan de In Flanders Fields Marathon, het etentje ging niet door en zo kon ik iets vroeger gaan slapen. De kinderen en Philippe gingen naar de verkiezingsshow maar ik besliste om vroeger naar huis te gaan. Niet dat ik heel vroeg in bed zat (23u30) maar toch een stuk vroeger dan Philippe en de kroost want die kwamen pas om 1u30 thuis.

Op zondag liep mijn wekker om 6u30 af want ik wilde zeker op tijd in Nieuwpoort staan omdat ik nog niet ingeschreven was en de daginschrijvingen werden beperkt tot 40. En inderdaad er lagen nog maar een stuk of 10 formulieren voor de late beslissers.
Philippe zou een 4-tal keer langs het parcours opduiken maar kon jammergenoeg niet aan de finish aanwezig zijn, de kinderen wilden naar de jeugdbeweging en doordat we in Bissegem wonen en ze in Harelbeke in het JRK zijn kunnen ze niet met de fiets gaan, ons jongste is nog een beetje te klein om zo ver te fietsen. Philippe merkte op dat indien ik meer dan 5 uur ging lopen dat hij me wel nog ging zien finishen maar IFF is de Médoc niet dus was dit geen optie.

Alvorens we van start gingen was er nog 1 minuut stilte voor de vele oorlogsslachtoffers en ook voor 9/11.
Ik kwam terecht in een groepje van een man of 12 en raakte aan de praat met Joost Bert die al meer dan 120 marathons liep. We liepen aan een snelheid van 5'34”/km en daar voelde ik me goed bij. Er heerste een gezellige drukte met veel gebabbel en gekwebbel, nu en dan moest er wel iemand afhaken. Half marathon kwamen we door in 1u56'30” dus een klein pr zat er toen nog in maar dan mochten we zeker niet verzwakken.
Aan de bevoorrading aan km 26 greep ik naast een flesje water en moest ik een stukje terugkeren. Ik liep nu een 20-tal meter achter het flink uitgedunde groepje van 5 man en Joost liet zich uitzakken tot bij mij. Ik kreeg het een beetje moeilijker, ook al omdat ik het gat wilde toelopen en dit lukte maar niet.

Aan kilometer 34 kreeg Joost het moeilijk, hij had de week ervoor een zware longinfectie gehad. Hij liet me gaan en zou nog net onder de 4 uur finishen.
Ik stond er vanaf dan alleen voor maar ik kon mijn tempo redelijk goed vasthouden en haalde nog zeker een 10-tal lopers bij.
De laatste kilometer vond ik zwaar, het ging een beetje omhoog maar toen ik onder de Menenpoort liep gaf dit nog een laatste boost energie.
Ik finishte in 3u54'41”, 1'22” boven mijn pr. Het gevoel zat goed, de marathon was zwaar door de sterkte tegenwind en voor een last-minute absoluut niet slecht.

Volgend jaar wil ik één specifieke marathon uitkiezen om mijn pr aan te vallen. Het voorbije jaar stond de eerste 6 maanden in het teken van de 100 km van de Nacht en nadien heb ik me niet speciaal voorbereid op een marathon. Ik heb wel veel getraind, de iets mindere zomer was voor lopers een zegen. Ik denk dat een tijd van 3u49' voor mij haalbaar moet zijn. We zien wel.

Binnen 3 weken loop ik de marathon van Brussel en eind november trekken we richting Geldrop voor de marathon 't Is voor niks, tussenin staan er nog een paar certitudes zoals Deinze-Bellem op 't programma. Op 13 november staat Les 4 Cimes in Battice op het verlanglijstje. Ik denk wel dat ik al kan terugblikken op een mooi jaar tot nu toe... laat het najaar maar komen :-)

Oh, wat was dit een schitterende marathon... Wat mij betreft de mooiste die ik al liep en om Stockholm en Parijs van de troon te stoten moet het al heel wat zijn. Uiteraard kan je die 2 stadsmarathons niet echt vergelijken met een natuur/trailmarathon maar toch.

We hadden er een weekendje uit in Nederland van gemaakt en zaten op een mooi domein met natuurzwemvijver. Door het koude weer zochten onze kinderen echter de warmte van het subtropisch zwembad op. Er reed ook een treintje doorheen het domein en toen we een ritje maakten begon het treintje ferm te roken en brandde de tractor uit. Gelukkig kon iedereen zich uit de voeten maken.

De volgende dag reden Philppe en ik richting Gaiapark om er een unieke marathon te lopen. De kinderen besloten in extremis om in het vakantiedomein te blijven omdat de buienradar niet veel goeds voorspelde. We hadden gezien dat de speeltuin en de kinderboerderij gesloten waren en doordat we beiden meeliepen ging het een lange avond worden voor de kinderen. Tijdens de autorit werden de hemelsluizen opengezet en de regen viel met bakken uit de lucht.

Gelukkig klaarde het volledig uit en net voor de start scheen zowaar het zonnetje. Philippe en ik trokken samen op pad en we hadden meteen door dat het een lastige en zware marathon ging worden: geen meter vlak (50 meter hoogteverschil per rondje en 22 rondjes te lopen), zand, houtsnippers, aarde, planken... een parcours om U tegen te zeggen. Esther had bij de dames meteen de kop genomen en toen volgde Els. Na enkele rondjes kwamen we naast Els en Jacques te lopen en we bleven een 8-tal rondjes samen. Ondertussen waren we al verschillende keren gedubbeld door de snelle mannen (Filiep de latere winnaar, Joeri, Hans, Marc...)

Half marathon kwamen we door in 2u03' wat best goed was, ik had een tijd van rond de 4u15' in gedachten, we hadden dus nog een flinke marge en ik bleef de rondjes goed verteren. Plotseling brak de hel los: donder en bliksem... De organisatie besloot wijselijk om de wedstrijd tijdelijk stil te leggen, dit was echt niet verantwoord. Philippe en ik hadden toen ongeveer 26,6 km op de teller in 2u35'.

Na een uur konden we terug van start, wij hadden nog 8 ronden voor de boeg. De latere winnaar, Filiep Detiège, moest nog maar 1 rondje afleggen. Dirk Van Thuyne had er nog 5 om af te haspelen. Marc Papanikitas moest er nog 2 lopen maar door het oponthoud was hij helemaal verkrampt en staakte hij de strijd. Mijn ventje zag het volledig zitten: "als we flink doorlopen dan geraken we nog onder de 4u", riep hij me toe. Honderd meter na de start werd dit plan al opgeborgen. Het parcours lag er gevaarlijk bij, diepe plassen, stikkedonker in 't bos, het water stroomde in beken van de hellingen... Plan B dus: geen blessures riskeren en voorzichtig zijn. De lampjes toverden een mooi lint doorheen de dierentuin maar het bleef verdomd goed uitkijken. Sommige snellere lopers hadden geen lampje voorzien want die dachten natuurlijk om vóór het donker binnen te zijn. Ik liep toen nog steeds op een tweede plaats bij de dames met een comfortabele voorsprong; Els had de week ervoor een wedstrijd van 100 mijl gelopen in Berlijn en had zich laten uitzakken.

Na 4u10'17" bereikte ik de finish en door de apocalyptische omstandigheden gaf dit een enorme kick. Dit was beslist mijn mooiste marathon ooit. 28 van de 90 lopers moesten de strijd opgeven dus dit zegt wel iets over de moeilijkheidsgraad van deze marathon.

Na de podiumhulde waar zowel bij de heren als de dames een Gavertrimmer tweede werd trokken we richting tentenkamp annex kleedkamer. Plots hoorde ik Philippe vanuit de herentent roepen dat hij zijn sporttas kwijt was. Dit kon toch niet waar zijn. Een kwartiertje later kwam Johan aandraven met Philippes tas, hij had per ongeluk de verkeerde meegenomen.

Op de terugweg naar ons chaletje werden we nog getrakteerd op een lichtflits maar deze keer kwam hij uit een kastje langs de weg :-(

Hier volgt nog een mooi filmpje (http://www.l1.nl/popups/mediaplayerpopup/_rp_comm_lsvideo...) met enkele leuke interviews ;-)

Vijgen na pasen... zou dit verslag kunnen heten want het is al bijna 2 weken geleden dat ik aan de start stond van de Nacht van West-Vlaanderen...

De adrenaline die sedert dan door mijn lijf giert is er precies nog niet helemaal uit: ik kan moeilijk rust vinden, ik wil dit en dat en nog veel meer en nog steeds dringt het niet tot me door dat ik 100 km gelopen heb. Een verslag was er nog steeds niet van gekomen maar nu heb ik me rustig voor de laptop geïnstalleerd met een koffietje en ga ik een poging wagen.

Na een maandenlange voorbereiding was het eindelijk zover, op vrijdag 17 juni om 20u zou ik de start nemen in de wedstrijd waarvoor ik vele uren getraind had: de 100 km van de Nacht. Op donderdag had ik een bezoekje gebracht aan sportkinesist Jan en hij zorgde voor een ontspannende massage van de benen die het de dag erna moesten gaan doen. Hij vertelde me dat de eerste kilometers misschien niet zo prettig zouden aanvoelen maar dat ik me zeker geen zorgen moest maken, mijn beenspieren en dan vooral de lange spieren waren in prima conditie.

Toen we omstreeks 19u aankwamen in de Mast in Torhout zagen we onmiddellijk heel veel bekenden: supporters, 10-km en marathonlopers, ultrarunners. Het voelde net als altijd, heel ontspannen naar de start wandelen, een praatje hier en daar, geen stress en allemaal mensen rondom ons die eenzelfde passie delen. Ik had me voorgenomen om na de eerste marathon door te komen in 4u15' (9,9 km/u) en een aantal loopvrienden vonden dit een geschikt tempo om zelf te stunten en een mooi pr neer te zetten. Jammergenoeg waren we nog vóór de start elkaar uit het oog verloren. Mijn ventje en ik stelden ons achteraan op en na het startschot kwam Gavertrimmer Kristof ons vergezellen. Koen VS liep ook een tijdje mee en Slakje Sven hield het bijna 20 km vol in ons groepje. Na 1 km stond het promoteam van de Leiemarathon langs de kant en ik riep door de parlefoon dat alles nog goed ging

Zoals de kinesist voorspeld had liep het de eerste 5 km niet echt vlot, ik dacht aan de 95 km die nog moesten volgen, pfff..., als dit zo doorging zou het heel moeilijk worden. Na een 8-tal km was er plots de klik "vanaf nu kan ik lopen, lopen en blijven lopen" en het gevoel werd steeds beter. In mijn hoofd had ik de 100 km ingedeeld in de 5 ronden die we moesten lopen, dan lijkt het wat minder. Telkens je één ronde gelopen hebt begin je gewoon aan de volgende...

Na 42 km had ik 4u13'39" op mijn Garmin staan, tel daarbij nog 200 meter aan 1'12" en dan kom je aan 4u14'51" voor de marathon. Toen we aan de markt in Torhout (marathonpunt) kwamen had ik echter een afwijking van iets meer dan 300 meter te wijten aan de gemiddelde foutmarge op dergelijke toestellen. Het parcours was perfect afgemeten omwille van het BK. Marathontijd officieel: 4u16'49" en heel tevreden, doel 1 "bijna" perfect waargemaakt.

Het volgende doel was om mijn tweede marathon te lopen in 4u45' om zo een gemiddelde te krijgen van 4u30'/marathon. Philippe had ondertussen op de markt van Torhout afscheid van me genomen met een kus en ging vlug douchen. Julie kwam me even verder vergezellen op de fiets. Tijdens het eerste deel waren de weergoden ons nog gunstig gezind maar nu kwam de wind toch heel sterk opzetten, nu en dan viel er ook een druppel regen. De passages in Torhout en Lichtervelde waren telkens heel tof met heel veel bekenden langs het parcours. Bedankt supporters voor de talrijke aanmoedigingen, ik ga geen namen noemen, bevreesd om iemand te vergeten.

Aan de Goede Herder konden de supporters ons 3 maal zien passeren en daar keek ik telkens naar uit, je hoorde al je naam roepen van ver, sommigen kende ik niet zo goed maar het doet je toch wat, al die mensen die roepen. Aan km 60 stond Philippe klaar met zijn fiets om het over te nemen van Julie. Nu was het nog minder dan een marathon, dacht ik. Anderen zouden zeggen: die moet nu nog bijna een marathon lopen... een verschillende manier om hetzelfde uit te leggen. Er moest nog gelopen worden!

Bij de voorlaatste passage aan de markt (na ongeveer 61 km) was er heel veel ambiance, ondanks dat het al na tweeën was. Het lopen verliep nog steeds heel vlot en soepel. Ik had me voorgenomen om niet te stappen als het kon, enkel bij de bevoorrading nam ik de tijd om te eten en te drinken terwijl ik wandelde. Eten en vooral drinken tijdens het lopen kan ik niet, dus doen we dat dan maar niet. De weergoden waren ons steeds minder en minder goed gezind, nu en dan werden we getrakteerd op een regenvlaag en de wind blies ons op sommige stukken bijna van onze sokken. Bij de bevoorrading aan km 68 liep ik de derde Belgische dame voorbij, Philippe liet zich een beetje uitzakken met de fiets en hij meldde me dat ze er niet zo best uitzag en dat ik onmiddellijk een groot gat had geslagen. In Lichtervelde op de markt (rond km 73) was de ambiance al heel wat minder. De broodjes van de warme bakker kon je al ruiken maar ik moest nog meer dan een halve marathon ver. Je kon ook stellen dat ik al meer dan 75% gelopen had, en zeg nu zelf: dit klinkt toch veel beter.

Aan de Bollestraat (km 79,5) stonden er nog steeds enkele die-hards te supporteren, merci zulle, echt knap van jullie. Bij de laatste doortocht aan de markt (nog 19,6 km te gaan) voelde ik me nog goed. Ik riep naar André (wedstrijddirecteur): nog ééntje! Even verderop, in de eenzaamheid van de boerenwegeltjes, met de regen die plots met bakken uit de hemel viel en de wind die genadeloos blies werd dit gevoel al een heel stuk minder. De kilometertijden gingen nu wel een beetje de hoogte in maar de meeste liep ik nog steeds onder de 7'. De afwijking op mijn Garmin was ondertussen opgelopen tot bijna 1 km en nu vloekte ik op die technologische snufjes, het gingen er dus 101 worden volgens Garmin.

Het bordje van de 85 km passeerde ik na 8u57' dwz dat ik na 2 marathons (84,4 km) ongeveer 8u53' op de teller had. Marathon 2 werd gelopen in iets meer dan 4u36'. Doel 2 werd dus ook gehaald met zelfs nog een 9-tal minuten marge. Plan 3 (de laatste 15,6 km) had ik op voorhand niet nader bepaald, gewoon doen wat mogelijk was zonder mezelf in de vernieling te lopen. Bij de laatste passage aan onze wagen (km 88) stopte Philippe om recoverydrank en warme kleren uit onze wagen te nemen en om zelf nog iets te drinken en te eten. Toen Philippe terug bij mij kwam fietsen had ik reeds het bordje van 90 km bereikt. Nog 10 te gaan...

De tent aan de drankpost in Lichtervelde was ondertussen beveiligd met zandzakjes tegen de beukende wind en een vriendelijke brandweerman hield met beide handen alles goed op zijn plaats, chapeau. Ik sloeg nog een babbeltje met de brave meneer en plots vanuit het niets stond die vrouw die ik aan km 68 voorbijgelopen had naast me. Waar ze vandaan kwam, ik zou het absoluut niet weten. Philippe had in de open vlakten nu en dan eens achterom gekeken en toen was er telkens niemand te zien, ook niet toen hij 5' pauze nam aan onze auto. Enfin, ze bleef nog een kilometertje achter mij hangen en aan km 93 stak ze me voorbij aan een tempo om U tegen te zeggen. Ik liep die laatste 7 km aan een snelheid tussen de 7' à 7'10" per kilometer en nadien zag ik in de uitslag dat ze in die laatste 7 km nog meer dan 8' voorsprong genomen heeft. Toch straf en een beetje vreemd dat je na 93 km nog snelheden kan halen van meer dan 10 km/u. Straffe madam, als je 't mij vraagt.

En dan eindelijk, na 10u44'54" over 100 km (9,3 km/u) liep ik supercontent de markt van Torhout op. Ik had het gedaan, ik had niet gewandeld en ik voelde me niet stikkapot, I DID IT!!!!

Ik kan het nog altijd niet geloven: 100 km is toch wel heel ver hé maar het dringt nog altijd niet tot me door. Velen zeggen me: Veerle, wat heb je nu gedaan, ongelofelijk en inderdaad het zal waarschijnlijk nog een tijdje duren vooraleer ik besef dat 100 km wel een pokkeneind is

Op zaterdag om 15u werden we dan terug in de Mast verwacht voor de céremonie protocolaire en tot mijn verbazing was ik eerste Belgische geworden in de categorie W40. Dora Vandewaetere werd Belgisch Kampioen bij de dames algemeen in een tijd van 10u14'. Alle kampioenen bij de dames en de heren werden gehuldigd en even later schalde de Brabaçonne door de luidsprekers. Een kippenvelmoment, iets wat ik waarschijnlijk nooit meer zal meemaken...

Nog eens bedankt aan de vele supporters, vóór, tijdens en na en wie weet... tot volgend jaar!

Maandag stond Kortrijk Loopt aangekruist in mijn agenda; een dikke 11 km doorheen Kortrijk met aankomst op Hoog Kortrijk... jaja, op 't eind moesten we nog een stukje bergop lopen ;-)

In aanloop naar de Nacht van nu vrijdag zou dit nog een laatste training/wedstrijd worden. De verwachtingen waren om binnen het uur te finishen en normaal gezien zou ik met de huidige conditie daarvoor zelfs niet in het rood moeten gaan. De eerste kilometer ging in 5' dus iets te snel maar 't was dan ook bergaf, dit tempo bleef me echter vlot afgaan en zo liep ik ontspannen verder.

Toen we na 4,7 km aan de grote markt kwamen stond het publiek rijendik, de 5 km lopers werden afgeleid en wij liepen vervolgens over de fietsersbrug en de brug aan AZ Groeninge. Na die 2 bruggen was het deelnemersveld uitgerokken tot een lang lint en ik kon hier en daar nog iemand bijhalen. Ik bleef dan ook perfect aan 12 km/u lopen.

Na 10 km liep ik een groepje voorbij met daarnaast een cameraman op de motor. Gella Vandecaveye en Catherine Moerkerke liepen in dit groepje. De laatste 400 meter gingen bergop en plots liepen die 2 me terug voorbij. Het blijft er toch inzitten hé bij Gella, die drang om op 't eind nog eens de kraan open te zetten. Plots moest Catherine afhaken op 100 meter vóór de meet en Gella wachte haar op. Zo kon ik er terug bij geraken en liepen we samen over de finish.

Mijn tijd: 55'30" over 11,1 km en dat is juist aan 12 km/u en meer dan 5' beter dan vorig jaar. Na afloop had ik een heel goed gevoel, misschien dat ik me toch nog goed ga voelen bij die korte afstanden ;-)

Enfin, vanaf nu wordt het aftellen naar vrijdagavond. Veel rusten, veel drinken, goed eten. Vandaag neem ik een laatste sauna en donderdag worden mijn spiertjes onder handen genomen door kinesist Jan.

Ik kijk er echt naar uit!

Ondertussen is het al meer dan een week geleden dat we aan de start stonden van de Ronde van België voor lopers.

Het concept: 10 lopers overbruggen 1000 km in estafette-vorm en lopen zo door de mooiste streken en plaatsjes van België. Geen grote steden maar telkens pitoreske dorpjes worden aangedaan, alleen jammer dat als je 's nachts moest lopen je weinig van de streek kon zien ;-)

Onze ploeg lopers, "de pilaarbijters", bestond uit 8 mannen en om het gemakkelijk te maken uit 2 Veerles... We hadden onze ploeg verdeeld in 4 cellen, 2 van 3 lopers en 2 van 2 lopers. Achteraf gezien was dit toch niet zo ideaal. Je kan geen reserveloper optrommelen eens de ronde gestart is en als er iemand geblesseerd raakt aan het begin van een etappe uit een cel met maar 2 lopers dan sta je daar hé. Eventjes kwamen we in de problemen met onze eerste cel van 2 lopers maar gelukkig raakte alles op tijd herschikt en opgelost.

De eerste keer dat Geert, mijn partner in crime voor het ganse weekend, en ik in aktie moesten komen was op woensdag rond 22u. 43 km stonden er in het roadbook genoteerd (van Herchies naar Mourcourt) om te overbruggen. Philippe was onze chauffeur en het moet gezegd, in het donker aan 12 km/u rijden op kleine boerenweggeltjes terwijl de co-piloot het roadbook leest is geen evidentie. Geert en ik waren om beurten co-piloot, ttz diegene die niet moest lopen nam het roadbook ter hand. We wisselden om de 3 km maar dat scenario werd de volgende dag herzien. Vanaf dan wisselden we op vlakke wegen om de 1,5 km, bergop om de 500 m en bergaf om de 2 km.

Na de eerste etappe keerden we terug naar huis en om 4u konden we eindelijk ons bed opzoeken. De tweede etappe werd op donderdag gelopen van 16u tot 20u van Dudzele over Maldegem naar Bassevelde. Geerts dochter was deze keer chauffeur van dienst. Eénmaal aangekomen in Dudzele ging ik op zoek naar een toilet en ik belde aan bij een klein rijhuisje. Ik werd meteen 50 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Een oud vrouwtje had haar broer op bezoek en begon onmiddellijk te vertellen. Ze had 6 zonen en 1 dochter, ontelbaar veel klein -en achterkleinkinderen. Ik kon haar verhalen wel smaken maar ik was daar wel om te plassen hé en 't werd dringend. Achteraan de tuin kon ik uiteindelijk terecht in een toilet zonder stromend water. Het deed me denken aan de tijd dat ik bij mijn grootmoeder op bezoek ging. In Maldegem stond Nico klaar om te supporteren (merci hé) en zag me al na 15 meter een verkeerd baantje nemen, sloeg de vermoeidheid dan al toe of was ik de kluts kwijt van Nico te zien?

Voor onze derde etappe trokken we op vrijdag richting Millen. Rony werd onze chauffeur voor de rest van het weekend. In de buurt van Tongeren tankten we onze wagen goed vol alvorens naar het vertrekpunt van onze derde etappe te rijden. Rond 9u30 begonnen we eraan. Ondertussen was er wat paniek ontstaan omdat Rony zijn tankkaart nergens meer kon vinden.

Elke etappe bestond voor onze cel telkens uit 2 stukken van ongeveer 20 km en toen we in Hermalle-sous-Argenteau aankwamen rond de middag werd het landschap al heel wat glooiender en 't zou niet meer veranderen. De organisatoren hadden de snelheid berekend waaraan gemiddeld moest gelopen worden om op tijd bij het aflossingspunt te komen waar een andere cel het kon overnemen. Tot nu toe lag de limietsnelheid op 11,1 km/u maar vanaf Hermalle was die aangepast naar 10,1 km/u... dit beloofde niet veel goeds. Het was ook heel warm en droog en Geert en ik vonden achteraf gezien dat deze etappe de zwaarste was, van Hermalle naar Charneux.

Vanaf Charneux was het nog 40' rijden tot op de camping in Dochamps waar we wat konden rusten en slapen maar Rony wilde nog eens gaan zien bij het benzinestation in Tongeren of de tankkaart daar ergens lag. Jammergenoeg was dit niet het geval. Rond 16u kwamen we dan aan op de camping en na een frisse douche en een even frisse pint konden we smullen van lekkere pasta bolognaise waarvoor de cel van Dominique, Veerle en Patrick gezorgd had.

Om 00u30 moesten we terug op pad om de etappe van Cetturu via Bastogne naar Fauvilliers af te haspelen. We hadden ons nog wat neergelegd op bed om te slapen maar onze overburen die een feestje hielden tot in de vroege uurtjes beslisten er anders over. Toen we naar onze TVH-automobiel wandelden lag de volledige camping in dromenland en was het muisstil uitgezonderd op één plaatsje en dat juist tegenover onze tenten :-(

Het lopen verliep heel vlot, alhoewel we bijna 900 hoogtemeters moesten overwinnen. Het is wel iets speciaals, lopen in het pikkedonker, bergop, bergaf, eventjes recupereren in de auto en na 5' à 10' terug de auto uit om het volgende stukje af te haspelen. Interval heb ik nu wel getraind zulle, ongeveer 100 x...

Rond 7u kwamen we terug aan op de camping maar de bedden waren nog niet vrij dus vlug een douche genomen en rond 8u vertrok de cel van Kristof, Philippe en Georges dus palmden we die bedden in. Ik viel relatief snel in slaap maar rond 10u schoot ik wakker, badend in het zweet. 't Was alsof de hitte de tent volledig in zijn greep had, een sauna had er niets aan. Ik besloot om nog een beetje te blijven liggen. Rony, Geert en ik hadden een kleine weddenschap van wie het langst bleef slapen. Doordat ik in een apart compartiment lag had ik niet door dat Geert en Rony al lang op waren. Toen ik rond 11u30 mijn slaapkop buiten stak zaten Rony en Geert al frisgewassen te blinken in de hete middagzon.

In de namiddag zijn we iets gaan drinken met de cel van Xavier, Frank en chauffeur Leen waarna we rond 16u terug pasta bolognaise smulden. De volgende dagen alvast geen pasta meer voor mij... alhoewel met de Nacht in 't vooruitzicht.

Om 19u was het terug tijd om te vertrekken, deze maal richting Frankrijk (de ronde van België, weet je wel...) naar Linchamps. Onderweg werden we getrakteerd op vuurwerk, gietende regen, rollende donder... Dat beloofde niet veel goeds. De cel die we moesten aflossen kwam zo verzopen als maar kon aan en wij vertrokken dus ook in de gietende regen. Na een dik halfuur verminderde de regen een beetje. We waanden ons even later in een sprookjesbos; de warmte van overdag die het asfalt had opgeslagen kwam naar boven in prachtige nevels die opstegen tot een meter hoog, in de verte zag je massa's bliksemschichten. Geert liep bijna een everzwijn omver en ontelbare kikkers kruisten ons pad. Even dacht ik een waterschildpad te zien die krakend onder de wielen van onze wagen verdween. Achteraf hebben Rony en ik beslist dat het NIET om een waterschildpad ging maar om een stukje hout van een boom... om ons geweten te sussen ;-)

Het moment dat we België terug binnenreden juist om middernacht klonk er een kreet vanuit de wagen, 't was Geerts verjaardag! We kregen vleugels en ondanks de hoogtemeters (800 meter) werd het onze snelste etappe. Rond 1u zat ons deel van de ronde erop. We vierden Geerts verjaardag met Enames, een droge worst en een Tourtel voor Rony waarna ons nog een laatste rit naar huis restte om een beetje te slapen alvorens naar Ganshoren te rijden op zondagmiddag voor het slotevenement.

Na een uur rijden werd Rony slaperig en besloten we om even een parking op te rijden. Man, man, man, wat was dat... er kwamen onmiddellijk enkele auto's rond ons cirkelen, even verder stond er een auto of 5 geparkeerd, er liepen 2 mannen rond die dichterbij kwamen. We waren dus op een homo-parking beland, ik stapte nog even uit om te laten zien dat we niet het doelpubliek waren en Rony durfde zelfs nog een plasje te maken waarna we vliegensvlug onze weg terug vervolgden.

De volgende dag werden de loopschoenen nog éénmaal aangebonden voor een plaatselijke ereronde in Ganshoren en dan zat het erop, 1000 km later en evenveel verhalen verder... iets om nooit meer te vergeten. Het afsluitend driegangenmenu smaakte heerlijk en de plannen voor volgend jaar zijn al gesmeed... misschien wel met 2 teams ipv met 1!!!!!!

Tja, het uitgebreide verslag van de 6 uursloop in Loos is er jammergenoeg niet gekomen. Excusen zoals "te druk, te veel werk, te veel feestjes..." zijn allang afgezaagd want eigenlijk had ik gewoon geen zin om in mijn pen te kruipen en te bloggen. De blogs zijn niet meer wat ze zijn geweest, de hoogconjunctuur van het bloggen is jammergenoeg verleden tijd :-(

Je zou het een laatste stuiptrekking kunnen noemen want mijn blog volledig stopzetten... daar zou ik het toch moeilijk mee hebben. Zodus, hier volgt een verslagje van mijn training van zondag. Ik hoor jullie al denken: "wie haalt het nu in zijn hoofd om een blogbericht te schrijven over een simpele training nadat die persoon juist verkondigd heeft dat het bloggen op apegapen ligt..."

Welnu, zondag was het toch een specialleke... 50 km trainen met wisselende partners, 't is niet iedereen gegeven  

Na een korte nacht (feestje op zaterdagavond) stonden Philippe V, Dirk, Julie, Philippe en ikzelf klaar rond 7u30 om een eerste lus van 22 km af te haspelen, de één al wat warmer aangekleed dan de ander. We trokken langs de Leie richting "sjouwer" in Aalbeke, nadien liepen we braafjes voorbij een "vinkenzetting" waarna we via Marke huiswaarts keerden. Daar stond er al een gans ontvangstcomité te wachten: Sandra, Veerle T op haar piekebest, Renate, Hilde, Geert...

Het tweede rondje goed voor 17,5 km vertrokken we terug met vijf: good old Dirk, Geert, Renate en Hilde. Sandra had haar tekentalent bovengehaald en hier en daar sprong ze vanachter een boom tevoorschijn gewapend met pancartes en een fototoestel in de aanslag. Supporters zijn het beleg op de boterham... merci Sandra en Wouter want die kwam ons nu en dan een stukje vergezellen met de MTB.

Voor de laatste lus tekenden Ruth, Rony, Leen, Geert, Renate (top hoor, Renate liep voor 't eerst 27 km) en de onvermoeibare Dirk present. Het werd een mooi tochtje richting Provinciaal Domein Bergelen. Toen Dirk en ik het marathonpunt voorbijliepen klonk er een "juij" door de Gullegemse boerenwegelkes. We hadden toen 4u29' op onze chrono. Eénmaal terug thuis hadden we nog een 20-tal meter te kort om aan 50 km te geraken zodat Dirk en ik nog een klein stukje doortrokken. Renate was ondertussen op haar eigen tempo blijven lopen en Leen, Dirk, en ik besloten om haar tegemoet te lopen zodat de teller uiteindelijk bleef staan op 51,15 km in 5u26'.

Het mocht gerust nog iets verder zijn, moe was ik niet wat ook de bedoeling was want ook deze week mag/moet er getraind worden. Het heeft weinig zin om je in 't weekend kapot te lopen zodat je een week moet recupereren en nadien een week niet kan trainen. Ondertussen heb ik gisteren al terug 15 km aan "nachttempo" rarara, bijééngelopen.

Na de verkwikkende douche schoven Koen, Ruthje, Seppe, Leen, Hilde, Renate, Philippe en de kinderen de voetjes onder tafel voor een pastamaaltijd met als toetje fruitsalade met slagroom... Alleen jammer van de schoonheidsfoutjes: "tabasco halvelings vergeten, stokbrood volledig vergeten en blikjes op tafel...".

Volgende week vrijdag "de dertiende" wordt hetzelfde loopparcours afgewandeld. Om het gevoel eens te ervaren hoe het is om een ganse nacht op pad te zijn start ik 3 lussen al wandelend.

Lus 1: start om 20u

Lus 2: start rond 1u à 1u30

Lus 3: start rond 5u à 5u30 inclusief zonsopgang aan de vijver in Bergelen

Wie zin heeft om één of meerdere lussen mee te wandelen, kom gerust af. Er is bevoorrading voorzien tussen de verschillende lussen en na de laatste lus kunnen we smullen van koffiekoeken met chocomelk. Vergeet je  fluorescerende vestjes en lichtjes niet!

Ik hoef jullie wellicht niet te vertellen dat ik vandaag op een roze wolkje vertoef. Een uitgebreid verslag volgt later, toch wil ik nu al iets neerpennen.

Gisteren werd ik in Loos nabij Rijsel (Frankrijk) eerste dame in een 6 uurswedstrijd. Ik haalde een afstand van 60,408 km en daarmee werd mijn doel om beter te doen dan op de 6 uur van Aalter verleden jaar behaald. In de uitslag overall (heren en dames) werd ik 12de.

Ook niet vergeten dat ik vorige week pas de marathon van Parijs liep in een meer dan behoorlijke tijd. Deze week wordt een rustige week en na Pasen vliegen we er terug in om op 17 juni aan de startstreep te staan in Torhout.

Zaterdagmorgen was het dan zover, we trokken richting Parijs om er de volgende dag de marathon in de lichtstad te lopen. We pikten Gavertrimmer Kristof op en rond 10u konden we onze wagen parkeren in de ondergrondse garage die bij het hotel hoorde. Verleden jaar hadden we ons blauw betaald aan een parkeerplaatsje op een openbare parking en zo had ik dit jaar een hotel uitgekozen met parkeermogelijkheid.

Even later trokken we richting Expo om onze borstnummers op te halen. We aten er een rijstmaaltijd met bananen à volonté en dan konden we shoppen. Ik schafte me teenkousen aan maar nu van een ander merk dan degene dat ik al had. Ik probeer ze donderdag even uit. We konden ook iets schrijven op een gigantische muur en daar pende ik mijn vooropgestelde tijd neer: 3u53'53". 

's Avonds had ik een tafeltje gererveerd in Restaurant Zo (http://www.restaurantzo.com/) voor ons drietjes en Philippe V. (nog een Gavertrimmer) kwam ons vergezellen. Het eten was er heerlijk, ik koos voor pasta maar ze hadden er ook sushi als specialiteit, ik wil hier zeker nog eens terugkomen om te tafelen. Het restaurant lag iets buiten de toeristische straatjes en er vertoefden vooral echte Parisiens. Gelukkig had ik vorige week gereserveerd want 't was volzet. Op de terugweg passeerden we aan de mooi verlichte "La Madeleine" en rond 22u30 lagen we in ons bed. Gelukkig had ik mijn wekker gezet want ik sliep heel goed, 't is al anders geweest vóór een marathon.

Na het ontbijt trokken we onze looptenue aan die we de avond tevoren klaargelegd hadden. Niets aan het toeval overlaten, heet dit dan. Tot mijn verbazing vond ik nergens mijn Garmin terug en ik was nochtans 100% zeker dat ik hem meegenomen had. Even op het bed gaan zitten om hem te zoeken in mijn tas en pardoes op mijn zonnebril gaan zitten... Slim, heel slim, nu was ik Garmin kwijt en had een kapotte bril. Philippe loopt nooit met een zonnebril dus dit probleem was al van de baan, ik leende de zijne.

We namen de metro en dan was het aanschuiven om in ons startvak te geraken. Toen we uiteindelijk in een vak stonden bleek het het verkeerde, we stonden bij de richttijd 4u15'. We geraakten gelukkig helemaal vooraan in dit startvak en klauterden over de hekkens om in het juiste startvak te geraken. Achteraf bezien niet echt slim, we konden ons zo wel eens pijn gedaan hebben. We stelden ons op bij de laatste pacer in het vak en ik besloot om telkens van pacer naar pacer te hoppen en zo vooruit te schuiven wat nodig ging zijn om mijn richttijd te halen.

Om 8u58 liep ik over de startmatten, het enige waarop ik kon voortgaan was mijn polshorloge. Het ging dus een marathon worden op gevoel en het gevoel zat goed. Vanaf de eerste meters tot de laatste heb ik lopers ingehaald. Op bepaalde momenten was dit heel lastig, telkens een beetje afremmen, slalommen, terug optrekken. Ik denk dat ik op die manier minstens 43 km gelopen heb;-) 

Rond kilometer 15 gaf mijn mp3 de geest, waarschijnlijk doordat hij helemaal nat geworden was van het zweet. Ik had hem beter in een plastiekzakje gestopt in mijn broekzak. Na de zonnebril de tweede breuk... De rest van de marathon heb ik dan maar genoten van de fantastische sfeer en muziekbandjes waren er genoeg. Het halfmarathonpunt kwam ik door in 1u56'38” (dit heb ik dus pas nadien gezien in de uitslag). Even voorbij km 38 zag ik Julie en wat later ook Joeri, Nico was een stuk voorop volgens Julie. Aan km 41 voelde ik plots een tikje op mijn schouder: Philippe had me bijgehaald, hij had een superdag. Hij holde me voorbij maar ik zag hem wel nog tot op het eind voor me lopen met zijn rood KVK-shirt. De laatste 7,2 km liep ik in 38' (bijna 11,4 km/u) dus ik had nog genoeg over op 't eind.

Ik finischte in 3u53'15”, niet eens zoveel van mijn vooropgestelde tijd en dit zonder Garmin! Ik had mijn tweede helft gelopen in 1u56'37”, 1” sneller dan mijn eerste helft.

Moet ik jullie nog vertellen dat er hier een heel tevreden burger zit... Allicht niet hé!

Daarnet vroeg er iemand op de chat of ik de marathon van Parijs als training zag voor de 100 km van de Nacht en hier wil ik graag eventjes verder op ingaan. Ik was van plan om nu en dan een marathon in te plannen als training en dit heb ik ook gedaan met de Binnenmaas Marathon in Maasdam. Die marathon liep ik in 4u05' en nadien bleek dat ik wonderwel snel gerecupereerd was. De dag erna werden de loopsloefkes al terug aangebonden en het weekend erop werd er op 't gemakske 34 km afgehaspeld samen met Frank. Nuja, op 't gemakske, onze lange duurlopen gingen bijna allemaal aan net geen 10 km/u. Het vormpeil zit dus goed.

Parijs dan... Wel, ik ben eigenlijk redelijk ambitieus voor Parijs, misschien dat ik wel de goden tart met volgende uitspraak maar een nieuw pr is de inzet, ik zou zelfs ontgoocheld zijn moest het er niet van komen. Verleden jaar liep ik daar een tijd van 4u05' waar ik best tevreden mee was. Ik had toen minder getraind in de winter, nu sta ik 3 kg scherper en mijn lange duurlopen gaan dit jaar een stukje sneller en vlotter. Ik loop dus Parijs wel degelijk als wedstrijd en niet als trainingsloop. Niet dat ik me stikkapot ga lopen, ik had na iedere marathon tot nu toe het gevoel dat ik nog een tijdje kon doorgaan.

Op mijn Garmin zal ik niet 100% vertrouwen want verleden jaar had ik daar bijna 43 km op de teller na afloop. Doordat je niet de ideale lijn kan volgen - dit is enkel weggelegd voor de snelle kraks onder ons - komen er algauw enkele honderden meters bij. De ene keer staan de bevoorradingsposten rechts en dan weer links zodat je veel verloren baan aflegd. Mocht het dus niet lukken om onder de 4 uur te duiken in Parijs dan zal het misschien daar iets mee te maken hebben, of ik kan een slechte dag hebben, of ziek worden of.... niet teveel aan denken, gewoon gaan met die banaan

De week erop trek ik terug richting Frankrijk, naar Loos meer bepaald. Daar ga ik meedoen aan een 6-uurswedstrijd. We zullen zien hoe de beentjes voelen na Parijs maar normaal gezien moet ik over de 50 km geraken. Dit wordt meteen een eerste grote test naar de Nacht toe, hopelijk verloopt de recuperatie na Parijs vlot genoeg om een mooi eindtotaal neer te zetten. We zullen zien, zei de blinde... en hij zag nooit.

Verder staan er vanaf eind april veel lange duurlopen gepland, nu en dan zal het een lange Aktivia-wandeling worden. Deze zijn uitermate geschikt om kilometers te malen: je kan nu en dan eens bijtanken op een drank/controlepost, een sanitaire stop kan eens nodig zijn en vooral, je ziet eens een ander parcours dan hetgene je al 101 keer afgehaspeld hebt hier thuis. Eigenlijk zijn dergelijke wandelingen zelfs beter dan wedstrijden die je als training loopt want onbewust ga je in een wedstrijd iets sneller lopen dan je oorspronkelijk van plan was; allé bij mij is dit toch zo.

Ondertussen heb ik mijn fietske terug van stal gehaald, opgeblonken en al gebruikt. Morgen had ik normaal een klein looptrainingske gepland maar zoals de weersverwachtingen zijn zou het wel eens kunnen dat het een flinke toer fietsen wordt. In de voormiddag hoop ik om een deel van de tuin in orde te zetten, in de namiddag fietsen/lopen en 's avonds een klein feestje voor Mauds 11de verjaardag. Zondagmorgen vroeg ga ik naar de Gavers om er 16 km te lopen en daarna naar Heule voor de doortocht van de Ronde, een aperitiefke drinken en een beetje blijven plakken bij de "moaten" en daarna een luie namiddag passief wielrennen.

Volgende week ben ik de ganse dag vrij van 't werk zodat ik uitgerust naar Parijs kan trekken. Kristof van de Gavertrimmers gaat met ons mee en op zaterdag hebben we afgesproken met Philippe (ook een Gavertrimmer), het zal ongetwijfeld weerom een mooie ervaring worden...

Op mijn blog vertelde ik nog niets over de marathon van afgelopen zaterdag dus bij deze... hier volgt een klein verslagje:

Om 10u kwamen Philippe, Maud en ik aan in Maasdam. De bedoeling was om deze marathon als oefenloop uit te lopen. Omkleden gebeurde in de showroom van de plaatselijke garage, wel origineel. Er waren ook een 50-tal teams aanwezig, vooral roparunners die in estafette 63 km mochten afhaspelen.

Ik liep in een groepje van een 6-tal lopers aan een lekker tempo van ongeveer 10,1 km/u. Ik had constant het gevoel dat ik met een handrem opliep maar ik besloot om bij het groepje te blijven. Deze marathon wou ik als training lopen dus niet overdrijven was de boodschap. Qua bevoorrading hadden onze Noorderburen hun uiterste best gedaan: om de 5 km een verfrissingspost met sportdrank, water, cola, sinaasappelen, bananen, suikerwafels, snickers... Echt de moeite, eigen drank en gellekes waren hier niet nodig.

Half marathon kwam ik door in 2u04' en van ons groepje waren we plots maar met 2 over. Ik geraakte in gesprek met mijn loopmaatje en hij zag deze marathon als oefenloop voor de 60 km van Texel. Onbewust zijn we dan iets sneller gaan lopen en de laatste 4 km gingen aan 11 km/u, km 42 werd mijn snelste km (ongeveer 11,5 km/u).

Ik finishte in 4u05' en werd daarmee eerste dame. Ik kreeg een mooie ruiker bloemen als prijs. Na de marathon reden we door naar Spijkenisse waar we een nachtje gingen logeren in een welness-hotel. Samen met Maud speelden we in het zwembad en konden Philippe en ik genieten van de sauna, stoombad en bubbelbad. 's Avonds werd er dan lekker gedineerd in Bonnie Beer ( http://www.beren.nl/). De volgende morgen werden de loopschoenen aangetrokken om 6 km te lopen alvorens te genieten van het ontbijt. Ik denk dat ik klaar ben voor Parijs!

Het komende weekend belooft alvast heel druk te worden. Vanavond trekken Philippe en ik richting Lotto-arena voor een concert van Ozark Henry. Ik kijk er enorm naar uit. Deze Kortrijkse artiest vind ik één, zoniet de beste Belgische zanger van de laatste jaren. Ik mag wel zeggen dat mijn muzieksmaak -en interesses heel breed zijn maar Piet vind ik gewoon de max.

Morgen gaan we dan in de namiddag samen met de Gavertrimmers schieten met luchtkarabijn -en pistool terwijl de kinderen naar de generale repetitie gaan voor het oudersfeestje van komende zondag. Voor het Gavertrimmersdiner op zaterdagavond moeten we jammergenoeg passen want één van onze vrienden wordt 40 jaar en we hadden al beloofd om naar dit feestje te gaan samen met de kinderen. Eigenlijk moet er dit weekend ergens tussenin een dertiger gelopen worden, dus dat wordt puzzelen en passen want onze zondag zit ook al overvol...

Zondag begint met een aperitief en bbq van de jeugdbeweging van de kids, gevolgd door een oudersfeestje. Daar allemaal tussenin moeten dan nog 2 familiebezoeken geperst worden... man, man, man, 't wordt superdruk maar wel heel leuk... mijn gedacht.

Nu nog even de voorbije loopweek toelichten:

zaterdag: marathon in Maasdam: 4u05'14" over 42,195 km

zondag: 6 km langs de kanaaltjes in Spijkenisse in 37'57"

dinsdag: al lopend naar de club en WU (6 km), circiuttraining met tussenin 2 x 1000m, duurloop nadien (11 km) = 19 km in 1u51'51"

woensdag: 11,5 km in 1u08'

donderdag: 10,5 km in 1u01' samen met Joggingclub Wevelgem

Volgende week start ik op woensdagavond met een reeks van 7 nachtdiensten van 10u dus wordt deze week een rustige week met korte trage trainingen, de beentjes kunnen er enkel deugd van hebben om eens goed te recupereren zodat ik op 10 april fris en monter aan de start sta van mijn elfde marathon!

Vorige week had ik voor het eerst een trainingsweek van meer dan 90 km. Er konden 93 km in het trainingslogboek bijgetekend worden. De voorbije week zag er als volgt uit:

Dinsdag: 16 km pistetraining KKS - waarvan 5 km warming-up en 5 km cooling down en tussenin looptechniekoefeningen, 8 x 30 meter alles geven en 10 x 300 meter telkens gevolgd door 100 meter rustig joggen. Ik voel dat ik sterker word van dergelijke trainingen, mijn 300 meters gingen aan 14,5 à 15 km/u en dit is voor mij al heel wat.

Woensdag: samen met Philippe 10 km aan 9,5 km/u rustig joggen.

Donderdag trokken Philippe en ik richting Middelkerke om er een 20-tal kilometer te genieten van zon, zee en..... heel veel wind. We hadden onze auto zo geparkeerd dat de stukken dat we wind op kop hadden door de polders liepen. Het mocht allemaal niet veel baten, toen we na 15 km aan onze wagen kwamen wilde Philippe eigenlijk stoppen maar na enig aandringen kon ik hem toch overtuigen om nog een stukje van 5 km bij te lopen waarvan 2,5 km wind van 4 beaufort pal op kop. Het werd beuken en afzien maar de laatste 2,5 km kregen we het zonnetje op onze snoet en wind in de poep en zo konden we na 20 km in 2u02'02" afklokken. Eénmaal thuisgekomen werd de sauna "vollen bak" gezet en konden onze verkleumde spieren flink opwarmen.

Vrijdag volgde een welverdiende rustdag, althans wat het lopen betrof. Maud, onze jongste spruit, vertrok met de jeugdbeweging naar de bossen van Markedaal. Als één van de chauffeurs van dienst mocht ik 5 uitgelaten kindertjes afzetten op een boerderij waar ze samen met de overige vriendjes en de 2 schapen Johnny en Josefien, een gans weekend konden ravotten.

Zaterdag werd een overvolle dag. Zus Greet mocht 40 kaarsjes uitblazen en om 11u werden we bij haar thuis verwacht voor een aperitief gevolgd door heerlijke broodjes. Om 14u30 was er de huwelijksviering van neef Bert en Leen. Om 16u14 waren we terug thuis en om 16u24 stonden we al in onze loopkleren om 18 km af te haspelen (in  1u48'). Daarna een douchke gepakt en twee knopen aan Philippes broek genaaid, hemd en broek vlug gestreken en daarna richting brouwerij Rodenbach voor het avondfeest... champagne, heerlijke menu, lekker dessert, dansen en leute maken met de neven en nichten... en om 3u lagen we in bed. Ieder uur heb ik voorbij zien komen op de klok... 4u, 5u, 6u, 7u en dan viel ik wel in slaap zeker... 8u gemist en om iets na 9u opgestaan want er stond nog een bezoek aan Philippes moeder op het programma alvorens mijn dertiger aan te vangen.

Ik ben dus zondag om 11u30 vertrokken om 2 toerkes van 14 km te lopen, 't was de bedoeling om 28 km te lopen. Het liep van in 't begin heel vlot ondanks de slechte nachtrust en dus besloot ik om er 1 km bij te doen alvorens terug thuis te passeren waar Philippe klaarstond om aan te pikken. Na 15,15 km in 1u29'19" kon ik eindelijk drinken. Ik had geen drinken bij en had 's morgens enkel koffie gedronken, niet slim dus, ik dronk bijna een liter sportdrank gelijk een zot uit en weg waren we voor nog eens 15 km. Potverdorie, dit had ik dus beter niet gedaan, ik heb mijn lesje wel geleerd. Na 500 meter kreeg ik steken in mijn zij en de volgende 4 km kon ik niet anders dan het tempo minderen want ik liep scheef van de pijn. Even gestopt aan de sporthal in Heule om te plassen en te recupereren maar die was gesloten. Ik wierp nu en dan een blik op mijn Garmin want ik had zo graag mijn dertiger gelopen aan meer dan 10 km/u. Na het dipje kwam ik er dan toch terug door en het tempo werd opgetrokken en zo kon ik finishen in 2u59' over 30,30 km. Ik ben echt supercontent, ik was zelfs nog niet moe.

Na de douche mochten we Maud terug oppikken in Markedaal en 's avonds werd er gesmuld van spaghetti bolognaise. Maud liep de ganse avond verdrietig door het huis omdat het weekend veel te snel voorbijgegaan was... Maar niet getreurd: volgend weekend mag ze samen met Philippe en ik mee op relaxweekend naar Nederland. Nuja relaxen, ik ga eerst op zaterdag in Maasdam een marathon lopen als training. Het oorspronkelijke idee was om aan 9,6 km/u te lopen maar nu droom ik stiekem van een iets sneller tempo. We zullen wel zien.

Deze week wordt er dus niet veel getraind, straks ga ik werken tot 19u en ik neem mijn loopkleren mee zodat ik me in 't labo kan omkleden om een 10-tal km los te lopen na 't werk. Woensdag ga ik naar de Gavertrimmers voor 1 of 2 rondjes (7 of 14 km) en daarna rusten tot zaterdag. Misschien dat ik zondag de dag na de marathon nog een stukje ga joggen alvorens uitgebreid te gaan ontbijten, we zullen zien hoe de beentjes voelen.

Aja, en 't is vakantie, de kindertjes zijn thuis en wat doen meiden van 14 en 16 jaar dan? Shoppen natuurlijk... gisteren zijn Marie en Louise naar Brugge geweest met de trein en ze zijn terug gekomen met heel wat shoppingbags. Wat ben ik blij dat ze alleen hun plan trekken want ik heb een broertje dood an al dat rondslenteren

De voorbije jaren werden mijn voeten getrakteerd op vele uiteenlopende modellen en merken van loopschoenen. Mijn eerste loopschoenen waren er van New Balance. Verder passeerden volgende merken de revue: Kalenji, Asics, Nike en Mizuno. Enkele jaren geleden stapte ik binnen in Running Center Brugge en daar liet ik een loopanalyse doen. De schoenen die me aangeraden werden waren New Balance 857. Zoals ik al zei waren mijn eerste schoenen ook van dit merk en die waren me prima bevallen. Jammergenoeg werd dit de miskoop tot nu toe: 135 euro en amper enkele 100-en kilometer op de teller. Wat liep er mis, hoor ik jullie denken. Welnu, mijn schoenmaat is 37 à 37,5 en de verkoper haalde loopschoenen maat 37 boven, natuurlijk veel te klein maar wat wist ik toen veel. Met een dunne sok voelde dit in de winkel oké aan maar toen het winter werd en de sokken wat dikker werden voelden de schoenen heel wat minder comfortabel. Daarmee is de ellende met de uitvallende teennagels begonnen, denk ik. Jaren later en vele loopschoenen verder heb ik het "ei van columbus" nog niet gevonden maar ik blijf naarstig verder zoeken.

De meeste van mijn marathons liep ik met Asics (GT2150), de zes uren van Aalter liep ik met Nike. Die pasvorm beviel me uitstekend en ik dacht: deze worden het, vanaf nu enkel nog Nike tot enkele weken na de 6 uur mijn twee grote teennagels uitvielen. Ook bleek dat na amper 900 km de zool aan de buitenkanten reeds afgesleten was. Ik mag nu wel stellen dat ik tot de categorie niet-zware lopers behoor zodat je kan verwachten dat loopschoenen minstens 1000 km meegaan, niet dus. Over het huismerk van Decatlon (Kalenji) ben ik eigenlijk best tevreden maar die verslijten even snel als die Nikes. Als ik dan de keuze moet maken dan kies ik voor het goedkopere merk.

Dan zijn er nog mijn Mizuno's: die hebben voorlopig een 400-tal kilometer op de teller dus een echte evaluatie kan ik nog niet maken. Ik wissel momenteel op training af met Asics en volgens mij geven die laatste toch iets meer steun aan de binnenkant van de enkel. Met welk type en merk ik de Nacht ga lopen blijft een (klein) dubbeltje op zijn kant. De schoenen die ik vandaag draag zullen binnen enkele maanden versleten zijn met maandtotalen van over de 300 km.

Toch ben ik bijna zeker dat het Asics zullen worden en daarom heb ik me deze morgen getrakteerd op een ander type dan diegene die ik gewoonlijk draag. Terwijl ik dit typ steken mijn voetjes in gloednieuwe gele AsicsDSTrainers. De kleur voor de  vrouwen was felblauw maar ik koos dus voor het mannenkleur geel. Het zijn ultralichte (<300 g) schoenen - misschien verslijten ze daardoor sneller maar met Asics heb ik dat probleem nog niet gehad - voor pronerende lichte lopers geschikt voor de iets snellere training en (lange) wedstrijden. Ik ben benieuwd, waarschijnlijk loop ik Parijs met mijn nieuwe kroonjuwelen.

Tot nu toe werd ik gespaard van zware blessures (hout vasthouden). Het enige waarvan ik vroeger last had was mijn linkerknie en daardoor ben ik een patella-bandje gaan dragen. Ondertussen is dit bandje een soort van talisman geworden. Als ik per ongeluk eens vertrokken ben op training zonder dit bandje dan keer ik onmiddellijk op mijn passen terug. Misschien zit het tussen mijn oren maar ik voel het direct als ik het niet aan heb. Ik kan dus besluiten dat ik eigenlijk wel gemakkelijke voeten heb en dat ik met vele merken en types goed ben, buiten die teennagels die regelmatig uitvallen heb ik geen noemenswaardige problemen. En eens je een teennagel kwijt bent dan heb je er ook geen last meer van....

Ola, ik zie nu pas dat ik nog maar 1 berichtje gepost heb in 2011 en we zijn al bijna 2 maand ver in het nieuwe jaar. Tijd om daar verandering in te brengen. Eén bericht per maand zou toch het minimum moeten zijn...

De eerste 6 maanden van 2011 staan, zoals jullie wellicht weten, volledig in het teken van de 100 km van de Nacht van West-Vlaanderen op 17 juni. Ik heb voor mezelf een trainingsschema opgesteld (stel jullie daar absoluut niet teveel bij voor) waaraan ik me zoveel mogelijk probeer te houden. De kilometers worden goed verteerd, mijn teller staat momenteel op 505 km en daar ben ik best tevreden mee. De bedoeling is dat ik op 17 juni de start haal en daarvoor wil ik zeker niet te hard van stapel lopen.

Sedert begin februari ga ik op dinsdagavond naar de training bij KKS (= atletiekclub op 2 km van ons voordeur) en daar krijg ik professioneel advies van een geschoold trainer. Het is de bedoeling dat ik op dinsdag een beetje werk aan mijn basissnelheid (zonder te forceren uiteraard) want die is zoals jullie weten niet heel snel. Ik voel nu al na 3 weken dat ik er deugd van heb. Op woensdag probeer ik een hersteltraining in te lassen en op donderdag staat er telkens een halve marathon of ietsje meer op het menu. Maandag en vrijdag zijn rustdagen en zaterdag en zondag lange duurloopdagen of eventueel eens een wedstrijd zoals afgelopen zaterdag.

De Leopoldsloop over 27 km in Watervliet stond net zoals vorig jaar met stip genoteerd in mijn agenda. Ik had gedacht om marathontempo (10,5 km/u) te lopen maar volgens mijn trainer mocht ik gerust iets sneller proberen. Vorig jaar liep ik de 27 km in 2u32'08" (10,65 km/u) en dit jaar ging het dus 2u29'29" (10,84 km/u) worden. Bij de start kon ik me verschuilen in een groepje met oa Nico, Kristof, Philippe/Frank en enkele JC Aalter-lopers. De eerste 14 km hadden we wind in de rug en daardoor liepen we iets te snel (een kleine 11 km/u), ik liep zelfs een 4-tal kilometer vóór het groepje uit maar na het keerpunt, toen ik alleen tegen de wind moest beuken hadden ze me snel terug te pakken. Erop en erover, ik stond er terug alleen voor. Bij de voorlaatste bevoorrading kwam Kristof bij me lopen en een blik op onze chrono's leerde ons dat we aan een dikke 10 km/u verder moesten lopen om de vooropgestelde tijd te halen. De volgende 4 km verliepen iets moeizamer door de tegenwind en de vele putten in de weg maar aan km 24 kwamen we terug op het asfalt en hadden we zijwind. De snelheid werd opgedreven en de laatste 3 km gingen in 16'13" (11,1 km/u). 2u28'28" leek ons een mooie eindtijd maar ondanks het treuzelen aan de meet werd het 2u28'21" (10,92 km/u). Net geen 11 km/u maar toch blik ik tevreden terug op deze wedstrijd.

Normaal gezien ging ik in de marathon van Parijs (10 april) een tijd proberen te halen van 4u12' maar zoals het er nu voorstaat zal ik samen met Philippe starten met de pacers van 4u en zien waar het schip strandt. De week erop trek ik naar Loos (Frankrijk) voor een 6-uurs loop. Het voordeel daar is dat er op een gemoedelijk tempo rondjes gelopen worden van een dikke 1800 meter. Ik zal zien hoever ik daar geraak maar ik hoop toch om zeker over de 50 km te gaan. Xavier Callens met wie ik de 50 km van Gistel verleden jaar samen liep en die terug de Nacht zal lopen zal daar ook aanwezig zijn.

Op 12 maart trekken Philippe, Maud en ik richting Spijkenisse om er een weekendje te relaxen terwijl de andere 3 kinderen op weekend zijn met de jeugdbeweging. We hebben er een hotelletje geboekt met zwembad, sauna en welness-gedeelte. Nuja, relaxen... op zaterdag loop ik eerst nog in Maasdam (op een halfuurtje rijden van Spijkenisse) een marathon als training. Voorlopig zijn er nog maar 18 deelnemers maar er is ook een estafette-ultraloop over 63 km en daar zijn toch al redelijk veel teams voor ingeschreven.

Zo zie je maar, voorlopig zijn we goed bezig

Tot blogs

Het nieuwe jaar is ondertussen bijna drie weken ver en als er al goede voornemens gemaakt zijn dan is het alleszins niet om meer te bloggen want dit wordt mijn eerste post...

De voorbereiding naar de Nacht van West-Vlaanderen op vrijdag 17 juni verloopt tot nu toe goed, ik mag tevreden zijn over de voorbije weken. De week na Kerst telde ik 61 km op mijn kilometriek, de week erop 65, verleden week 73 en deze week haal ik normaal 80 km. Ik heb zelf een trainingsschema samengesteld naar 17 juni toe. Nuja, 't is niet echt een schema maar eerder een leidraad en houvast waar ik me zal aan proberen te houden. 

Het schema omvat enkele weken van opbouw, bedoeling is om er iedere week een 10% bij te doen en in week 4 een beetje gas terug te nemen. Om de 8 weken heb ik een weekje nachtdienst (7 nachten werken aan 10 uur = 70 uur/week) en ik weet uit ervaring dat ik dan niet veel kilometers ga kunnen maken. Dit laat ik dus mooi samenvallen met mijn rustweek. Volgende week is het zover en ik zal al blij zijn als ik 50 rustige kilometers haal.

Op 12 maart zal ik in Maasdam (Nederland) een marathon lopen als training. De bedoeling is dat ik deze loop aan een aangenaam tempo'tje van maximum 9 à 9,5 km/u. Een maand later volgt dan de marathon van Parijs waar ik een tijd tussen 4u en 4u20' zou willen lopen. De week erop is er de "gratis" marathon van Antwerpen die ik heel traagjes ga afhaspelen. Treffelijk arriveren is daar de boodschap om daarna terug een rustige week tegemoet te gaan. Vanaf dan gaan de weektotalen serieus de hoogte in met enkele weken van door de 100 km maar toch wil ik niet overdrijven. Ik zal wel zien hoe mijn lichaam reageert op de LSD's en de dubbeldekkers (= 2 dagen naeen een LSD).

Verder ga ik op vrijdag de 13de van start om 20u 's avonds voor een wandeltocht van 50 km (3 etappes van 20, 18 en 12 km) met telkens start bij ons thuis. Jullie mogen me gerust vergezellen bij één of meerdere etappes, stuur gewoon een mailke en ik geef je de nodige info. Ondertussen tel ik al enkele gegadigden die de volledige afstand willen meewandelen oa Kristof en Rony van de Trimmers en Patrick van JCW. Verder zullen zus Tine, Philippe, Renate, Filiep VT, Veerle T en Renate één of twee lussen meestappen. De bedoeling is om het gevoel om gans de nacht in beweging te zijn eens echt aan de lijve te ondervinden. Na afloop worden koffiekoeken met chocomelk voorzien.

In het verlengde weekend van Hemelvaart zou ik dan deelnemen aan de Ronde van België. Samen met 9 collega-Gavertrimmers mogen we 1000 km lopen in 5 dagen (van woensdag tot zondag) over 50 etappes. De bedoeling is dat we in duo's verdeeld worden en telkens als duo 40 km overbruggen (terwijl de ene loopt kan de andere rusten). Nadat we gelopen hebben volgt dan een rustperiode van ongeveer 18 uur. 

Daarna begint het taperen en kan het rusten en aftellen beginnen naar 17 juni. Of het zal lukken zal de tijd wel uitwijzen. Ik heb er in ieder geval ongelofelijk veel zin in!

Maar eerst is er zondag de Leffeloop in Markegem... ik zou 16 rondjes lopen van 1,5 km goed voor 16 Leffes. Allen daarheen!

De bedoeling was om in 2010 evenveel kilometerkes te lopen als het jaartal.... 2010 km dus. Naar het einde van het jaar toe bleek dat ik erover ging gaan en zo werd mijn vooropgestelde aantal aangepast: 2222 km gingen het worden, voor een cijferfetisjist kan dit tellen hé. Jammergenoeg werd ik in het Sinterklaasweekend ziek en zo volgden een week van 5 en 10 km. Die 5 km verliep zelfs heel moeizaam, 2 keer moest ik stoppen om een stukje te wandelen. Nogmaals werd mijn aantal aangepast en zo moet ik deze week nog 27,56 km lopen om aan 2200 km te komen... of zou die 2222 km er toch nog inzitten?

Jaja mensen, jullie hebben het door: ik ben bezig een jaaroverzichtje aan het neerpennen... Eén mararthon zou ik zeker lopen in 2010 (Parijs) en eventueel in het najaar nog ene... Het is een beetje anders uitgedraaid: 4 marathons kleuren mijn palmares dit jaar en 't strafste van al, er zitten 2 sub4's bij!

Parijs werd er ene om niet gauw te vergeten qua sfeer, ambiance en bovendien liep ik er geen onaardige tijd (4u05'16") en zo staat de editie van 2011 terug met stip in onze agenda genoteerd. Enkele weken na Parijs werd er in Gistel een 50 km georganiseerd en ik besliste in een zotte bui om dit eens te proberen. Ik werd derde dame met een tijd van 5u07'. Nu had het loopvirus mij goed beet want in de Nacht van West-Vlaanderen kon ik onder de 4 uur duiken en dit met dank aan Dirk VT, Chris Rogghe, Christophe en nog enkele hazen van dienst.

11 juli werd een bloedhete Vlaamse feestdag met een eerste deelname aan een 6-uren wedstrijd in Aalter. Ik kon mijn tempo ondanks de hitte goed aanhouden en werd derde dame op slechts 117 meter van dame nummer 2 (Els Annegarn). 57,408 km en nog niet stikkapot... dit smaakt naar meer en verder.

Tijdens onze zomervakantie stond er nog een schitterende trail gepland in Les Alpes Des Sud (Barcelonnette). 23 km genieten in het hooggebergte, het was wederom snikheet maar dit maakt me niet zoveel uit. Ik hou wel van een warm zonnetje op mijn gezicht, Frank kan daar minder goed mee om en zo beviel die trail hem niet zo goed... "Nooit meer", waren zijn gevleugelde woorden na afloop... 

De marathon van Noord-Brabant eind oktober zou een mooie afsluiter worden van het voorbije jaar. Sedert april trainde ik slechts 3 keer per week maar toch voelde ik me sterk en fit. Ik reed eind oktober naar Etten-Leur, spelde mijn borstnummer op, trok ontspannen naar de start, liep mijn marathon en finishte in 3u56'38". Ik weet zeker dat indien ik me volledig toeleg op een snelle stadsmarathon dat ik er nog enkele minuutjes kan afpitsen maar de doelen voor volgend jaar liggen net iets anders en verder...

Eind november trokken we met ons gezinnetje naar 't Vennenbos in Hapert om een weekendje te relaxen en hoe toevallig... op zondag werd er daar op een half uurtje rijden een natuurmarathon georganiseerd in Geldrop. Jaja, "met voorbedachten rade" heet dit dan. Ik wilde wel eens weten of ik aan een ietsje trager tempo een marathon als een soort training kon lopen. De eerste 10 km gingen iets te snel maar daarna vond ik een geschikt tempo dat ik uren kon aanhouden. Ik arriveerde in 4u35'22", dat is 15" sneller dan mijn allereerste marathon ooit (Rotterdam 2007). Na die eerste marathon moest ik toch enkele weken bekomen: mijn voeten waren kapot en ik was redelijk diep gegaan. Stappen kon ik amper, laat staan een stukje gaan lopen. Ik had zelfs een weekje verlof gepland nadien en 't was nodig toen. Nu liep ik 2 dagen later al terug een eerste training zonder enig ongemak.

Nog even enkele cijfertjes publiceren om af te sluiten :

Totaal aantal kilometer tot nu: 2172,44 km in 143 beurten

24 wedstrijden over 594 km

Maand met het meest aantal kilometer: oktober 235 km (12x)

December telt tot nu slechts 93 km in 8 beurten

In week 13 werd 75 km gelopen (beste week)

In week 50 stond er 5 km op de teller (minste week)

Verder wens ik jullie een mooi eindejaar en een schitterend en vooral gezond 2011 toe. Dat al jullie dromen en wensen mogen uit komen!

Het nuttige aan het aangename paren, heet dit dan. Vrijdagavond sprongen we om 16u30 in de wagen om vliegensvlug richting Vennenbos in Nederland te rijden. Algauw kwam er een kink in de kabel toen we net voor Kruibeke in een doordeweekse file terecht kwamen. Eén uur en vijftien minuten deden we over 3,5 km (2,8 km/u). Rond 20u hadden we ons knusjes geïnstalleerd en even later smulden we van scampi's in een lekker sausje met puree-patatjes. De volgende dag werd een luilekkerdag met relaxen in 't bubbelbad, een zwempartijtje (zelfs enkele minuten in open lucht), een loslooploopje (wat een woord) van een 6-tal kilometer en weerom een gezellige avond in ons huisje met gourmet een een goed glas wijn. Tot zover het nuttige

Het aangename dan: op zondagmorgen om 7u uit de veren om een uurtje later bij een iglo-auto terecht te komen op de parking. Het vroor -7° en met ons klein humo-ijs-krabbertje duurde het algauw een klein halfuurtje voor de wagen ijs-vrij was. De gps werd ingesteld en na een 25'-durend ritje zou ik aankomen in Geldrop. In Eindhoven wijselijk niet geluisterd naar madam de gps want vorig jaar stond nog vers in mijn geheugen gegrifd. Aan het rondpunt in Geldrop slechts één toerke gemaakt en iets na 9u kwam ik de Coevering binnengewandeld waar we ons borstnummer konden opspelden. Een heleboel vriendjes (Nico, Julie, Koen, Peter, Dirk, Tiny, Petra, Maurice, Johan, Sven, Ronald...) stonden al paraat, de ene al met meer laagjes aan dan de andere. Zelf koos ik voor een onderhemdje, een trui met lange mouwen en daarover nog een redelijk warm t-shirt, een lange tight, muts, handschoenen en... een zonnebril want het zonnetje deed zijn werk (alhoewel het niet warmer werd dan iets boven het vriespunt).

Om 10u vertrokken we en ik besloot om er een trainingsmarathon van te maken om te finishen rond  4u30'. Ik was wel benieuwd of dit ging lukken. Niet dat ik zo competitief ben ingesteld maar toch. Garmin had ik thuisgelaten, het armbandje is nog steeds niet hersteld (is al 7 weken besteld) en in Etten-Leur had ik het wel lastig om garmin gans de tijd in mijn handen te houden. De eerste 10 km liep ik in een groepje met oa Koen en een man die aan zijn 93ste marathon bezig was. Enkele pareltjes op zijn palmares waren de marathons van Kaapstad en Cuba. Tja, er zijn nog vele dingen die ik ooit eens wil doen. Ons groepje bestond verder nog uit een drietal mensen maar deze stopten niet aan de bevoorradingsposten en vanaf km 15 waren we nog met twee in ons groepje: de 93-marathon-man en ikzelf.

We hadden een aangename babbel en de kilometers gleden onder onze voeten weg. Reeds 2-maal was ik gestruikeld over een boomwortel zonder te vallen. Plots zag ik het gebeuren: mijn compagnon ging over kop, echt verbazend dat hij er niets aan overhield. Waarschijnlijk was hij in een vorig leven acrobaat... Na 20 km had ik een tijd van 2u08' ongeveer, doordat ik enkel op mijn uurwerk kon vertrouwen kan het ook iets minder of meer geweest zijn. We liepen verder door het bos, op houten staketselkes, door het zand... Gelukkig was het parcour bijna volledig vlak. Kilometer 30 werd gepasseerd na 3u13' en het liep heel vlot. Ik had terug een tempo te pakken dat ik uren kon aanhouden. Aan kilometer 31,5 kwamen we voorbij de laatste bevoorrading en mijn compagnon besloot om ietske sneller te gaan lopen. Ik besloot mijn eigen tempo aan te houden en algauw liep ik helemaal alleen door de schitterende natuur. Ik kon wel nog een 4-tal lopers bijhalen dus had ik niet de indruk dat ik aan het verzwakken was.

Aan kilometer 40 had ik volgens mijn uurwerk 4u19' gelopen, nog 2,5 km te gaan dus. Een snelle rekensom leerde me dat ik ging uitkomen rond de 4u35' maar dan mocht ik niet meer verzwakken. Nog een laatste duin over en hopla we kwamen terug in het vlakke bos terecht. De laatste kilometer liep over de gewone weg en daar kwam er mij zowaar nog een loper voorbijgelopen. Ik deed geen moeite om aan te pikken, ik liep onverstoord mijn eigen tempo verder. De finish kwam in zicht en de klok stond op 4u35' en een handvol seconden. Missie volbracht, iets trager dan de beoogde 4u30' maar supertevreden. Het mocht gerust nog een kilometerke of 5 verder zijn. Volgend jaar hoop ik van regelmatig een marathon te lopen als lange duurtraining in aanloop naar de 100 km van de Nacht. Natuur -of kleine marathons lijken mij daarvoor best geschikt. In een grote stadsmarathon wordt je automatisch meegezogen door de sfeer en ambiance en is het veel moeilijker om traag te gaan lopen.

Vandaag voel ik niets van de marathon van gisteren, ik zou zo een toerke kunnen gaan rennen maar dit ga ik niet doen, hoor. Ik ben deze morgen opgestaan met een kanjer van een koortsblaas en misschien wil mijn lichaam daarmee wel zeggen: eventjes rustig aan nu. De komende weken wordt er niet ver meer gelopen, enkele korte wedstrijdjes staan er nog op 't menu en vanaf januari worden de lange duurtrainingen hervat.

Op naar volgend jaar!

... maar vrouwen soms nog meer .

Hier ten huize Spencer hadden we een ongeschreven wet dat er 1 of maximum 2 marathons per jaar gelopen zouden worden. Een heilig boontje of tante nonneke ben ik nooit geweest dus wetten zijn er om aangepast te worden of in het beste geval om overschreden te worden. Dit jaar kom ik al aan drie marathons, één 50 km-loop en één 6-urenloop... die laatste behoren uiteraard niet tot de categorie "marathons" dus van een doodszonde is er alsnog geen sprake.

Volgend weekend, op 28 november, is er echter de gratis loopwedstrijd "'t Is voor niks" in Geldrop (Nederland) en na mijn deelname vorig jaar aan de 30 km had ik wel zin om terug af te zakken naar onze vriendelijke Noorderburen. Na enig gesurf kwam ik tot de vaststelling dat hun aangeboden marathon 42,5 km bedraagt zodat deze eigenlijk ook buiten de categorie "marathons" valt. Mooi meegenomen dus... Verder kreeg ik nog een tip van zus Greet dat je bij Landal Greenparks heel voordelig een weekendje Vennenbos kon boeken vanaf 150 euro. Gewoon www.landal.be/libelle intikken en je kan gebruik maken van deze aktie. Normaal betaal je algauw meer dan 300 euro voor een weekendje met 6. En zo zijn we allen tevreden, de kinderen kunnen een gans weekend hun energie kwijt in het subtropisch waterparadijs terwijl mama op zondag over en weer kan rijden - slechts een halfuur - naar Geldrop om haar ding te doen .

Verder gaat alles hier zijn gewone gangetje, druk dus... Veel was -en strijkwerk, poetsen, klusjes in -en om het huis (Liza en Mauds kamer is eindelijk vernieuwd na jaren uitstel). Sedert september ben ik halftijds (tijdskrediet) aan de slag en dit maakt wel een verschil. Alles gebeurt meer op 't gemak maar we mogen niet lanterfanten, vind ik, een mens zou nog lui worden...

Op 11/11 werd er ook nog eens een wedstrijd gelopen: de halve marathon tussen Deinze en Bellem. Een verslag over deze stromachtige editie kon je al lezen bij mijn ventje (http://frankspencer.skynetblogs.be). Voor mij werd het een overlevingstocht op het einde maar halfweg had ik mijn doel om een pr te lopen reeds opgeborgen en bijgesteld naar "treffelijk arriveren in minder dan 2 uur" en dat is gelukt. Ik denk dat de marathon van eind oktober nog een beetje in mijn benen zat. Na afloop was er de onvermijdelijke verbroedering met "het slechte moaten comité" waar Koen terug met de meeste punten naar huis ging: rode lantaarn en meest Leffes in de korste tijd, aja doordat hij laatstes was had hij minder tijd om te drinken. Ondertussen waren alle chocotoffs al opgepeuzeld en konden we tevreden naar huis.

Iets totaals anders dan: gisteren trokken we met ons gezinnetje richting Vorst Nationaal voor een optreden van Amy Macdonald. Voor Maud werd het haar vuurdoop in de concertwereld en ze heeft enorm genoten en haar ogen uitgekeken. Ikzelf trouwens ook, we konden genieten van een sterke Amy, ze is nog maar 22 en schrijft al haar teksten en muziek zelf. Haar eerste bisnummer werd het mooie "born to run" van good old Bruce, the boss, Springsteen. Enkel met een gitaar op het grote podium, je moet het maar doen hé... Marie kon niet mee doordat ze op internaat zit tijdens de week maar dit wordt goedgemaakt in de kerstvakantie, ze mag dan mee naar een voorstelling van Cirque du Soleil. Ik voelde me wel een beetje schuldig toen ik rond 22u volgende sms kreeg: ist leuk bij amy mcdonalds zonder mij? :(

Gisteren was het dan zover, de Herfstmarathon in Etten-Leur stond op mijn programma. Rond 8 uur 's morgens stapte ik in de wagen richting Nederland. Om 9u45 was ik ingeschreven en toen ik mijn borstnummer opspelde in de evenementenhal De Nobelaar raakte ik aan de praat met Stefaan uit Brugge. Voor hem werd het zijn eerste marathon en hij hoopte op een tijd tussen 3u45 en 4u. Hij vroeg of hij mocht meelopen met mij omdat hij geen ervaring had op deze afstand. We besloten om samen te starten en te zien hoe het ging om samen te lopen, uiteindelijk hebben we elkaar meer dan 30 km gezelschap kunnen houden.

Net vóór de start kwamen we nog Heidi tegen die in september samen met Dirk de Transalpine gelopen had. Zij ging voor een tijd rond de 3u40' maar finishte uiteindelijk in een mooie 3u28'. In het startvak gingen Stefaan en ik bijna helemaal achteraan staan en na het startschot werden we voorbijgelopen door bijna iedereen die achter ons stond. Geen paniek, we zouden straks wel zien wie het verstandigst was. Na 5 km hadden we 28'18" en op km 10 stond er 56'30" op de klok. Een snel rekensommetje leerde ons dat de 4 uur binnen bereik was maar dan mochten we niet al teveel tijd meer verliezen. De volgende 10 km gingen in 55'32" en alles verliep voorspoedig. Even verderop kwamen we terug in het centrum van Etten-Leur en werden we vooruitgeschreeuwd door 100-den supporters.

Zo konden we aan ons tweede rondje beginnen. Mijn Garmin, waarvan het polsbandje kapot is, moest ik de ganse tijd in mijn handen houden. Ik was gestart met mijn handschoenen aan omdat ik steeds last heb van witte vingers maar net over het halfmarathonpunt trok ik ze uit. Ondertussen was Garmin al een aantal keren zijn satelieten verloren zodat ik besloot om hem weg te bergen. Ik had trouwens nu een paar handschoenen om vast te houden. Onbewust zijn we toen wat sneller gaan lopen. Nadien heb ik gezien dat de volgende 10 km in 54'58" gingen. Ik had mijn eigen sportdrank met extra zout afgegeven en aan kilometer 31 laten zetten. Achteraf gezien had ik mijn drinkbus beter aan kilometer 25 bezorgd want vanaf kilometer 28 kreeg ik dorst en dan is het eigenlijk al te laat. Ondertussen werden we voorbijgelopen door de eerste halve marathonlopers maar Stefaan en ik lieten ons daardoor niet ontmoedigen. De ganse wedstrijd hebben we lopers kunnen bijhalen en niet één keer werden we zelf voorbijgelopen door marathonners. We babbelden honderduit over vanalles en nog wat. Eigenlijk vreemd hoe het kan klikken met iemand die je enkele uren daarvoor nog niet eens kende.

Aan kilometer 31 kon ik eindelijk mijn drinkbus meegrabbelen maar de voorbije snellere 10 km begonnen hun tol te eisen. Kilometer 32 werd het punt waarop Stefaan nog een tandje bijstak en ik moest passen. De laatste 10 km stond ik er alleen voor. Mijn dipje duurde nog een 4-tal kilometer, nuja dipje, ik haalde toch nog een gemiddelde van rond de 10,4 km/u. Plots voelde ik rond kilometer 36 een klopje op mijn rug. Het was Martine (Runtodream) die de halve marathon liep. Ze vroeg me welke tijd ik wilde halen. Ik zei dat ik nog 36' had om 6 km te lopen en dan kon ik onder de 4 uur duiken. Dat haal je zeker, zei ze. Dit doet dus zo een deugd, ik ging meteen een stukje harder lopen. Plotseling zag ik de klok aan kilometer 40 opduiken: 3u44'30"... Nu kon het niet meer mislukken, ik had nog meer dan een kwartier om 2,195 km te lopen.

Het publiek joelde mij vooruit. Bijna alle lopers die in mijn buurt liepen waren halvemarathonlopers maar doordat de marathonlopers een ander kleur van borstnummer hadden zagen de supporters het verschil. Ik hoorde overal roepen: ha, die dame doet de marathon, volhouden, knap, respect... Echt om kippenvel van te krijgen. Ik stak nog een tandje bij en finishte in 3u56'38". Heel tevreden natuurlijk want officieel heb ik dus wel een pr te pakken. Dit jaar liep ik de Nacht van West-Vlaanderen in 3u57'02" bruto, doordat de startmatten toen niet werkten hebben we officieel geen netto-tijd. Zelfgeklokt had ik toen iets van 3u56' en een klutske...

Uiteindelijk heeft Stefaan een tijd gelopen van net geen 3u54'. Hij vertelde mij nadien dat zijn laatste 3 km niet om aan te zien waren, dat hij duidelijk nog een gebrek aan ervaring heeft. Hij was wel heel blij dat hij de eerste 32 km bij mij gebleven was. Ik ging me zeker verbrand hebben, stelde hij. Nadien zijn we zelfs samen naar Kortrijk gereden waar Stefaan de trein nam naar Brugge. Hij was met het openbaar vervoer naar Etten-Leur gereden. Zo moest ik niet alleen in de wagen zitten en konden we onze babbel van tijdens de marathon gewoon verderzetten. Volgend jaar hebben we terug afspraak in Etten-Leur maar dan denk ik dat ik niet meer zal kunnen volgen... Op de Nacht van West-Vlaanderen staan we ook samen aan de start: Stefaan voor de marathon en ikzelf voor ietsje meer!

De dagen worden korter, de nachten kouder, de blogberichten zeldzamer... maar, er wordt nog gelopen/getraind. Zo'n 3 keer per week trek ik mijn loopsloefkes aan om kilometerkes te malen. Volgens sommigen misschien bitter weinig om comfortabel een marathon te lopen maar volgende week zondag op de Marathon van Noord-Brabant (Etten-Leur) zal ik proberen om het tegendeel te bewijzen.

Vanaf april heb ik de looptrainingen dus teruggeschroefd tot 3 keer per week. Ik loop op die manier heel ontspannen en zonder druk van enig schema of opgelegd tempo. En, het heeft me geen windeieren gelegd: ik slaagde erin om mijn pr op de marathon onder de 4 uur te brengen, ik liep een mooie eerste 50 km en op de 6-uur van Aalter haalde ik onder bloedhete omstandigheden op onze Vlaamse feestdag een totaal van 57,4 km. "Less is more", is zo een beetje mijn lijfspreuk en zeker wat het trainen betreft dan.

Nu besef ik wel dat ik die 3 trainingen per week in voorbereiding naar de 100 km van de Nacht niet ga kunnen aanhouden. Er zal een serieuse tand moeten worden bijgestoken. De bedoeling is dat ik mijn basisconditie die er nu is en waarbij ik op 't gemak een marathon kan afhaspelen aanhou tot het einde van het jaar. Pas vanaf dan zal ik de trainingsvolumes en trainingen stilletjesaan opdrijven. Of ik al dan niet ga slagen in mijn opzet zal vooral afhangen van de kunst om "niet-geblesseerd" te geraken. Ik mag wel stellen dat ik niet echt blessuregevoelig ben maar een gezegde zegt: als je van de duivel spreekt zie je zijn staart... Dus zwijgen maar.

Spijtig wel dat heel wat loopvrienden van ons een beetje tegenslag hadden de laatste weken. Ik lees hier en daar van sluimerende blessures, doelen die niet gehaald werden, overbelasting, blessures die aanslepen... Jammer dat een sport die je ontspanning zou moeten brengen soms ook een beetje zorgen met zich meebrengt. Maar, alles is relatief, er zijn heel wat ergere dingen in het leven.

Wat er verder nog op mijn programma staat is nog een (klein) vraagteken buiten enkele certitudes zoals: Deinze-Bellem (zie foto) en de Kerstcorrida in Deerlijk. Misschien komt daar 't Is voor niks in Geldrop (NL) nog bij maar dit zal afhangen van hoe we het hier in onze agenda kunnen inpassen.

Ondertussen wil ik Frank, mijn ventje, nog eens flink feliciteren met de prestatie die hij leverde op de Marathon van Mallorca. Onze huisarts had hem verleden jaar gezegd dat marathons lopen "voltooid verleden tijd" was. Lopen mocht nog wel maar liefst niet te ver en niet te lang. Eén van de komende jaren trekken Frank en ik zeker nog eens richting Mallorca om de marathon daar samen te lopen. Wat wil je nog meer, een prachtige locatie onder de palmbomen, ideaal weertje in oktober en een perfecte organisatie.

Begin november gaan we trouwens met de kinderen richting Palma. Een parcoursverkenning: daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen...

Wat verleden jaar in een zotte bui gezegd werd krijgt stilaan vorm. Als alles goed blijft draaien dan waag ik me volgend jaar aan de 100 km van de Nacht van West-Vlaanderen ergens halfweg juni. Ik heb wel een afspraak gemaakt met Frank en mezelf: het moet haalbaar blijven voor het gezin, de vele trainingsuren die er aan zullen komen mogen geen hypotheek leggen op de "ménage". Sedert september werk ik echter deeltijds en met wat gepuzzel en geschuif zou dit laatste moeten lukken.

Via facebook lanseerde ik een oproep voor wat tips want hoe begin je aan zo een onderneming? Ik kreeg onmiddellijk veel respons van ervaren trail -en ultralopers. Verleden jaar waagde ik me aan een eerste 50-km wedstrijd en een 6-uursloop maar een 100-km, dat is andere koek.

Ik denk dat je eerst en vooral een goede basis-conditie moet hebben en vooral heel graag traag en ver moet kunnen lopen en daar hou ik dus enorm van. Ludo gaf me de tip om minstens 1 keer een dubbele dubbeldekker te lopen ttz 4 dagen na elkaar 25 km en dit ga ik zeker doen. Ik denk om deze training ongeveer 1 maand voor D-day in te plannen, dus ergens halfweg mei. Verder staan er enkele trails, ultra's en minstens 1 marathon op de trainingskalender. In de laatste 6 weken zal ik ook enkele dubbeldekkers van 35 à 40 km inplannen.

Volgend weekend kan je mij samen met heel wat "slechte moaten" en facebookers vinden op de halve marathon "Rapper dan een ezel" in Kuurne. De inschrijvingen stromen blijkbaar binnen, de kaap van de 600 is aan het naderen. Traditiegetrouw hebben we dan nog enkele kerst -en eindejaarscorrida's maar vanaf januari ga ik geen (of bijna geen) korte wedstrijden meer lopen.

Het najaar brengt ook nog minstens 1 en mogelijks 2 marathons met zich mee. Op 31 oktober loop ik de marathon van Noord-Brabant (Etten-Leur). Leuk detail: de nacht ervoor gaat het winteruur in en kan ik een uurtje langer pitten. Enkele dagen later vertrekken we dan met ons gezinnetje voor 5 dagen naar Mallorca om eens flink te relaxen. Verder heb ik mijn zinnen gezet op de marathon 't Is voor Niks op 28 november. Verleden jaar liep ik er de 30-km wedstrijd en geloof het of niet: alles is gratis en dat voor een Nederlandse wedstrijd

Hoe ziet de wedstrijdplanning/training er nu uit vanaf januari?

Januari en februari worden rustige trainingsmaanden met veel duurlopen. Begin februari is er het clubkampioenschap Tiegem-Harelbeke en dit zal de enige (korte) wedstrijd worden. Op 12 maart - dan zijn er 3 van de 4 kinderen op weekend met de jeugdbeweging - heb ik een trailmarathon gevonden op de kliffen van Zuid-Engeland: de Pembrokeshire Coastal Trail Marathon. Ik kijk nog eens na of Frank en ik dan een weekendje kunnen boeken dan.

Voor wat betreft april ben ik er nog niet helemaal uit. Ik zit nog in de loting voor de marathon van Londen op 17 april en wacht nog even af. Als ik er niet bij ben dan wordt het op 10 april de marathon van Parijs! Ik heb daar verleden jaar echt mijn hartje verloren. De week erop vliegen we er dan stevig in met de ultraloop van Gilze (65 km). Dit zal dan meteen een eerste grote test zijn van hoe ik in een week tijd een marathon verteer. Let wel: de marathon van Parijs zal ik niet voluit gaan. Gewoon samen met Frank deze prachtige marathon uitlopen en genieten van elke stap.

Op 1 mei wil ik terug present tekenen in Gistel voor de 50 km en als de trail L'Enfer des Colinnes in dezelfde periode valt als verleden jaar (half mei) dan loop ik deze trail misschien als onderdeel van mijn dubbele dubbeldekker.

Als er nog mensen zijn met tips of zelfs een kritische kanttekening, laat maar komen.

PS: Frank is van plan om tijdens de Nacht een mobilhome te huren om daar een supporterssteunpunt te maken, iedereen is uiteraard van harte welkom...